ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

ม้านั่งกลมถูกเจียงชิงอวี้เตะเลื่อนไปข้างหน้า เสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงบาดแก้วหู

เจียงฉางหนิงเพิ่งจะอายุสองขวบ ได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจร้องไห้ขึ้นมา

เมิ่งอี๋เหนียงรีบตวาดดุเจียงชิงอวี้ จากนั้นก็สั่งแม่นมว่า “เจ้าอุ้มคุณชายออกไปเล่นข้างนอกสักครู่เถิด”

แม่นมรับคำ นางวางชามหยกในมือลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ใช้สองมืออุ้มเจียงฉางหนิงไว้ในอ้อมแขน กล่อมเขาด้วยเสียงนุ่ม “คุณชายไม่ต้องร้อง คุณหนูรองแค่คุยกับอี๋เหนียง ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ”

นางพูดพลางอุ้มเจียงฉางหนิงเดินไปลานเรือน หลอกล่อให้เขาดูปลาทองและเต่าในอ่างดินเผา

เห็นเจียงฉางหนิงไม่ได้ร้องไห้แล้ว แต่กำลังตบมือมองปลาทองอยู่ เมิ่งอี๋เหนียงก็ค่อยโล่งอก นางเก็บสายตากลับมามองเจียงชิงอวี้ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นถมึงทึง

“เจ้าพูดจาปากไม่มีหูรูดจริงๆ ไม่รู้จักสำนวน ‘เคราะห์ร้ายออกทางปาก’ หรือไร บิดาเจ้าเป็นคนกตัญญู หากให้เขารู้ถึงคำพูดเมื่อครู่ของเจ้า ในใจเขาจะเห็นเจ้าเป็นเยี่ยงไร”

เจียงชิงอวี้ยังคงมีสีหน้าไม่ใส่ใจ เอ่ยว่า “ท่านพ่อชอบข้าที่สุดแล้ว เขาไม่มีทางดุข้าแม้แต่ครึ่งคำ อีกทั้งข้าก็ไม่เชื่อว่าในใจอี๋เหนียงจะไม่คิดอะไรสักนิดกับเรื่องนี้ อย่างอื่นยังพอว่า แต่เมื่อพวกนางมาถึง ท่านก็จะต้องไปคารวะพวกนางเช้าเย็น ไม่แน่ว่าหญิงเบาปัญญาผู้นั้นอาจยึดอำนาจดูแลงานในจวนคืนจากท่านด้วย ท่านเต็มใจหรือเจ้าคะ”

บุตรสาวผู้นี้ก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร พูดอะไรล้วนตรงไปตรงมา ไม่ว่าเมิ่งอี๋เหนียงเตือนไปกี่หนก็ไร้ประโยชน์ แต่นายท่านกลับดีใจยิ่ง บอกว่าชอบบุตรสาวที่เปิดเผยตรงไปตรงมาเยี่ยงนี้ บอกให้นางไม่ต้องดัดนิสัยของเจียงชิงอวี้

นี่เป็นบุตรสาวคนโตของนางเอง นางย่อมไม่อยากดัดนิสัยอีกฝ่ายเช่นกัน กลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายดีไปหมดทุกอย่าง จึงให้ความโปรดปรานตามใจอย่างมาก มิเช่นนั้นเจียงชิงอวี้ก็คงไม่กล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้านาง

แต่อย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้ไปพูดเช่นนี้ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงได้ ต้องตักเตือนก่อนจะถึงเวลานั้น

เมิ่งอี๋เหนียงจึงยกมือนวดหว่างคิ้ว มองเจียงชิงอวี้พลางพูดอย่างอ่อนใจ “ใจข้าย่อมไม่อยากให้พวกนางมา แต่ในเมื่อพวกนางจะมา ข้าจะไปมีปัญญาทำอันใดได้ ซ้ำยังต้องเรียกคนไปทำความสะอาดที่พัก ซื้อหาข้าวของมาเติมให้เรียบร้อยด้วย”

เห็นเจียงชิงอวี้อ้าปากทำท่าจะพูด เมิ่งอี๋เหนียงก็ชิงพูดก่อน “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากพูดอะไร อยากถามว่าทั้งที่ใจข้าไม่อยากให้พวกนางมาแท้ๆ เหตุใดยังต้องทำเรื่องเหล่านี้ใช่หรือไม่ คนเราก็มักเป็นเช่นนี้ ต้องซ่อนคมไว้สักหน่อย มิใช่ในใจเจ้าเกลียดใครก็แสดงออกมา ถ้าเป็นเพียงคนที่สู้เจ้าไม่ได้ก็แล้วไป เพราะอย่างไรก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ ทำได้เพียงก้มหน้ารับอย่างเงียบๆ แต่ถ้าเป็นคนที่เหนือกว่าเจ้าเล่า อีกฝ่ายจะต้องลงมือเล่นงานเจ้าแน่นอน ดังนั้นก่อนจะแน่ใจท่าทีของฝ่ายตรงข้าม เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะอดทน เข้าใจหรือไม่”

พูดถึงตอนท้าย เสียงของเมิ่งอี๋เหนียงก็ค่อยๆ เข้มงวดขึ้นมา

เจียงชิงอวี้เคยเห็นเมิ่งอี๋เหนียงมีโทสะต่อหน้านางเช่นนี้น้อยครั้งนัก พอมาเห็นในยามนี้ ในใจนางก็รู้สึกกลัวขึ้นมา จึงตอบอย่างไม่เต็มใจว่า “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เมิ่งอี๋เหนียงพยักหน้า สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย จากนั้นนางก็ลุกขึ้นยืน “เช่นนั้นก็ดี ตอนนี้เจ้าไปเรือนปี้อู๋กับข้าสักเที่ยวเถอะ”