ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 80-81

หลัวมู่เกอหยิบผ้าที่แช่ยาไว้ขึ้นมาบิดเล็กน้อยก่อนจะเตรียมนำไปเช็ดแขนให้จีอู๋จิ้ง

“ให้ข้าทำเถิด” กู้เจี้ยนหลียื่นมือออกมา

หลัวมู่เกอลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ยื่นผ้าไปให้กู้เจี้ยนหลีพลางกล่าวว่า “ต้องออกแรงสักหน่อยเพื่อให้ยาซึมเข้าไป”

กู้เจี้ยนหลีพยักหน้ารับก่อนเช็ดให้จีอู๋จิ้งอย่างละเอียดลออ

จีอู๋จิ้งมองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างของสตรีที่ก้มหน้าอยู่ จู่ๆ ก็ขยับเข้าไปชิดใบหูของนางแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ไม่มีอาคอยกอดแล้วนอนไม่หลับหรือ”

กู้เจี้ยนหลีชะงักมือครู่หนึ่งก่อนจะยกเท้าเหยียบอีกฝ่ายใต้โต๊ะอย่างแรง

จีอู๋จิ้งหัวเราะเสียงดัง

กู้เจี้ยนหลีมุ่นคิ้ว ด่าในใจคำหนึ่งว่าไร้สาระ! จากนั้นนางค่อยถามขึ้น “เช่นนี้ใช้ได้แล้วหรือยัง”

จี้จิ้งอี้ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ จีอู๋จิ้งก็เอ่ยตัดหน้าว่า “ไม่ได้ ต้องเช็ดมืออีก เช็ดให้ละเอียดด้วยเล่า”

“อ้อ” กู้เจี้ยนหลีรับคำแล้วจับมือจีอู๋จิ้งมาเช็ดอย่างช้าๆ นิ้วมือแต่ละนิ้วล้วนเช็ดอย่างละเอียดลออ กระทั่งข้อพับระหว่างนิ้วยังไม่ปล่อยให้หลุดรอดสายตา

จีอู๋จิ้งมองท่าทางจดจ่อของกู้เจี้ยนหลีอย่างสนอกสนใจ

ฝ่ายจี้จิ้งอี้ใช้มีดเล่มน้อยกรีดมือของจีอู๋จิ้ง จากนั้นจีอู๋จิ้งก็จุ่มมือลงไปในยาน้ำสีขาวนวล ไม่นานหนอนกู่ตัวลูกก็ลอยออกมา

จี้จิ้งอี้กล่าวว่า “ต่อไปนี้ฝังเข็มเจ็ดวันครั้ง หลังจากครบเจ็ดครั้งก็จะเพาะหนอนกู่ตัวแม่ได้แล้ว” เขากำชับอีกคราหนึ่ง “ท่านหัวหน้า ห้ามใช้กำลังภายในตามใจตนเองอีกเด็ดขาด”

จีอู๋จิ้งรับคำส่งๆ เสียงหนึ่ง

จี้จิ้งอี้ถอนใจ อันที่จริงเขาไม่เชื่อแม้แต่น้อยว่าจีอู๋จิ้งจะฟังคำกำชับของเขา หากจีอู๋จิ้งดูแลตนเองอย่างดีจริงๆ เหตุใดจนถึงตอนนี้จึงยังไม่อาจเพาะหนอนกู่ตัวแม่ได้เล่า

ต่อให้หนอนกู่ตัวแม่ไม่ใช่ยาถอนพิษ ทว่าอย่างไรก็ช่วยยืดชีวิตได้

หลังจากจี้จิ้งอี้กับหลัวมู่เกอลากลับไปแล้ว จีอู๋จิ้งก็หันมองไปยังกู้เจี้ยนหลีที่เหม่อลอยอยู่ด้วยท่าทางเกียจคร้านพลางถาม

“ไม่ง่วงแล้วหรือ”

“ตอนนี้ไม่อยากนอน”

“เช่นนั้นก็ไปฝึกเดินได้แล้ว” จีอู๋จิ้งลุกขึ้นก่อนอุ้มนางเข้าไปในห้องชั้นในโดยไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง

ชั่วขณะที่ร่างกายลอยหวือกลางอากาศ กู้เจี้ยนหลีลนลานคว้าไม้เท้าที่วางไว้ข้างๆ มากำไว้แน่น

จีอู๋จิ้งวางนางลงที่หน้าประตูห้องแล้วยึดไม้เท้าในมือนางไว้ ก่อนจะถอยหลังไปทางเตียงนอน ถอยไปพลางเอ่ยขึ้น

“เดินมาเอาไม้เท้าของเจ้าไป”

กู้เจี้ยนหลีลองก้าวเท้าซ้ายออกไป ฝ่าเท้าเพิ่งจะแตะพื้นก็รู้สึกเจ็บจนต้องยกเท้ากลับ

“กู้เจี้ยนหลี”

“ยัง…ยังไม่หายดี รออีกหน่อย…” นางเอ่ยเรียกเสียงเบาอย่างร้อนรน “ท่านอา…”

จีอู๋จิ้งเลียริมฝีปาก

ผู้หนึ่งไม่ยอมก้าวเท้า ผู้หนึ่งไม่ยอมถอยหลัง นิ่งค้างอยู่เช่นนั้น

กระทั่งจู่ๆ จีอู๋จิ้งก็เดินไปหากู้เจี้ยนหลี

กู้เจี้ยนหลีมองดูชายหนุ่มที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา ในใจพลันรู้สึกกังวล เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

นางมองจีอู๋จิ้งที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

หางตาของจีอู๋จิ้งชี้ขึ้นเล็กน้อย ปรากฏเป็นรอยยิ้มที่แฝงเจตนาไม่ดีนัก จากนั้นก็บีบบังคับถอดเสื้อผ้าของนางอย่างฉับไว รอจนกู้เจี้ยนหลีรู้เนื้อรู้ตัว เสื้อผ้าก็ถูกถอดออกจนแทบจะเปลือยเปล่า บนตัวเหลือไว้เพียงกางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อนกับถุงเท้าเท่านั้น

นางรีบกอดอกไว้ ถลึงตาใส่บุรุษที่ถอยหลังไปอย่างมีน้ำโห เค้นถามว่า “ทำอะไรของท่าน!”

จีอู๋จิ้งแกว่งเอี๊ยมในมือไปมา ถอยหลังไปพลางกล่าวยิ้มๆ “มาเอาคืนสิ”

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนพฤศจิกายน 2568)