ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 5-บทที่ 6

คิดมาถึงตรงนี้ หลวนอวิ๋นชูพลันนึกถึงใบหน้าเขียวคล้ำน่าเกลียดน่ากลัวที่ห้องโถงตั้งศพ ร่างนางสะท้านเฮือก ต่งอ้ายตายเพราะถูกพิษกระมัง แต่ในเมื่อเขาก็มีความรู้เรื่องยาพิษ เพราะเหตุใดยังถูกพิษได้อีก

หรือว่าพลาดพลั้งกินยาพิษอะไรที่ถอนไม่ได้เข้าไป ถึงได้ปลูกสมุนไพรเหล่านี้ไว้เพื่อทดลองใช้ถอนพิษ

ความคิดนี้พอผุดขึ้นมาในสมองก็ถูกนางปฏิเสธในทันที จะเป็นไปได้อย่างไร ถ้าต่งอ้ายพลาดพลั้งกินยาพิษเข้าไปจริง ต่อให้เขาถอนพิษไม่ได้ ต่งกั๋วกงก็ย่อมหาหมอที่มีชื่อเสียงทั่วทั้งใต้หล้ามาช่วยรักษา จะปล่อยให้เขาจากไปง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร!

อีกอย่างข้าก็ไม่เคยได้ยินในจวนพูดเรื่องต่งอ้ายถูกพิษมาก่อน

ถ้าไม่ใช่พลั้งเผลอกินยาพิษเข้าไป ทายาทเจิ้นกั๋วกงผู้องอาจผึ่งผาย ทั้งยังมีลุงใบ้ที่รู้จักยาพิษชนิดนี้จะถูกทำร้ายง่ายๆ ได้อย่างไร มองหยางเจี่ยวเถิงที่อยู่ในมือซิ่วเอ๋อร์ หลวนอวิ๋นชูในสมองสับสนไปหมด รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่านางตกหล่นอะไรไป ถึงไม่อาจเอาไข่มุกที่กระจัดกระจายเป็นเม็ดๆ นี้มาเรียงร้อยต่อกันได้สำเร็จ

หลวนอวิ๋นชูยกมือขึ้นนวดคลึงจุดไท่หยาง บางทีต่งอ้ายอาจจะป่วยตาย เป็นนางที่คิดมากไปเอง มีลุงใบ้อยู่ ไยนางต้องคาดเดาส่งเดช สิ้นเปลืองสติปัญญาด้วย!

คิดมาถึงตรงนี้กำลังจะเอ่ยปาก นางที่ประสาททั้งหกเฉียบไวพลันรู้สึกถึงกลิ่นอายเยียบเย็นขุมหนึ่งแผ่ออกมาจากร่างลุงใบ้ คล้ายอากาศเย็นยะเยือกขึ้น ฉับพลันนั้นถึงกับได้ยินเสียงลมหายใจที่เปลี่ยนเป็นหนักหน่วงของเขา

มีลางสังหรณ์ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ หลวนอวิ๋นชูใจเต้นรัวแรง นางกลืนคำพูดที่มาถึงริมฝีปากกลับลงไป ก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แสร้งทำทีเป็นพิจารณาดูอยู่พักใหญ่แล้วยืดตัวขึ้นพูดยิ้มๆ

“ในสวนของลุงใบ้แห่งนี้มีต้นไม้ดอกไม้แปลกๆ มากเสียจริง ต้นนี้ข้าก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่รู้จริงๆ ว่าเรียกอะไร”

“ท่านก็ไม่รู้จักหรือ” ซิ่วเอ๋อร์มีท่าทีผิดหวัง หันไปทางลุงใบ้ “อันนี้…ก็รักษาโรคได้หรือ”

ลุงใบ้มองหลวนอวิ๋นชูอย่างเยียบเย็นแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงดูแลต้นไม้ดอกไม้ต่อไป ไม่สนใจคำพูดของพวกนาง

สัมผัสได้ว่ากลิ่นอายเยียบเย็นสลายไปแล้ว หลวนอวิ๋นชูลอบระบายลมหายใจ กวาดตามองไปรอบด้าน เพ่งดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง พบว่าที่นี่ไม่มีทางออกอื่นจริง นางมองๆ ดวงตะวันแล้วเอ่ยขึ้น

“สายมากแล้ว พวกเราออกไปกันเถิด สี่จวี๋สี่หลันจะรอนาน”

“สะใภ้สี่…”

ซิ่วเอ๋อร์มองหยางเจี่ยวเถิงต้นนั้นอย่างทึ่มทื่อ ในดวงตามีประกายมึนงงผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง ยังทำท่าจะพูดอะไร แต่ลุงใบ้วางงานในมือลง เดินนำออกไปข้างนอกแล้ว เห็นเขามีท่าทางไล่แขกอย่างชัดเจน ซิ่วเอ๋อร์จึงหุบปาก เดินตามอยู่ข้างหลังคล้ายมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ

มาถึงหน้าประตูหลวนอวิ๋นชูก็พูดคุยด้วยอีกสองสามคำ แล้วส่งสายตาให้ฝูหรง

ฝูหรงหยิบเศษก้อนเงินออกมาก้อนหนึ่งด้วยท่าทางไม่เต็มใจอย่างมากยื่นส่งไปให้

เห็นลุงใบ้รับเงินไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก แล้วโยนลงไปในเข่งที่อยู่ปลายเท้า กระทั่งขอบคุณสักคำยังไม่มี ปากน้อยๆ ของฝูหรงก็พลันเชิดขึ้นจนสูง