ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 7-บทที่ 9

ทว่าจะอย่างไรก็เป็นคนอายุสามสิบห้าสามสิบหกปีแล้ว อีกทั้งดูแลตนเองได้ไม่ดีนัก การสวมชุดสีชมพูที่ดูอ่อนเยาว์บอบบางเช่นนี้อย่างไรก็ไม่ค่อยเหมาะ

หากปัจจุบันเจียงเทียนโย่วกับเหยาซื่อมีความสัมพันธ์สนิทแนบแน่นอยู่ คงไม่เป็นไรหากเหยาซื่อจะสวมเสื้อผ่าหน้าตัวนี้ เพราะถึงอย่างไรในใจเจียงเทียนโย่วก็จะเห็นว่าไม่ว่านางสวมใส่ชุดใดก็ล้วนเป็นคนที่น่ามองที่สุดในโลก แต่เห็นได้ชัดยิ่งว่าปัจจุบันในใจเจียงเทียนโย่วหาได้มีเหยาซื่ออยู่

สามีภรรยาแยกจากกันหลายปี ยามปกติในจดหมายก็ไม่เคยเอ่ยถึงนาง จะไปมีความรักความผูกพันต่อนางได้สักกี่ส่วน ถึงเวลานั้นต่อให้เหยาซื่อสวมเสื้อผ่าหน้าตัวนี้ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม กลับเป็นไปได้มากว่าจะต้องพบกับความเสียใจ

สำหรับเรื่องที่จดจำไว้ในใจมิลืมเลือนโดยคิดว่าอีกฝ่ายก็จะเป็นเช่นเดียวกัน แต่ในความจริงอีกฝ่ายได้หลงลืมไปนานแล้ว นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าโดยแท้

เจียงชิงหว่านคิดแล้วก็ยกนิ้วชี้อกเสื้อพลางกล่าว “ท่านแม่ ตรงนี้มีคราบน้ำมันเจ้าค่ะ”

มีคราบน้ำมันอยู่จุดหนึ่งจริงๆ อันที่จริงหากไม่ดูดีๆ ก็มองเห็นไม่ชัดนัก แต่ตอนนี้เจียงชิงหว่านไม่อยากให้เหยาซื่อสวมเสื้อตัวนี้จึงจงใจชี้ออกมา

เหยาซื่อได้ยินก็ก้มหน้าลงมอง จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าทำท่าจะเช็ด คิดไม่ถึงว่าตรงอกเสื้อจะเกิดรอยยับขึ้นมา

เหยาซื่อขมวดคิ้ว พึมพำอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง “ทำอย่างไรดี ถ้าไม่สวมเสื้อตัวนี้ พรุ่งนี้แม่จะสวมอะไร”

เจียงชิงหว่านไปดูเสื้อผ้าในหีบ จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบเสื้อผ่าหน้าสีน้ำเงินแกมม่วงปักลายดอกอิ๋งชุนและกระโปรงจีบเล็กสีฟ้าจางออกมา ก่อนกล่าวว่า “ข้ารู้สึกว่าเสื้อผ้าชุดนี้ดียิ่ง”

เหยาซื่อมีรูปโฉมงามหมดจด ผิวก็ขาวสะอาด เหมาะกับสีเรียบๆ ที่ดูนุ่มนวลเช่นนี้

ยามนี้เหยาซื่อกำลังไม่แน่ใจ ครั้นได้ยินที่เจียงชิงหว่านพูดก็ลองสวมดูตามคำแนะนำ

ก่อนพบว่าชุดนี้เหมาะกับนางมากจริงๆ

เหยาซื่อส่องคันฉ่องดูตนเองแล้วรู้สึกพอใจมาก หลังจากลองชุดอื่นอีกสองสามครั้งก็ยังคงรู้สึกว่าชุดนี้ดีที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้นเหยาซื่อก็ตื่นมาสวมเสื้อผ่าหน้าสีน้ำเงินแกมม่วงปักลายดอกอิ๋งชุนและกระโปรงจีบเล็กสีฟ้าจาง เสร็จแล้วก็ใช้ให้จิ่นผิงเกล้าผมทรงดอกท้อตูม ก่อนปักปิ่นเงินประดับโมราแดงที่เจียงชิงหว่านเป็นคนเลือกให้ ผัดแป้งแต้มชาดบางๆ แล้วถึงออกไปที่ห้องของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพร้อมกับเจียงชิงหว่าน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเพิ่งจะล้างหน้าหวีผมเสร็จ พอเห็นเหยาซื่อ บนใบหน้าก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

เมื่อก่อนเหยาซื่อใช้เครื่องประทินโฉมน้อยครั้งนัก เสื้อผ้าก็เพียงสวมตามสะดวก พอวันนี้ตั้งใจแต่งตัวประทินโฉมขึ้นมากลับดูอ่อนหวานเรียบร้อยมากจริงๆ

ทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่เคยเอ่ยชมเหยาซื่อมาแต่ไหนแต่ไร จึงมิได้พูดอันใด เพียงพยักหน้าแล้วบอกให้เถาเยี่ยกับจิ่นผิงไปยกอาหารเช้ามาจากข้างล่าง

กินอาหารเช้าและดื่มชากันเสร็จแล้ว ทุกคนก็ลงไปขึ้นรถม้า

ครั้นสายมากแล้ว ยังอยู่ห่างจากเมืองหลวงอีกราวสิบหลี่ หัวหน้าองครักษ์ก็บอกให้หยุดรถ แล้วมาเรียนฮูหยินผู้เฒ่าเจียงด้วยความเคารพนบนอบว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า นายท่านออกจากเมืองมาต้อนรับท่านด้วยตนเองแล้วขอรับ”