ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 5-บทที่ 6

แต่สิ่งนี้กลับไม่รอดพ้นจากสายตาของลุงใบ้ คำพูดของเขายิ่งนานยิ่งน้อยลง ไม่ได้เป็นแบบพอถามก็ตอบทันทีอีก เริ่มไปดูต้นไม้ดอกไม้คล้ายเจตนาไม่เจตนา เหมือนว่าหมดสนุก อยากจะไล่แขกแล้ว

ฝูหรงแตะไม้เตี้ยต้นหนึ่งพลางทอดถอนใจ “ต้นไม้ดอกไม้ในสวนนี้ บ่าวแทบจะไม่รู้จักเลย”

หลวนอวิ๋นชูยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร สมุนไพรเต็มสวน ถ้ารู้จักสักหนึ่งในสิบก็นับเป็นผู้เชี่ยวชาญได้แล้ว

ทอดสายตามองไป พรรณไม้ผืนหนึ่งที่อยู่ห่างจากพวกนางไปราวยี่สิบจั้งได้ดึงดูดความสนใจของหลวนอวิ๋นชู ว่ากันตามเหตุผล อยู่ห่างออกไปไกลเพียงนี้ ทั้งยังมีพุ่มไม้บังอยู่ คนทั่วไปไม่มีทางเห็นพืชที่อยู่ด้านหลังพุ่มไม้ได้ชัดเจน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะวินิจฉัยแยกแยะ แต่หลวนอวิ๋นชูประสาทสัมผัสทั้งหกต่างจากคนธรรมดา จึงเห็นได้อย่างชัดเจน

ถึงกับมีเฮยเจ๋อเฉ่าอยู่ผืนหนึ่ง รอบด้านมีทางปูพื้นด้วยศิลาเขียวกว้างราวหกฉื่อกั้นแยกออกมาจากส่วนอื่น ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ ถ้าไม่สังเกตก็ยากจะถูกคนพบเห็น

เฮยเจ๋อเฉ่านี้เป็นพืชที่มีพิษร้ายแรง ถ้าเผลอกินเข้าไปก็จะเวียนหัว คันไปทั่วร่าง มือเท้าเน่าเปื่อย สุดท้ายก็เป็นอัมพาตไปทั้งตัวและตาย ที่ร้ายที่สุดคือมันไม่เพียงมีพิษร้ายแรง แต่ยังรุกเข้าเกาะกินพืชชนิดอื่น บริเวณรอบๆ หญ้าชนิดนี้โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีพืชชนิดอื่นขึ้นอยู่ได้ ลำพังเห็นลุงใบ้ตั้งใจใช้หินศิลาเขียวแยกพวกมันออกจากพืชชนิดอื่น ก็รู้แล้วว่าลุงใบ้รู้ถึงธรรมชาติของพืชชนิดนี้ดี

ตามที่ได้มีการจดบันทึกไว้ หญ้าชนิดนี้เดิมมีถิ่นกำเนิดในประเทศแถบตะวันตก จัดเป็นพันธุ์ไม้จากต่างถิ่น ไม่รู้ว่าแคว้นหลวนตรงกับยุคสมัยของราชวงศ์ใดในโลกเมื่อชาติก่อนของนาง ในปัจจุบันพืชชนิดนี้ได้เข้ามาสู่ประเทศจีนแล้ว บางทีการกระจายพืชพรรณไม้ของที่นี่อาจแตกต่างจากช่วงมิติเวลาเมื่อชาติก่อนของนางกระมัง หลวนอวิ๋นชูคิดไปไกลโพ้น

“สะใภ้สี่ ท่านดูสิเจ้าคะ ต้นไม้ต้นนี้รูปร่างแปลกประหลาดเสียจริง คล้ายอะไรหนอ…” ซิ่วเอ๋อร์เอียงคอมองพืชชนิดนั้นพลางครุ่นคิดอย่างหนัก “คล้ายเขาของแพะภูเขา ไม่รู้มีชื่อเรียกว่าอะไร เอามาใช้ประโยชน์อะไร”

อาจเพราะตื่นเต้นเกินไป เสียงของนางถึงกับสั่นเล็กน้อย

ลุงใบ้มือสั่น ไม่ระวังนิ้วหัวแม่มือถูกพุ่มไม้เตี้ยๆ ทิ่มเป็นแผล โลหิตสดสีแดงไหลซึมออกมาทันที ลุงใบ้สะบัดแขนเสื้อ โลหิตสีแดงเข้มหยดนั้นจมหายไปในแขนเสื้อ เขาหันมาทางหลวนอวิ๋นชู ส่วนลึกในดวงตามีประกายอำมหิตผุดขึ้นมาจางๆ

หยางเจี่ยวเถิง!

หลวนอวิ๋นชูจ้องพืชชนิดนั้นนิ่ง

หยางเจี่ยวเถิงจัดอยู่ในประเภทพันธุ์ไม้เลื้อย ผลคล้ายเขาแพะภูเขา โดยทั่วไปจะเจริญเติบโตอยู่ตามข้างทางหรือในพุ่มไม้ ถ้าเผลอกินพืชชนิดนี้เข้าไปจะเกิดอาการปวดศีรษะวิงเวียน คลื่นไส้อาเจียน ปวดท้อง ท้องร่วง จากนั้นมือเท้าจะเย็นมีเหงื่อออก กล้ามเนื้อกระตุกหมดสติ สุดท้ายหัวใจก็หยุดเต้น

เป็นสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรงอีกชนิดหนึ่ง

แม้หลวนอวิ๋นชูจะสุขุมเยือกเย็น แต่เวลานี้ก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ ถ้าบอกว่าเจอสมุนไพรที่มีพิษชนิดหนึ่ง ยังพูดได้ว่าเป็นเหตุบังเอิญ แต่ทยอยเจออย่างไม่ขาดสาย นี่ย่อมไม่ปกติแล้ว

มิน่าเล่าที่นี่จึงถูกจัดเป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามา

เพียงแต่…ต่งกั๋วกงกับต่งอ้ายปลูกสมุนไพรมีพิษเหล่านี้ไว้ทำอะไร หรือว่าตอนต่งอ้ายยังมีชีวิตอยู่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้ยาพิษ