ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

เจิ้นกั๋วกงจัดการเช่นนี้ไม่ใช่แค่วันสองวัน ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงนับวันยิ่งเผด็จการ เขาจนปัญญากับมารดาจึงได้แต่เอาใจทั้งสองฝ่าย แต่ลอบชดเชยให้บุตรชายบุตรสาวมากหน่อย กล่าวได้ว่าหมิงหวาจางกับหมิงหวาฉังเติบใหญ่มีอุปนิสัยเช่นทุกวันนี้ได้ทั้งที่ไร้การปกป้องจากมารดาก็เพราะเจิ้นกั๋วกงนี่เอง

หมิงหวาจางกับหมิงหวาฉังไม่พูดคุยกันอีก ต่างเร่งฝีเท้าไปยังโถงเหยียนโซ่วทันที ครั้นเข้าประตูมาก็พบกับคนอยู่เต็มโถง แต่ละคนประดับเครื่องทองเครื่องหยก ทั้งยังมีกลิ่นหอมอบอุ่นโชยมาถึงจมูก หมิงหวาฉังเดินตามหลังหมิงหวาจาง ทำความเคารพทักทายอย่างน่าเอ็นดู ก่อนก้มหน้าฟังท่านย่าอบรม

นางเข้าใจมานานแล้วว่าตอนที่ผู้ใหญ่อบรมอยู่อย่าอธิบายและอย่าโต้แย้ง พวกผู้ใหญ่อยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไปเถิด ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้ฟังเข้าหู ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงตำหนิสองพี่น้องโดยไม่สนใจว่าใครถูกผิด ในที่สุดโทสะก็เบาบางลงบ้าง เจิ้นกั๋วกงเห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้น

“ท่านแม่ วันมงคลไม่ควรมีโทสะ อาหารส่งท้ายปีเก่าจัดวางเรียบร้อยแล้ว ไปกินอาหารกันก่อนดีกว่า”

ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงเปล่งเสียงตอบรับ เจิ้นกั๋วกงก็รีบเดินมาพยุงนางไปทางห้องอาหาร เหล่าสตรีกับสาวใช้ต่างห้อมล้อมตามติดฮูหยินผู้เฒ่าหมิง หมิงหวาจางกับหมิงหวาฉังจึงถอยหลังหลีกทางให้ท่านย่า

ตอนที่เจิ้นกั๋วกงเดินผ่านสองพี่น้อง เขาลอบถลึงตาใส่หมิงหวาฉัง หมิงหวาฉังก็เบ้ปากแสดงท่าทีว่านางรู้แล้ว

ไม่ช้าคนทั้งหมดก็เดินผ่านไป ในโถงเหลือเพียงสองพี่น้อง หมิงหวาฉังค่อยๆ เงยหน้าไปมองหมิงหวาจางคราหนึ่ง สองคนช่างเหมือนเด็กน้อยที่ทำผิดแล้วถูกลงโทษยืน สบตาแล้วส่งยิ้มให้กัน ทั้งน่าอนาถและชวนขัน

พวกเขาสองคนมีสำนึกรู้ผิดดียิ่ง เดินรั้งท้ายแล้วนั่งลงในห้องอาหารอย่างเงียบเชียบ นิ่งฟังท่านย่าสนทนากับพวกท่านอาและท่านอาสะใภ้ ตลอดเวลาที่นั่งกินอาหารสองพี่น้องไม่เปล่งเสียงสักคำ

หลังมื้ออาหารฮูหยินผู้เฒ่าหมิงถูกกลุ่มคนห้อมล้อมไปเฝ้าปี ในที่สุดหมิงหวาฉังก็สามารถพรูลมหายใจ ย่องออกมาที่โถงชั้นนอก นั่งรอคอยปีใหม่มาเยือน

ด้านในครึกครื้นด้วยเสียงสรวลเสเฮฮา เทียบกันแล้วโถงชั้นนอกนี้เงียบเชียบวังเวงเหลือเกิน นางมองไปนอกหน้าต่างพลางมองผืนฟ้ายามราตรีจนเหม่อลอยอยู่บ้าง จู่ๆ บนบ่าก็หนักขึ้น มีชุดคลุมกันลมสีดำตัวหนึ่งคลุมลงมาบนร่างนาง

นางเหลียวหลังไป เห็นหมิงหวาจางยืนอยู่หลังนาง กำลังช่วยผูกสายรัดให้นางอย่างช้าๆ “ริมหน้าต่างหนาว ระวังจะถูกไอหนาวเล่นงาน”

หมิงหวาฉังอดโต้แย้งไม่ได้ “ข้าไม่ได้บอบบางถึงเพียงนี้ พี่รองไม่ต้องยุ่งยาก”

หมิงหวาจางกลับผูกสายรัดจนเสร็จแล้วนั่งลงบนตั่ง จากนั้นก็กล่าวว่า “รอบคอบหน่อยย่อมไม่ผิดพลาด เจ้าดูอะไรอยู่หรือ”

“ดูดาว” หมิงหวาฉังพูดพลางชี้ไปยังผืนฟ้า “ท่านดูเถิด ดาวดวงนั้นสว่างยิ่ง”

“นั่นคือดาวเป่ยเฉิน” หมิงหวาจางมองไปยังผืนฟ้าบ้าง “เขตจื่อเวยหยวนสุกสกาวเช่นนี้ เห็นทีว่าใต้หล้าคงพบเจอองค์เหนือหัวที่ปรีชาเข้าแล้ว”