ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 80-81

หลัวมู่เกอดึงเข็มเงินที่ปักหัวไหล่เยี่ยอวิ๋นเยวี่ยออกแล้วโยนทิ้งส่งๆ จากนั้นก็โบกพัดเบาๆ คุมความร้อนของหม้อยาต่อ ไม่ได้สนใจใครอีก

เยี่ยอวิ๋นเยวี่ยนั่งคุกเข่าหอบหายใจอยู่กับพื้นเป็นเวลานาน รอจนมองไปทางหลัวมู่เกออีกครั้งก็คาดเดาบางอย่างได้แล้ว

“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว” เยี่ยอวิ๋นเยวี่ยยิ้มเย็น ก่อนจะลุกขึ้นหันกายจากไปด้วยฝีเท้าอันหนักหน่วง

หลัวมู่เกอหันไปมองในครัวแวบหนึ่ง จากนั้นก็วางพัดลงลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านใน ฝ่ายจี้ซย่ารีบหันกลับไปโยนพุทราแดงลงในหม้อใบใหญ่ก่อนจะหันมาถามราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราว

“แม่นางหลัว เหตุใดเมื่อครู่บ่าวได้ยินเสียงพูดคุย มีใครมาหรือไม่เจ้าคะ ใช้หมัวมัวผู้หนึ่งหรือไม่”

“ไม่มีใครมา”

“อ้อ” จี้ซย่ารับคำพลางหันกลับไปตามเดิม

หลัวมู่เกอกลับวางมือลงบนเอวของจี้ซย่าคล้ายไม่ได้ตั้งใจ ก่อนปักเข็มเงินเล็กแหลมเล่มหนึ่งลงไป

จี้ซย่าร้องครางเสียงหนึ่ง ดวงตาใสกระจ่างพลันฉายแววมึนงง

หลัวมู่เกอดึงเข็มเงินกลับก่อนจะตบบ่าจี้ซย่าเบาๆ

จี้ซย่าหันมามองหลัวมู่เกอด้วยความสับสน ร้องถามออกมาอย่างประหลาดใจว่า “แม่นางหลัว ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ จะใช้ครัวหรือ ดูบ่าวสิผัดผักเสียดังเชียว ท่านเดินมาถึงด้านหลังยังไม่รู้ตัวอีก”

หลัวมู่เกอยิ้มน้อยๆ พลางกล่าวว่า “ใช่แล้ว ข้ามาเอาหม้อต้มยา”

“หม้อหินที่ใช้ต้มยาอยู่ตรงนี้ ท่านลองดูว่าจะใช้ใบใด แล้วยังมีอะไรให้บ่าวช่วยหรือไม่เจ้าคะ”

หลัวมู่เกอพยักหน้ารับยิ้มๆ แล้วหยิบมาส่งๆ ใบหนึ่ง

ระหว่างที่จี้ซย่ายืนผัดผักต่อ นางค้นพบโดยไม่ตั้งใจว่าหม้อหินสำหรับต้มยาที่วางไว้ตรงมุมนั้นหายไปใบหนึ่ง นางเดินไปหยุดอยู่ตรงประตูอย่างงุนงง ก่อนจะเห็นว่าตรงหน้าหลัวมู่เกอวางหม้อหินไว้สองใบ

“เอ๋? เมื่อครู่นางถือไปสองใบหรือ” จี้ซย่าพึมพำกับตนเอง “ต้องใช้ถึงสองใบเชียวหรือนี่…”

ทว่าจี้ซย่าไม่ได้สนใจนัก เพียงกลับไปผัดผักต่อ

ตอนที่หลัวมู่เกอยกยาที่ต้มเรียบร้อยกลับไปถึง บนแขนท่อนล่างของจีอู๋จิ้งก็ฝังเข็มไว้แน่นขนัดแล้ว จีอู๋จิ้งนั่งหลับตา ใบหน้านอกจากซีดขาวอยู่บ้างก็ไม่มีความรู้สึกอื่น ทว่าหลัวมู่เกอรู้ว่ายามนี้ภายในร่างกายของเขาเจ็บปวดยิ่งยวดเพียงใด

นางเทยาที่ต้มเรียบร้อยแล้วลงในอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำสะอาด กลิ่นหอมประหลาดชนิดหนึ่งพลันตลบอบอวลในทันใด

จี้จิ้งอี้มองธูปที่จุดไว้บนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มดึงเข็มเงินบนแขนของจีอู๋จิ้งออกทีละเล่ม ทุกครั้งที่ดึงเข็มเงินออกก็จะปรากฏคราบเลือดสีดำตาม

ตอนที่เข็มซึ่งฝังไว้ในแขนท่อนล่างของจีอู๋จิ้งดึงออกมาแล้วกว่าครึ่ง เขาพลันลืมตาขึ้นมองไปทางห้องชั้นใน

กู้เจี้ยนหลีกำลังค้ำไม้เท้าเดินออกมาจากในห้องอย่างเชื่องช้า

“มีอะไรอีก” จีอู๋จิ้งถามส่งๆ

กู้เจี้ยนหลีส่ายหน้าเล็กน้อย ขยับเข้าไปนั่งลงตรงข้างจีอู๋จิ้ง มองดูเข็มเงินที่จี้จิ้งอี้ดึงออกจากแขนเขาอย่างต่อเนื่องไม่ละสายตา