ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 13

หลี่หวาเป็นคนค้าทาสมานานหลายปี ไม่เคยเห็นคนซื้อรีบร้อนยิ่งกว่าคนขาย ที่กำลังคุยโอ้อวดน้ำลายแตกฟองพลันหยุดปาก มองหลวนอวิ๋นชูด้วยความฉงน เห็นนางสีหน้าจริงจังจึงรับปากทันที

“ได้สิ เอาตามที่สะใภ้สี่สั่ง วันนี้ข้าก็จะไม่เสียเวลาอยู่ต่อแล้ว จะไปจวนนายตลาดเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เช้าก็เอาสัญญาของทางการมาส่งให้ท่าน ท่านว่าเป็นอย่างไร”

หลี่หวาพูดพลางมองไปที่พ่อบ้านเฮ่อ ฐานะของเขาในจวนกั๋วกงหาได้ต่ำต้อย หวังว่าเขาอย่าได้ตั้งแง่อะไรในเวลานี้เป็นอันขาด

สีหน้าของพ่อบ้านเฮ่อประเดี๋ยวมืดประเดี๋ยวสว่าง ริมฝีปากขยับแล้วขยับอีก ทำท่าจะพูดหลายครั้ง สุดท้ายยังคงข่มกลั้นไว้ เห็นหลี่หวามองเขาจึงเอ่ยปากขึ้น

“เช่นนั้นก็ลำบากหลี่มามาแล้ว”

พ่อบ้านเฮ่อมองเงาด้านหลังของหลี่มามาที่หายลับไปอย่างทึ่มทื่อ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าหนังสือสัญญาได้ลงนามกันเสร็จสิ้นไปแล้ว เดินกลับมาในห้องโถง เห็นหลวนอวิ๋นชูยังนั่งดื่มน้ำชาอย่างไม่รีบไม่ร้อนจึงเอ่ยปากขึ้น

“สะใภ้สี่ยุ่งมาตลอดช่วงเช้าแล้ว คงเหนื่อยเต็มที รีบกลับไปพักผ่อนเถิดขอรับ”

“แล้วคนเหล่านี้…”

คนซื้อมาเรียบร้อยแล้ว ทว่ากฎระเบียบสำหรับคนมาใหม่ที่เข้ารับตำแหน่งหน้าที่การงานในจวนมีอะไรบ้าง หลวนอวิ๋นชูกลับไม่รู้อะไรเลย ด้วยเหตุนี้จึงนั่งดื่มน้ำชาอยู่ที่นี่รอเขา

“เรียนสะใภ้สี่ ว่ากันตามเหตุผลคนเหล่านี้สมควรต้องผ่านการอบรมสักหลายวันก่อน แต่สะใภ้ใหญ่เร่งรัด คนของหลี่มามาความประพฤติกิริยามารยาทก็ไม่เลว ครั้งนี้ก็ไม่ต้องแล้ว บ่าวเพียงให้พวกนางลงบันทึกในสมุดทะเบียน วัดร่างกายเสร็จแล้ว ช่วงบ่ายก็จะส่งไปให้ท่าน”

“วัดร่างกาย?”

“บ่าวไพร่ที่มาใหม่ล้วนต้องวัดร่างกายก่อน จดขนาดตัวไว้ ต่อไปจะได้สั่งตัดเครื่องแบบได้ในคราเดียว”

พูดตามตรงก็คือ…จะได้ใส่ชุดทำงานเหมือนๆ กัน

หลวนอวิ๋นชูพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เช่นนั้นก็ลำบากพ่อบ้านเฮ่อแล้ว”

“สะใภ้สี่…”

หลวนอวิ๋นชูเพิ่งลุกขึ้นมาก็ถูกพ่อบ้านเฮ่อเรียกไว้ นางจึงกลับลงนั่งแล้วถามขึ้น

“พ่อบ้านเฮ่อยังมีอะไรหรือ”

“สะใภ้สี่โปรดกำหนดขั้นของสาวใช้เหล่านี้ก่อน บ่าวจะได้บันทึกไปพร้อมกัน”

คำพูดพอออกจากปากภายในห้องโถงก็มีเสียงดังขึ้นมาทันที ในดวงตาของทุกคนเปล่งประกายวิบวับ ต่างเฝ้าปรารถนาให้สาวใช้รุ่นใหญ่ผู้นั้นเป็นตน มีเพียงเฉิงชิงเสวี่ยที่สีหน้าเฉยเมย เข้ามาอยู่ในจวนกั๋วกงได้ก็นับว่าเกินความคาดหมายแล้ว สิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่องที่นางไม่กล้าเพ้อฝัน

หลวนอวิ๋นชูกวาดตามองเฉิงชิงเสวี่ยแวบหนึ่ง นึกในใจ ดันทุรังรับนางไว้ ถ้าให้เป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งในทันที เกรงว่าพ่อบ้านเฮ่อจะต้องยับยั้งอีก คิดมาถึงตรงนี้ จึงกล่าวเสียงราบเรียบ

“เรื่องนี้ไม่รีบร้อน ข้ายังต้องสังเกตดูอีกสักระยะ”

“เช่นนั้นบ่าวจะเว้นว่างไว้ก่อน” พ่อบ้านเฮ่อพูดอย่างเอาใจ “ตอนส่งเบี้ยรายเดือนไป ท่านก็จัดการเอง”

“ได้”

หลวนอวิ๋นชูยิ้มแล้วพยักหน้า