ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

“ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ไม่ต้องการน้ำตาล”

ดวงตาของหมิงหวาจางเผยรอยยิ้มขณะกล่าว “เจ้าจะไม่ใช่เด็กน้อยได้อย่างไร ตอนหกขวบผลัดฟัน เจ้ากินน้ำตาลเจียวหยาไปก้อนหนึ่งไม่สาแก่ใจ ยังดื้อรั้นขอกินอีก สุดท้ายพออ้าปากฟันก็หลุดออกมาหนึ่งซี่ เจ้าตกใจจนร้องไห้ไม่หยุด ตอนนี้จำไม่ได้แล้วหรือ”

“ผ่านมานานแล้ว ใครยังจะจำได้” หมิงหวาฉังโต้แย้งอย่างฉุนเฉียว แต่ก็อดใจไม่ไหวรับตุ๊กตาที่ทำจากน้ำตาลเจียวหยามา “อาจเป็นเพราะน้ำตาลเจียวหยาที่ท่านนำมาให้มีปัญหา”

นางพูดอยู่ก็เผลอกัดปลายลิ้นของตนเอง เจ็บจนร้องออกมาคราหนึ่ง ทำเอาหมิงหวาจางตกใจ รีบก้มลงถามทันที

“เป็นอะไรไป!”

หมิงหวาฉังป้องปากส่ายหน้า พูดเสียงอู้อี้ “ไม่เป็นไร แค่กัดถูกลิ้น”

หมิงหวาจางวางใจ รู้สึกจนปัญญา จึงพูดเย้าแหย่นาง “ข้าก็นึกว่าน้ำตาลเหนียวจนฟันเจ้าหลุดอีกแล้ว”

หมิงหวาฉังตีเขาอย่างหัวเสีย เขาก็ไม่หลบหลีก แผ่นหลังของเขาหันให้บุปผาเพลิงเกลื่อนฟ้า ดวงตายกโค้ง ในดวงตาราวกับบรรจุน้ำพุใสไว้ เขาพิศมองนางพลางยิ้มน้อยๆ

ที่ผ่านมาต่อให้เขายิ้มก็ยิ้มอย่างสำรวมท่าที เป็นสุภาพชนสง่างาม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผยสีหน้าอย่างไม่ปิดบังอำพรางเช่นนี้ มีทั้งท่าทีซุกซนเช่นหนุ่มน้อยและรุกคืบโดยไม่กริ่งเกรง

หัวใจของนางคล้ายถูกบางสิ่งเคาะตีคราหนึ่งเบาๆ น้ำตาลล่วงผ่านปลายลิ้นแล้วซึมซาบเข้าสู่อวัยวะภายใน ทำให้ทั่วกายราวกับล่องลอย

อันที่จริงเรื่องตอนหกขวบนางจำได้ ทั้งยังจำได้ด้วยว่าตอนที่นางร้องไห้ เขายืนลนลานอยู่ด้านข้าง หลงนึกจริงๆ ว่าเขาเป็นคนทำร้ายให้น้องสาวฟันหลุด

ตอนนั้นนางได้เห็นเป็นครั้งแรกว่าที่แท้พี่ชายผู้ไร้ที่ติตามคำชมของพวกผู้ใหญ่ก็เผยสีหน้าท่าทางเช่นคนธรรมดาเป็นเช่นกัน

วัยเด็กปีนั้นเด็กน้อยสองคนมีคนหนึ่งร้องไห้ไม่หยุด อีกคนหนึ่งอับจนหนทางทำอะไรไม่ถูก ต่างกลัวว่าฟันจะไม่มีวันงอกขึ้นมาใหม่ ตอนนี้ทั้งสองอายุสิบเจ็ดปีแล้ว จะไม่ผิดพลาดอย่างน่าขันเช่นนั้นอีก ทว่า…เขายังคงนำน้ำตาลเจียวหยามาให้นางดังเดิม

กาลเวลาผันผ่าน หลายสิ่งเปลี่ยนไป ทว่าก็คล้ายมีบางสิ่ง…ไม่เคยเปลี่ยนแปลง