ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 9-บทที่ 10

นางก็อยากจะเอ่ยปากโต้แย้งแทนต่งเหอสักหลายคำ แต่ก็เป็นเช่นหลวนอวิ๋นชู คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่อาจเอาจริงเอาจัง ยืนอยู่ตรงนั้นในใจได้ไปทักทายถามสารทุกข์สุกดิบบรรพบุรุษทั้งสิบแปดชั่วคนของนายหญิงใหญ่มาจนทั่วถึงแล้ว ขณะกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่นั้น นึกไม่ถึงว่าหลวนอวิ๋นชูจะเอ่ยถามขึ้นมา งงงันอยู่พักหนึ่งสายตานางก็เบนไปที่นายหญิงใหญ่

หลวนอวิ๋นชูกลัวนายหญิงใหญ่จะไม่อนุญาตจึงชิงถามขึ้นก่อน จงอี๋ไท่จะอย่างไรก็เป็นบ่าว ไม่มีความเฉียบขาดเช่นนางที่กล้าข้ามหน้าข้ามตานายหญิงใหญ่

“ในเมื่ออวิ๋นชูถาม เจ้าก็พูดเถิด”

“สะใภ้สี่กล่าวได้ไม่ผิด หลายเดือนมานี้ในแต่ละมื้อคุณชายเจ็ดกินมากกว่าคุณชายหก แต่รูปร่างสูงสู้เขาไม่ได้ ท่านหมอบอกเด็กห่วงเล่น อาหารจึงย่อยเร็ว ทั้งร่างกายกำลังเจริญเติบโตย่อมกินเก่ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“เช่นนี้ก็ถูกต้องแล้ว” หลวนอวิ๋นชูผงกศีรษะ “คุณชายเจ็ดใช่ปวดท้องอยู่บ่อยๆ หรือไม่”

“ใช่ๆ เป็นมาได้ระยะหนึ่งแล้ว” จงอี๋ไท่พยักหน้าติดๆ กัน “ตอนแรกก็ว่ากระทบถูกความเย็น กินยาไปหลายเทียบก็ยังเป็นอยู่เช่นนั้น ท่านหมอก็บอกเด็กร่างกายกำลังเติบโต จะมีปวดท้องบ้าง” จงอี๋ไท่ก้าวมาข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง ค้อมตัวลงถาม “สะใภ้สี่ดูออกว่าคุณชายเจ็ดเป็นอะไรหรือไม่”

“คุณชายหกคุณชายเจ็ดเป็นฝาแฝด ต่างกำลังเติบโต ท่านเคยได้ยินคุณชายหกร้องปวดท้องหรือไม่”

“นี่…” จงอี๋ไท่ชะงักอึ้ง พลันตระหนักขึ้นมา “นี่ไยมิใช่บอกว่า คุณชายเจ็ดป่วยหรอกหรือ”

หลวนอวิ๋นชูผงกศีรษะ แต่กลับไม่ได้ตอบ หันไปกล่าวกับนายหญิงใหญ่แทน

“ท่านป้า วันนั้นสะใภ้เจอคุณชายเจ็ดที่เดินพลัดกับแม่นมจริงเจ้าค่ะ แต่หาใช่เช่นสะใภ้สามกล่าว ว่าจับมือจับไม้กัน แต่เป็นเพราะสะใภ้ได้ยินคุณชายเจ็ดบอกว่าปวดท้อง สะใภ้จึงจับชีพจรให้เขา”

“เหลวไหล! เจ้าหาใช่หมอ จะจับชีพจรเป็นได้อย่างไร!”

คิดไม่ถึงว่าหลวนอวิ๋นชูจะหาหนทางอื่น หันคมกระบี่ไปอีกทาง เล่นลิ้นเช่นนี้ พานหมิ่นใจร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นคนแรก

ทุกคนต่างก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน แต่ประการแรกปากไม่ไวเท่าพานหมิ่น ประการที่สองเรื่องไม่เกี่ยวกับตน ย่อมมีท่าทียืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมองฝั่งตรงข้ามไฟไหม้ ปรารถนาให้ไฟยิ่งลุกโหมเท่าไรยิ่งดี

จงอี๋ไท่ห่วงพะวงเรื่องของต่งเหอ หลวนอวิ๋นชูก็พูดถึงอาการของต่งเหอได้อยากถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน จึงเชื่อนางตั้งแต่แรกแล้ว เห็นพานหมิ่นทำเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วอย่างเอือมระอา

“สะใภ้สามอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังสะใภ้สี่พูดให้จบก่อน ค่อยถามก็ไม่สาย” จงอี๋ไท่กล่าวแล้วหันมาถามหลวนอวิ๋นชู “คุณชายเจ็ดเป็นอะไรหรือ หนักหนาหรือไม่”

วันนั้นได้ยินต่งเหอบ่นว่าปวดท้อง หลวนอวิ๋นชูจึงจับชีพจรให้เขาจริง ทั้งถามถึงเรื่องการกินการอยู่ตามปกติ วินิจฉัยขั้นแรกว่าเป็นพยาธิ ครั้นแล้วจึงตรวจดูอุจจาระของเขาเป็นพิเศษ แล้วก็พบว่ามีเศษปล้องของพยาธิ จึงแน่ใจว่าต่งเหอมีพยาธิตัวตืด เดิมคิดจะพาเขาไปหานายหญิงใหญ่ แต่บังเอิญเจอพานหมิ่นพอดี พอเจอกันก็พูดจากระทบกระเทียบเสียดสี และประจวบเหมาะกับที่แม่นมของต่งเหอกับสาวใช้ตามมาเจอ เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รู้ว่าเป็นเพราะต่งเหรินชอบหลวนอวิ๋นชู สะใภ้สองคนนี้แต่ไรมาก็มีข้อขัดแย้งพันพัวกันยุ่ง กลัวจะก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาท จึงพาต่งเหอหลบไปก่อน