ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

บทที่ 112 ดอกท้อ

หลังวันขึ้นปีใหม่ กาลเวลาคล้ายชะลอลง แสงตะวันดั่งผงทองที่ถูกปัดหล่น ลอดหน้าต่างระแนงไม้ ฝ่าควันกำยานที่ลอยวน สาดลงมาบนโต๊ะไม้ประดู่

หมิงหวาจางนั่งตัวตรงดุจพู่กัน ยกข้อมือขึ้นเขียนชื่อคนหลายคนลงบนกระดาษอย่างช้าๆ ปลายพู่กันตวัดผ่านกระดาษเซวียนจื่อ บังเกิดเสียงเสียดสีที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

หลายวันนี้หมิงหวาจางคิดมาโดยตลอด เว่ยอ๋องหมายสังหารซวงปี้ จงใจเลียนแบบคดีที่สี่ปีก่อนยังปิดไม่ลงเพื่อล่อซวงปี้ออกมา ทว่าเหตุใดเขาถึงเลือกคดีนี้เล่า เขารู้ได้อย่างไรว่าคดีนี้แทบไม่มีหลักฐาน ทางการยังจับต้นชนปลายไม่ถูก และเลียนแบบได้ง่ายดายยิ่ง

ใครสามารถเข้าถึงเอกสารคดีได้ ใครมอบรายละเอียดคดีให้เขา

หนอนบ่อนไส้ที่ขายพวกพ้องตนเองคือใครกันแน่

หมิงหวาจางมองดูรายชื่อใต้ปลายพู่กัน แววตาเคร่งขรึมไม่เปล่งวาจา เขาใคร่ครวญไปทีละชื่อ ยกพู่กันในมือขีดฆ่าเป็นพักๆ จนรายชื่อค่อยๆ เหลือเพียงครึ่งเดียว

ขณะที่หมิงหวาจางครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าพลันแว่วมาจากนอกประตู เขาตื่นตัวทันใด รีบจุดไฟเผากระดาษทิ้ง ผู้ติดตามเคาะประตูเดินเข้ามา เห็นหมิงหวาจางถือโป๊ะตะเกียงอยู่ก็ถามด้วยความประหลาดใจ

“คุณชายรอง เมื่อครู่ท่านจุดตะเกียงหรือ”

หมิงหวาจางไม่ได้ตอบ พอกระดาษเผาเป็นเถ้าจนหมดสิ้น ครอบโป๊ะตะเกียงเสร็จค่อยถามกลับ “มีอะไร”

ผู้ติดตามประสานมือพลางกล่าว “คุณชายรอง มีแขกมาเยือน ฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านกั๋วกงให้เชิญท่านไปที่โถงหลักขอรับ”

ช่วงเดือนหนึ่งมักมีผู้มาเยี่ยมเยียนอวยพรวันปีใหม่จำนวนมาก หมิงหวาจางคุ้นชินกับเรื่องนี้ จึงรวบแขนเสื้อลุกขึ้นแล้วถามไปตามเรื่อง

“เป็นใครกัน”

“สกุลเฉิงแห่งจวนเฉิงกั๋วกง เฉิงกั๋วกงกับซื่อจื่อก็มาด้วยขอรับ”

หมิงหวาจางรุดไปถึงโถงหลัก ขณะเดินขึ้นบันไดก็ได้ยินคำสนทนาที่ด้านใน “ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณชายรองหมิงอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เขา ฆาตกรที่ทำร้ายซือเยวี่ยก็คงไม่ถูกจับเร็วเช่นนี้”

ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงกล่าว “ฮูหยินกั๋วกงเกรงใจเกินไปแล้ว ในเมื่อเขาเป็นรองผู้ว่าการเมืองหลวง นี่ย่อมเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว”

ครอบครัวเฉิงกั๋วกงกลับมีสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง ฮูหยินเฉิงกั๋วกงซื่อจื่อกล่าวว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า วาจานี้ผิดแล้ว ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะคุณชายรองหมิงมองทะลุจริงเท็จ ไล่สืบสาวจนถึงที่สุด เกรงว่าฆาตกรตัวจริงยังคงลอยนวลเช่นเดียวกับเมื่อสี่ปีก่อน หลูตู้คนโฉดผู้นี้ช่างกลอกกลิ้ง เดิมทีพวกเราหลงนึกว่าฆาตกรคือโจรผู้หนึ่ง คิดไม่ถึงสักนิดว่าจะเป็นเขา ข้าเชื่อถือสกุลหลูแห่งฟ่านหยางเสียสนิท ส่งเจ้าใหญ่ไปให้เขาสอนสั่ง ตาบอดแล้วจริงๆ”