ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 111-112

หมิงหวาฉังเลิกคิ้วถาม “พี่รองเล่า ท่านรู้สึกว่าอย่างไร”

หมิงหวาจางแววตาลุ่มลึกนิ่งเย็นพลางตอบ “ข้ารู้สึกว่าจะเอาผิดเจ้าอาวาสวัดผู่ตู้สถานใดเป็นเรื่องรอง ปัญหาที่ราชสำนักเผชิญอยู่จริงๆ ร้ายแรงกว่านี้มาก วัดพุทธขยายตัวและควบรวมที่ดินอย่างเหิมเกริม ยามนี้ยึดครองทรัพย์สินมหาศาล แต่ไม่จำเป็นต้องจ่ายภาษีอากรแก่ราชสำนัก ชาวนาจำนวนมากขอเพียงออกบวชเข้าสู่พุทธศาสนาก็จะหลุดพ้นจากการควบคุมของราชสำนักได้ นับแต่นี้หากพวกเขาใฝ่พระธรรมไม่เพาะปลูกพืชผล นานวันเข้าจะต้องเกิดภัยพิบัติเป็นแน่”

หมิงหวาฉังเห็นด้วยกับเรื่องนี้ยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นวัดภิกษุหรืออารามชี ที่ดินที่ถือครองล้วนไม่ต้องจ่ายภาษีอากรแก่ราชสำนัก ทั้งยังมีเชื้อพระวงศ์นับไม่ถ้วนแย่งกันบริจาคเงินแด่พุทธองค์ วัดพุทธมีรายได้ของตนเองเช่นนี้ ไยจะต้องเชื่อฟังราชสำนักเล่า

ตอนนี้วัดพุทธเพียงมีอิสระทางการเงิน รอจนก้าวไปอีกขั้นจะต้องแผ่ขยายสู่แวดวงการเมืองแน่นอน ถึงตอนนั้นราชสำนักจะเป็นราชสำนักแห่งต้าโจวหรือราชสำนักแห่งพุทธศาสนากันแน่

เรื่องนี้โยงใยกว้างขวาง หมิงหวาฉังจึงไม่สนทนาลงลึก ย้อนถามประเด็นเก่าว่า “ทางสำนักตรวจการว่าอย่างไรบ้าง”

หมิงหวาจางแค่นเสียงเบาๆ คล้ายไม่พอใจ “พวกเขาปราดเปรื่องยิ่ง เอาแต่รอกรมอาญากับจวนที่ว่าการเมืองหลวงทำงานไปก่อนแล้วค่อยออกมาจับผิด พวกเขาย่อมไม่แสดงท่าทีก่อนที่เรื่องจะชัดเจน”

“ซูจ้วงหยวนก็อยู่สำนักตรวจการ เขาไม่บอกอะไรท่านเลยหรือ”

หมิงหวาจางเลื่อนสายตามามองนางแน่วนิ่ง แววตาของเขากระจ่างใสปานน้ำแข็ง ลุ่มลึกไม่เห็นก้นบึ้ง “เหตุใดเจ้าถึงเชื่อใจเขาเพียงนี้”

มิหนำซ้ำยังเรียกว่า ‘ซูจ้วงหยวน’ การสอบเคอจวี่จบไปนานเท่าไรแล้ว ความหลังมีอะไรน่ารื้อฟื้นกัน

หมิงหวาฉังยิ้มจืดเจื่อน คิดในใจว่าเผยพิรุธเสียแล้ว ตัวนางรู้ว่าซูสิงจื่อเป็นพี่ชาย จึงเชื่อถืออีกฝ่ายจากใจจริง แต่สำหรับหมิงหวาจางแล้ว ซูสิงจื่อยังคงเป็นเพียงผู้ร่วมงานที่เคยพบหน้าไม่กี่ครั้ง มิหนำซ้ำยังมีข้อขัดแย้งเรื่องอำนาจหน้าที่กัน

อย่าลนลาน ค่อยๆ คิดดูว่าจะแก้ต่างอย่างไร หมิงหวาฉังจึงกล่าวต่อไป “ข้าเห็นว่าซูจ้วงหยวนประพฤติสุจริต ไม่หวั่นเกรงผู้มีอำนาจ จึงรู้สึกว่าน่าจะพูดคุยกับเขาได้ เขาน่าจะไม่ยอมจำนนกับการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายในราชสำนัก แต่นี่เป็นสิ่งที่ข้าคิดของข้าเอง พี่รองควรรอบคอบไว้สักหน่อยจะดีกว่า”

ประพฤติสุจริต? ไม่หวั่นเกรงผู้มีอำนาจ? หมิงหวาจางแววตาเคร่งขรึมไม่พูดไม่จา สีหน้าเย็นชายิ่งกว่าเดิม

หมิงหวาฉังพิจารณาสีหน้าเขาอย่างระมัดระวัง กำลังคิดอยู่ว่าควรพูดอะไรอีกดีหรือไม่ จู่ๆ บ่าวรับใช้คนหนึ่งก็เดินสวนทางมา ครั้นเห็นว่าเป็นพวกเขาสองคนก็รีบเอ่ยขึ้น

“คุณชายรอง คุณหนูรอง เหตุใดพวกท่านเพิ่งมาขอรับ ผู้อื่นมากันครบแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าคอยนานจนไม่พอใจยิ่ง ท่านกั๋วกงจึงให้บ่าวมาเตือนพวกท่านว่าเข้าไปแล้วให้พูดเสียงอ่อนกับฮูหยินผู้เฒ่าสักหลายประโยค หากนางยังไม่คลายโทสะ พวกท่านก็อดกลั้นไว้ก่อน คืนส่งท้ายปีเก่าทั้งที ให้ถือความปรองดองเป็นสำคัญ ไว้จบเรื่องแล้วท่านกั๋วกงจะชดเชยให้ขอรับ”