ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 3-4

วันนี้ยังเป็นวันที่นางออกเรือน ทว่าไม่ว่าจะคำอวยพรจากบิดามารดา บทสนทนาชื่นมื่นระหว่างพี่น้อง การคารวะสามคุกเข่าเก้าคำนับ การคล้องแขนร่ำสุรามงคล หรือพิธีผูกเงื่อนผมทั้งหมดนี้ล้วนไม่มี…ไม่มีเลยสักอย่าง

แต่จะคิดเรื่องเหล่านี้ไปเพื่ออะไรกัน

นางยังไม่รู้เลยว่าจะรักษาอาการป่วยให้บิดาได้อย่างไร จะล้างมลทินให้บิดาได้เมื่อไร และยิ่งไม่รู้ว่าควรรับมือเช่นไรกับสภาพการณ์ในจวนก่วงผิงป๋อตอนนี้

หญิงสาวขยับตัวไปมาใต้ผ้าห่ม มุดคางเข้าไปภายในเพื่อเสาะหาความอบอุ่น ก่อนนอนนางยังหันไปมองจีอู๋จิ้งที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่อีกแวบหนึ่งผ่านฉากกั้น ความรู้สึกที่ต้องร่วมห้องกับบุรุษซึ่งเหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายชวนให้รู้สึกหวาดหวั่นอย่างห้ามไม่อยู่

กู้เจี้ยนหลีรีบหดศีรษะเข้าไปในผ้าห่มทันที

คืนนั้นนางนอนหลับไม่สนิทนัก แม้ไม่ได้ฝันร้ายถึงภูตผีปีศาจ แต่กลับรู้สึกว่าถูกดวงตาเรียวรีเช่นดวงตาจิ้งจอกคู่หนึ่งจดจ้องอยู่ตลอดเวลา ทำเอาไม่กล้าลืมตา เอาแต่ขดตัวเป็นก้อนกลมใต้ผ้าห่มอยู่อย่างนั้น

ดึกมากแล้ว ทว่าตะเกียงในเรือนรองกลับไม่มีทีท่าจะดับลง

ฮูหยินรองขมวดคิ้ว ทั้งกังวลทั้งรำคาญใจ นางเป็นมารดาของจีเสวียนเค่อ หากสกุลกู้ไม่เกิดเรื่อง กู้เจี้ยนหลีย่อมตบแต่งเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของนางในฤดูร้อนปีหน้า ยามนี้มิได้เป็นลูกสะใภ้ แต่กลับกลายเป็นน้องสะใภ้ไปเสียแล้ว

“ฮูหยิน…” หงซิ่งสาวใช้คนสนิทเห็นสีหน้าของนางก็ยกโจ๊กบำรุงกระเพาะชามหนึ่งเข้ามาวาง “สองสามวันมานี้อากาศเย็น ฮูหยินกินโจ๊กอุ่นกระเพาะสักหน่อยนะเจ้าคะ”

“เหตุใดนางถึงแต่งเข้าจวนมาได้” ฮูหยินรองยิ่งคิดยิ่งมีน้ำโห “ไม่ใช่ว่าทำเช่นนี้เพื่อบีบให้นางเป็นฝ่ายขัดราชโองการยกเลิกการแต่งงานนี้เองหรอกหรือ แล้วเหตุใดคนจึงเข้ามาอยู่ในเรือนแล้วเล่า”

ที่ฮูหยินรองเป็นกังวลไม่ใช่เพราะความประดักประเดิดที่ลูกสะใภ้กลายเป็นน้องสะใภ้ แต่เพราะไม่รู้จะอธิบายกับจีเสวียนเค่ออย่างไร ยามนั้นบุตรชายคุกเข่าขอร้องคนในจวนให้ออกหน้าช่วยเหลืออู่เสียนอ๋อง ทุกคนก็หลอกให้เขาไปรับญาติห่างๆ ที่เมืองหนานอันพร้อมสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องอู่เสียนอ๋องให้

ส่งจีเสวียนเค่อจากไป บีบให้กู้เจี้ยนหลีขัดราชโองการ ทั้งกำจัดกู้จิ้งหยวนตามประสงค์ของคนในวัง และยังทำให้กู้เจี้ยนหลีเป็นฝ่ายยกเลิกการแต่งงานเอง พอจีเสวียนเค่อกลับมา ทุกอย่างก็จบลงเป็นที่เรียบร้อย

เพียงแต่คิดคำนวณมาดีเพียงใดก็ไม่คิดว่ากู้เจี้ยนหลีจะยอมเอาชีวิตตนเองมาแลกแต่ไม่ยอมขัดราชโองการ ด้วยสภาพการณ์เช่นนี้หากจีเสวียนเค่อกลับมาพบว่าคู่หมั้นกลายเป็นอาสะใภ้แล้วก่อเรื่องขึ้นมาเล่า มารดาเช่นนางไหนเลยจะไม่รู้ว่าบุตรชายผู้นี้มีนิสัยดึงดันเพียงใด ทั้งยังมีรักลึกซึ้งต่อกู้เจี้ยนหลีถึงเพียงไหน

พอคิดถึงใบหน้างามล้ำดวงนั้นของกู้เจี้ยนหลี ฮูหยินรองก็สะบัดแขนเสื้อปัดโจ๊กร้อนๆ ร่วงลงพื้นโดยพลัน “ช่างเป็นนางจิ้งจอกที่ทำเป็นแต่ยั่วยวนผู้อื่น!”

“ฮูหยินอย่าเพิ่งใจร้อน ครั้งนี้นายท่านห้านอนไม่ได้สติมาครึ่งปีแล้ว นับว่านานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บ่าวได้ยินมาว่าเมื่อวานซืนเขายังไอเป็นเลือดด้วย กว่าคุณชายสามจะกลับมาอย่างน้อยๆ ก็สิบวัน…”

แววตาฮูหยินรองพลันวูบไหวเล็กน้อย

เวลาสิบวัน…ทำเรื่องอะไรได้มากมายทีเดียว