ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

ไม่มีใครเอ่ยเรื่องนี้ต่อ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเป็นดั่งแม่น้ำที่ลดลงทุกวัน เป็นดั่งตะวันที่ใกล้ลับเหลี่ยมเขา นางซึ่งเป็นเจ้าชะตาดาวจื่อเวยดวงนี้ยังจะส่องสว่างให้ใต้หล้าได้อีกนานเพียงใด แล้วเจ้าชะตาดาวจื่อเวยคนถัดไปอยู่แห่งหนใดกัน หมิงหวาฉังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ชี้มือไปอีกทาง

“เช่นนั้นดาวดวงนี้คือดาวอะไร”

หมิงหวาจางมองดูผืนฟ้า ชี้บอกชื่อดาวให้นางไปทีละดวง สองพี่น้องพิงอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองดวงดาวที่อยู่ไกล กระทั่งใกล้ถึงยามจื่อโดยไม่รู้ตัว จึงปรากฏดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นสู่ม่านรัตติกาล ปะทุรัศมีกลางเวหา แสงระยับปานฟ้าโปรยหยาดฝน

นี่ราวกับเป็นสัญญาณอย่างหนึ่ง ทำให้เสียงประทัดแย่งกันดังขึ้นทุกแห่งหนในเมืองฉางอัน เรืองรองด้วยต้นไม้เพลิงบุปผาเงิน** โคมวิจิตรสว่างไปทั่ว สุดจะจำแนกหมู่ดาวบนฟ้าได้อีก

บ่าวรับใช้ในจวนเจิ้นกั๋วกงกำลังขนประทัดดอกไม้ไฟมาเช่นกัน หมิงหวาฉังจึงลุกขึ้นแล้วเอ่ยอย่างลิงโลด

“จะจุดดอกไม้ไฟแล้ว พวกเราออกไปดูกันเถิด!”

หมิงหวาจางจนใจอยู่บ้าง โตป่านนี้แล้วนางยังทำตัวเหมือนเด็กๆ เขาช้ากว่าเพียงก้าวเดียว นางก็วิ่งไปถึงด้านนอก ขอดอกไม้ไฟดอกหนึ่งจากบ่าวรับใช้มาจุดบนทางระเบียงแล้ว

ครั้นแสงไฟวาบขึ้น บุปผาเพลิงสีเงินก็ปะทุดุจดาวตก สะท้อนให้ดวงตาวาววามของนาง นางสะดุ้งตกใจรีบถือออกห่างโดยพลัน ที่เรียกกันว่าพวกใจเสาะทว่าก็ห่วงเล่นคงจะหมายถึงคนเช่นนางนี่เอง หมิงหวาจางถอนหายใจ เดินจากด้านหลังมารับดอกไม้ไฟในมือนางไป

มือของเขามั่นคงอย่างยิ่ง ถือในระยะที่ทำให้นางสบายใจและเห็นประกายแสงได้ถนัดชัดเจน ใจนางสงบลง ดวงตาใสกระจ่างลุกวาว นิ่งชมแท่งดอกไม้ไฟเผาไหม้

บุปผาเพลิงสีเงินหดเล็กลงตามลำดับ สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นเถ้ากลับคืนสู่ความมืด หลังบุปผาสีเงินจับตาโรยราไป นางก็กะพริบตาแล้วหันไปมองหมิงหวาจาง

เขาร่างสูงสง่าดั่งหยก ดวงตาสงบนิ่งดั่งน้ำ ยามยืนบนทางระเบียงดูตราตรึงกว่าบุปผาเพลิงเต็มผืนฟ้าเบื้องหลังเขาเสียอีก เขาเก็บแท่งดอกไม้ไฟที่เผาไหม้หมดแล้วให้เรียบร้อย ก่อนหันหน้ามาถามนาง

“ยังอยากดูอะไรต่อ”

หมิงหวาฉังพิศมองเขาจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ พอได้สติกลับมาจึงหลุบตาพลางพูดกลบเกลื่อน “พี่รอง สุขสันต์วันปีใหม่”

เสียงประทัดดังขึ้นรอบทิศจนแก้วหูแทบดับ บุปผาเพลิงนับไม่ถ้วนปะทุเต็มผืนฟ้า บ่าวรับใช้จวนเจิ้นกั๋วกงกำลังตะโกนขนสิ่งของ เสียงที่แผ่วเบาราวกับขนห่านร่วงหล่นของนางถูกกลบกลืนท่ามกลางกระแสธารเสียงที่เชี่ยวกรากนี้ ทว่าหมิงหวาจางยังคงได้ยินอย่างน่าประหลาด เขาขยี้ศีรษะนางเบาๆ ก่อนฉวยตุ๊กตาน้ำตาลตัวหนึ่งออกมาจากด้านหลังราวกับเล่นกล

“ยินดีกับฉังฉัง โตขึ้นอีกปีแล้ว”

ทุกปีตอนเฝ้าปีเขาจะนำน้ำตาลเจียวหยามาให้นางก้อนหนึ่ง ปีนี้พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอด นางหลงนึกว่าเขาลืมไปแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงว่าเขายังคงตระเตรียมไว้ นางจึงเบ้ปากแล้วแค่นเสียงอย่างถือตัว