ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 3-4

บทที่ 4

เช้ามืดวันต่อมากู้เจี้ยนหลีตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพราะความหนาว ผ้าห่มมงคลลายนกยวนยางไม่รู้หล่นลงไปกองที่พื้นตั้งแต่เมื่อใด แต่ไหนแต่ไรท่านอนของกู้เจี้ยนหลีล้วนแต่เป็นระเบียบ ตอนนอนอยู่ในท่าเช่นไรตอนตื่นก็มักจะยังอยู่ในท่าเช่นนั้น ซ้ำยังไม่มีนิสัยชอบถีบผ้าห่ม ทว่านางก็มิได้ติดใจอะไร เพียงแต่หอบผ้าห่มขึ้นมาปัดฝุ่นเล็กน้อยแล้วนำกลับไปวางไว้ที่เตียงใหญ่ เพราะหากให้ผู้อื่นรู้เข้าว่าเมื่อคืนนางนอนที่เตียงหลัวฮั่นก็คงจะไม่งาม

ยามนี้เทียนมงคลบนโต๊ะยังไม่ดับสนิท กู้เจี้ยนหลีพลันนึกขึ้นมาได้ ยามพี่สาวออกเรือน เถาซื่อผู้เป็นมารดาเลี้ยงเคยกล่าวว่าเทียนมงคลในคืนวันแต่งงานจะต้องสว่างถึงเช้าวันใหม่ บ่าวสาวจึงจะครองรักกันจนแก่เฒ่า ไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนแต่จะราบรื่น นางเดินไปนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มองเปลวเทียนพลิ้วไหวอย่างใช้ความคิด ผ่านไปพักใหญ่แพขนตาของหญิงสาวจึงค่อยสั่นไหวตามเปลวเทียนตรงหน้า

เวลานี้กู้เจี้ยนหลีไม่กล้านอนต่อแล้ว นางนั่งรอให้ฟ้าสว่างอยู่ในห้องมืดสลัวอย่างเงียบงัน ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสภาพการณ์ในจวนก่วงผิงป๋อ เดิมทีนางต้องตบแต่งให้จีเสวียนเค่อ เรื่องในจวนหลังนี้ย่อมทำความเข้าใจมาบ้างแล้ว

ท่านป๋อผู้เฒ่าแห่งจวนก่วงผิงป๋ออายุมากแล้ว มีบุตรชายทั้งหมดห้าคนและบุตรสาวหนึ่งคน บุตรชายทั้งห้าภรรยาคนแรกเป็นผู้ให้กำเนิด ส่วนบุตรสาวคนเล็กเกิดจากภรรยาคนใหม่หรือก็คือฮูหยินผู้เฒ่าของจวนในยามนี้ ในบรรดาบุตรชายทั้งห้า นายท่านใหญ่เป็นขุนนางตำแหน่งไม่ใหญ่ไม่เล็ก นายท่านรองและนายท่านสามไม่โดดเด่นมากนัก นายท่านสี่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก นายท่านห้าก็ใกล้จะหมดลมหายใจ ส่วนรุ่นหลานมีที่โดดเด่นอยู่บ้าง จีเสวียนเค่อนับว่าโดดเด่นที่สุดในหมู่พวกเขา

เหตุใดจึงคิดถึงจีเสวียนเค่ออีกแล้วเล่า…กู้เจี้ยนหลีมุ่นคิ้วน้อยๆ ก่อนหันไปมองจีอู๋จิ้งที่นอนอยู่บนเตียง

ว่าไปแล้วคนที่มีอำนาจที่สุดในตระกูลของจวนก่วงผิงป๋อก็คือจีอู๋จิ้งในกาลก่อน เขาไม่มีตำแหน่งขุนนางใดๆ แต่กลับมีอำนาจมากมายเสียจนขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักหวั่นเกรง

ฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์จากการแย่งชิงบัลลังก์ ยามเพิ่งนั่งบัลลังก์มังกรราชสำนักอ่อนแอไม่มั่นคง ดังนั้นจึงก่อตั้งหน่วยเสวียนจิ้งขึ้น มอบหมายหน้าที่ให้คอยกำจัดคนสมควรตายที่ไม่อาจสั่งประหารได้อย่างเปิดเผยทิ้งเสีย

จีอู๋จิ้งก็คือหัวหน้าหน่วยเสวียนจิ้งรุ่นที่สอง ในปีที่เขาเข้าพิธีสวมหมวก อักษร ‘จิ้ง’ นี้เป็นโอรสสวรรค์ประทานให้ด้วยตนเอง หากกล่าวว่าหน่วยเสวียนจิ้งเป็นดาบในมือฮ่องเต้ เช่นนั้นจีอู๋จิ้งก็คือส่วนที่คมกริบที่สุดบนดาบเล่มนี้

เขาเคยสังหารโจรกบฏ เคยสังหารขุนนางผู้ภักดี เคยคร่าชีวิตมือสังหาร และยังเคยปลิดชีพเชื้อพระวงศ์ขั้นชินอ๋อง

หากจีอู๋จิ้งเพียงทำหน้าที่ตามบัญชาของโอรสสวรรค์ชื่อเสียงก็คงไม่ย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แต่กลับมีเสียงเล่าลือว่าคนผู้นี้คลั่งไคล้หลงใหลในการสังหารคน ซ้ำยังลือกันว่ามีคนเคยเห็นเขาดื่มกินเลือดเนื้อผู้อื่นกับตา ยังว่ากันว่าทั้งตัวเขาซ่อนอาวุธลับไว้เต็มไปหมด ขอเพียงเขามองไปที่ใครพร้อมหัวเราะเบาๆ เกรงว่าแม้แต่แสงอาทิตย์ของเช้าวันใหม่คนผู้นั้นก็คงไม่ทันได้เห็นแล้ว

ปีหนึ่งยามฮ่องเต้เสด็จออกนอกวัง ตอนที่ชาวบ้านพากันคุกเข่าหมอบกราบตามท้องถนน จู่ๆ ก็มีมือสังหารลงมืออย่างอุกอาจ จีอู๋จิ้งได้ถลกหนังของอีกฝ่ายออกต่อหน้าธารกำนัล เขาสวมชุดแดงทั้งตัวอยู่บนหลังม้า ใช้กระบี่ยาวเกี่ยวหนังมนุษย์ผืนนั้นขึ้นมองพลางกล่าวยิ้มๆ ว่าจะนำไปทำโคมไฟ เหตุการณ์นั้นชาวบ้านที่เห็นด้วยตาล้วนแต่ขนพองสยองเกล้า

ยังมีอีกปีหนึ่งที่ทูตจากต่างแคว้นมาพูดจายั่วยุ เขายังคงสวมชุดแดงทั้งตัว กอดอกพิงเสาตรงระเบียงพลางหัวเราะ ทูตผู้นั้นยังพูดต่อไปอีก ทว่ายังไม่ทันจบคำก็เลือดออกทวารทั้งเจ็ด ตายคาที่เสียแล้ว

ส่วนจีอู๋จิ้งเพียงแต่แบมือ สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ‘หาใช่ฝีมือข้า’

ไม่ใช่ฝีมือเขา แล้วจะเป็นฝีมือผู้ใด

บุคคลร้ายกาจในวันวานผู้นั้นยามนี้ทำได้เพียงนอนรอความตายอยู่บนเตียงไปวันๆ กู้เจี้ยนหลีอดมิได้ที่จะทอดถอนใจ อาจเพราะนึกถึงบิดาที่นอนติดเตียงไม่ได้สติอยู่เช่นกัน ยามนางมองไปทางจีอู๋จิ้งอีกครั้ง แววตาหวาดกลัวที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้จึงเลือนหายไปหลายส่วน

จริงด้วย อย่างไรเขาก็เป็นคนใกล้ตายผู้หนึ่ง มีสิ่งใดให้กลัวกัน อย่างน้อยก่อนไปถึงปรโลกก็ยังไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว