ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 7-บทที่ 9

เด็กอายุไม่กี่ขวบรู้สึกกลัวจึงร้องไห้จ้าพลางวิ่งเท้าเปล่าออกมาข้างนอก กว่าจะหาตัวเจอก็พบว่าไปนอนอยู่ในน้ำเย็นเฉียบที่หลังเรือนแล้ว แม้จะช่วยกลับมาได้แต่วันถัดมาก็ไข้ขึ้นสูงอยู่ดี ถึงเชิญหมอมาตรวจก็ไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงยิ่งโมโหหนักกว่าเก่า

หลานชายคนโต ทั้งยังเป็นหลานที่ตนเลี้ยงมากับมือ จู่ๆ ก็ตายไปเช่นนี้จะไม่โมโหได้อย่างไร นางจึงไล่เจียงเทียนโย่วกับเมิ่งอี๋เหนียงไปทันทีและไม่ให้กลับมาอีก

ทว่าที่สุดแล้วก็เป็นบุตรชายในอุทรของตนเอง ภายหลังเจียงเทียนโย่วกลับไปขอขมาหลายหนเข้า ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็หายโมโหแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังคงไม่อยากพบหน้าเมิ่งอี๋เหนียงอีก

เมิ่งอี๋เหนียงเองก็รู้ว่าในใจฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะต้องไม่ชอบนางอย่างแน่นอน ที่แล้วมาต่างฝ่ายต่างอยู่ห่างกันไกลจึงไม่มีเรื่องอะไร แต่ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะมาเยือน นางเองก็ห้ามปรามไม่ได้ ทำได้เพียงแสดงความอ่อนแอและโทษตนเองให้เจียงเทียนโย่วดูเท่านั้น

อย่างน้อยก็ต้องทำให้เจียงเทียนโย่วคิดว่านางละอายใจต่อเรื่องนี้เป็นอย่างมากมาตลอด วันหน้าเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเขา เขาจะได้ปกป้องนาง

คณะของเจียงชิงหว่านเดินทางมาได้เดือนกว่า ในที่สุดพรุ่งนี้ก็จะได้เข้าเมืองหลวงแล้ว

เหยาซื่อปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกินอาหารเย็นเสร็จ และสนทนาสัพเพเหระกับนางอีกครู่หนึ่งถึงได้กลับห้องของตนเอง เจียงชิงหว่านเองก็ตามกลับห้องด้วย

เนื่องจากวันนี้ในโรงเตี๊ยมนี้เหลือห้องเพียงสองห้อง ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจึงพักในห้องหนึ่ง ส่วนเหยาซื่อกับเจียงชิงหว่านก็พักด้วยกันอีกห้อง

ในห้องจุดเทียนไว้เล่มหนึ่ง เหยาซื่อเห็นว่าสว่างไม่พอจึงใช้จิ่นผิงไปขอเทียนจากผู้ดูแลโรงเตี๊ยมมาเพิ่มอีกหลายเล่ม แล้วจุดให้สว่างทั้งหมด

แม้จะเพิ่งยามหนึ่งแต่ตอนกลางวันเร่งเดินทางมาทั้งวัน ใครจะไม่เหนื่อยบ้าง ล้วนแต่อยากขึ้นเตียงพักผ่อนกันเร็วๆ ทั้งนั้น แต่เห็นเหยาซื่อไม่มีท่าทีจะพัก กลับใช้ให้จิ่นผิงเปิดหีบเสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าแต่ละตัวออกมาทาบบนร่างพลางถามจิ่นผิงว่านางสวมตัวใดแล้วดูดี

เจียงชิงหว่านมองดูเหยาซื่อ

คนอายุสามสิบหกสามสิบเจ็ดปีเช่นนี้ ในใจย่อมมีเรื่องมากมาย หน้าตาก็ดูค่อยๆ อมทุกข์มากขึ้น สองคิ้วตกลง หางตาและมุมปากก็มีรอยตีนกา

เจียงชิงหว่านรู้สึกทรมานใจอยู่บ้าง

ตลอดทางมานี้เหยาซื่อพูดเรื่องที่ว่าเจียงเทียนโย่วทรยศนางอย่างไรให้ตนฟังไม่น้อยครั้ง ในใจจึงพลอยมีความแค้นใจต่อเขาไปด้วย ทว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบกับบุรุษผู้นั้นแล้ว เหยาซื่อกลับยังมัวเลือกเสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นเป็นกังวลอยู่ตรงนี้เสียได้

“เจ้าดูซิ ตัวนี้เป็นอย่างไร”

มือเหยาซื่อถือเสื้อผ่าหน้าสีชมพูปักลายดอกเหมยและดอกไห่ถัง มองออกได้ว่าเสื้อผ่าหน้าตัวนี้ใช้มาพอสมควรแล้ว ซ้ำยังมิใช่ผ้าไหมที่ดีมากนัก

พอถามดูก็ได้คำตอบว่ามันถูกตัดมาตั้งแต่สมัยที่เหยาซื่อกับเจียงเทียนโย่วแต่งงานกันใหม่ๆ อย่างที่คิดไว้ นับดูก็เกือบจะยี่สิบปีแล้ว แต่ยังเก็บรักษาไว้ได้ดีเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าในใจเหยาซื่อเห็นคุณค่าของเสื้อผ่าหน้าตัวนี้มากเพียงใด

จิ่นผิงรู้ความเป็นมาของเสื้อผ่าหน้าตัวนี้เช่นกัน ดังนั้นจึงชมว่าดีไม่หยุดปาก ซ้ำยังบอกอีกว่า “รอวันพรุ่งนี้นายท่านได้เห็นนายหญิงสวมมัน จะต้องนึกถึงภาพเหตุการณ์ความรักใคร่ตอนที่แต่งงานกับนายหญิงได้ในทันทีเจ้าค่ะ”

เหยาซื่อได้ยินก็ยินดียิ่ง แม้จะดุจิ่นผิงว่าพูดเหลวไหล แต่บนใบหน้านางก็เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม ซ้ำยังสวมเสื้อผ่าหน้าตัวนั้นลงบนร่างทันที