ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 7-บทที่ 9

บทที่ 8 มาถึงจวนป๋อ

ครั้งล่าสุดที่เจียงเทียนโย่วกลับไปกานโจวคือเมื่อสามปีก่อน ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจึงไม่ได้พบเขามาสามปีแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีบุตรชายและบุตรสาวอย่างละคน ในใจจึงห่วงหาบุตรชายเพียงคนเดียวผู้นี้ เมื่อได้ยินหัวหน้าองครักษ์บอกว่าเจียงเทียนโย่วอยู่ข้างนอก จึงรีบบอกให้เถาเยี่ยประคองนางลงรถม้า

ชั่วขณะนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็เห็นเจียงเทียนโย่วเร่งฝีเท้าเดินออกมาจากศาลาที่คนสัญจรใช้พักเหนื่อยทางด้านข้าง ก่อนจะคุกสองเข่าลงตรงเบื้องหน้านาง

“ท่านแม่!” เจียงเทียนโย่วร้องเรียก จากนั้นก็หมอบลงโขกศีรษะอย่างแรง “ลูกอกตัญญู หลายปีมานี้ไม่สามารถอยู่ปรนนิบัติท่านได้!”

เจียงเทียนโย่วแม้จะเป็นคนหยาบกระด้าง แต่ยังคงกตัญญูต่อฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเป็นอย่างมาก

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเริ่มแสบจมูก นางก้มตัวลงก่อนยื่นมือไปประคองให้เจียงเทียนโย่วลุกขึ้น กล่าวทั้งน้ำตาคลอว่า “ไม่ได้พบเจ้าหลายปีแล้ว รีบมาให้แม่ดูเจ้าที” นางมองดูเขาอย่างละเอียด ซ้ำยังยกมือลูบหน้าอีกฝ่าย จากนั้นก็เอ่ยว่า “ดูเหมือนจะผอมลงกว่าครั้งก่อนที่แม่พบเจ้า”

ขณะที่เจียงชิงหว่านกำลังถูกจิ่นผิงประคองลงรถม้า นางกวาดสายตามองไปก็เห็นเจียงเทียนโย่วที่มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ล่ำสันราวกับโคถึก…ถึงเพียงนี้แล้วฮูหยินผู้เฒ่าเจียงยังบอกว่าเขาผอมอีกหรือ

นางหันกลับไปประคองเหยาซื่ออย่างหมดคำจะพูด

เมื่อครู่ขณะรู้ว่าเจียงเทียนโย่วอยู่ข้างนอก เหยาซื่อก็นั่งตัวตรงขึ้นมาทันที ถามเจียงชิงหว่านกับจิ่นผิงไม่หยุดว่าผมนางยุ่งหรือไม่ เครื่องประทินโฉมบนหน้าหลุดหรือไม่ ซ้ำยังก้มหน้าลงดึงสาบเสื้อหลายหนด้วยกลัวจะมีรอยยับ มองออกได้ว่านางประหม่ายิ่ง

เจียงชิงหว่านและจิ่นผิงปลอบเหยาซื่อไปหลายรอบ นางถึงได้ค่อยๆ คลายความประหม่าลง ทว่าที่สุดแล้วก็ยังคงบอกให้จิ่นผิงประคองเจียงชิงหว่านลงรถม้าไปก่อน

ยามนี้เจียงชิงหว่านกำลังกุมมือของเหยาซื่อ รู้สึกได้ว่าร่างนางกำลังสั่นเทา

เจียงชิงหว่านถอนหายใจในใจ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเมิ่งอี๋เหนียงผู้นั้นเป็นคนเช่นไร ทว่าในเมื่อสามารถทำให้เจียงเทียนโย่วโปรดปรานนางเพียงผู้เดียวมาได้นานหลายปี เป็นเพียงอนุภรรยาผู้หนึ่งยังสามารถกุมอำนาจดูแลงานในจวนได้ เกรงว่าฝีมือคงไม่ธรรมดา คนอย่างเหยาซื่อจะต้องมิใช่คู่ต่อสู้ของนางแน่นอน

เกรงว่าชีวิตที่จวนหย่งชางป๋อในภายหน้าของพวกข้าสองแม่ลูกคงไม่ดีนัก

ในใจคิดเช่นนี้ แต่เจียงชิงหว่านยังคงกุมมือของเหยาซื่อไว้พลางเดินหน้าไปด้วยกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับเจียงเทียนโย่วสองแม่ลูกยังจับมือคุยกันอยู่ ในดวงตาของแต่ละฝ่ายต่างดูเหมือนจะมีน้ำตา

เหยาซื่อมองสามีที่ไม่ได้พบกันหลายปี อยากจะเข้าไปคุยเสียเดี๋ยวนี้ แต่กลับถูกเจียงชิงหว่านดึงตัวไว้

ดูจากท่าทางพวกเขาสองแม่ลูกแล้ว เกรงว่าผู้อื่นยากจะเข้าไปแทรกได้ อีกทั้งฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็เป็นคนแข็งกร้าว ย่อมไม่ชอบให้มีใครไปขัดจังหวะการพบกันของแม่ลูกที่ต่างฝ่ายต่างกำลังตื่นเต้นพลุ่งพล่านเช่นยามนี้อย่างแน่นอน