ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 13

เห็นสี่จวี๋เดินกลับเข้ามา หลวนอวิ๋นชูก็ย่นคิ้ว ก่อนหน้านี้สี่จวี๋กับพ่อบ้านเฮ่อออกไปส่งหลี่หวาด้วยกัน จนนางจัดการเรื่องต่างๆ กับพ่อบ้านเฮ่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหตุใดเด็กสาวผู้นี้ยังมาอยู่ตรงนี้

“สะใภ้สี่จะกลับแล้วหรือเจ้าคะ” สี่จวี๋เห็นหลวนอวิ๋นชูเดินออกมาก็ยิ้มแย้มเข้ามารับหน้า “บ่าวเพิ่งไปส่งหลี่มามา นางยังชมท่านไม่หยุดปาก บอกวันหน้าถ้ามีโอกาสจะต้องมาเยี่ยมเยียนท่านด้วยตนเอง”

หลี่หวาผู้นี้ทำการค้าทาส ขึ้นเหนือล่องใต้ มีประสบการณ์พบเห็นเรื่องราวต่างๆ มาไม่น้อย หากตนคิดจะไปจากจวนกั๋วกงจำเป็นต้องคบหาสหายเช่นนี้สักหลายคน ได้ยินคำบอกเล่านี้หลวนอวิ๋นชูก็แอบคิดวางแผนอยู่ในใจ ใบหน้ากลับนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมา

“คนทำการค้าอย่างพวกนางต้องอาศัยฝีปาก ชมคนขึ้นมาจากเต้าหู้ขาวราคาถูกก็พูดให้เป็นก้อนเลือดสองตำลึงได้ เจ้าก็อย่าไปเชื่อจริงจังนักเลย”

“บ่าวกลับรู้สึกว่านางพูดจากใจจริง”

“คารวะสะใภ้สี่”

จางหมัวมัวที่รออยู่หน้าประตูเห็นหลวนอวิ๋นชูออกมาก็กุลีกุจอเข้ามาคารวะ ขัดจังหวะการพูดของสี่จวี๋

“เจ้าพาพวกนางกลับไปก่อนเถิด” เห็นบ่าวไพร่แต่ละคนแล้ว หลวนอวิ๋นชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปกล่าวกับสี่จวี๋ “ข้ากับฝูหรงจะเดินเล่นสักหน่อย”

“สะใภ้สี่ เอ่อ…”

ระยะทางยาวไกลเช่นนี้ไม่ใช่จะเดินกลับไปได้ชั่วเวลาประเดี๋ยวประด๋าว

จางหมัวมัวงงงัน หันไปมองสี่จวี๋

สี่จวี๋รีบบอก “สะใภ้สี่ ที่นี่อยู่ห่างจากเรือนลู่ย่วนมากนัก ยามเที่ยงเช่นนี้ ท่านระวังจะเหนื่อยนะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร” หลวนอวิ๋นชูไม่หยุดฝีเท้า หันไปโบกไม้โบกมือ “ข้ากับฝูหรงจะลองหาดูว่ามีเส้นทางใกล้หน่อยหรือไม่”

“จริงสิ” เห็นนางจะเลือกเส้นทางใกล้ ฝูหรงก็ชี้ไปข้างหน้า “จากตรงนี้ไปทางใต้ไม่ไกลนักมีซุ้มประตูเล็กๆ แห่งหนึ่ง สามารถเดินตัดจากทะเลสาบลั่วเยี่ยนกลับไปเรือนลู่ย่วนได้ เดินราวสองเค่อเท่านั้น”

“ประตูแห่งนั้นบ่าวก็รู้ แม้ระยะทางจะใกล้ กลับมีแขกจากข้างนอกกับพวกที่ปรึกษาเดินเข้าออกอยู่บ่อยๆ” สี่จวี๋ถลึงตาใส่ฝูหรงอย่างดุดันทีหนึ่ง “จางหมัวมัวรอมาตลอดช่วงเช้าแล้ว สะใภ้สี่ก็นั่งเกี้ยวเถิด”

หลวนอวิ๋นชูไม่พูดจา เดินลัดเลาะตามแนวร่มไม้ไปทางใต้ไม่แม้จะหันหน้ากลับมามอง

เดินไปได้หลายก้าวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตามมาจากทางด้านหลัง หลวนอวิ๋นชูย่นคิ้วและหยุดลง ก็เห็นสี่จวี๋เดินนำเกี้ยวหอบแฮกๆ ไล่ตามมา

เห็นพวกนางหยุดเดิน สี่จวี๋ก็รีบสาวเท้าขึ้นมาบอก “สะใภ้สี่ ที่นี่อยู่ห่างจากเรือนลู่ย่วนมากเกินไป หรือไม่ก็ให้เกี้ยวเดินตามไป ท่านเดินเล่นสักพักแล้วค่อยขึ้นเกี้ยว ดีหรือไม่”