ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

หมิงหวาจางเพ่งพิศดวงตาปานไข่มุกหยกคู่นั้น เนิ่นนานยังคงพูดไม่ออก เขาอยากจะพูดว่า…เขารอนางมาโดยตลอด ระหว่างทางก็รอ กลับถึงเรือนแล้วก็ยังคงรอ เขานึกว่านางมีงานรัดตัวอยู่ แต่ที่แท้นางก็แค่ไม่อยากจะไปหาเขา

ไม่แปลก นางโตป่านนี้แล้ว มีมือมีเท้า มีญาติมีสหาย ทางเลือกที่จะใช้เวลาว่างก็มีมากเพียงนั้น เหตุใดนางจะต้องเลือกเขาเท่านั้นเล่า

นี่เป็นครั้งแรกที่หมิงหวาจางตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งว่าหมิงหวาฉังมีคนมากมายที่รักนาง เขาเป็นเพียงคนหนึ่งในนั้น…เล็กจ้อยจนไม่คู่ควรจะเอ่ยถึง

หมิงหวาจางเงียบงัน อุปนิสัยของเขาเฉยชามาแต่ไหนแต่ไร ไม่พูดไม่จาก็ไม่มีใครรู้สึกว่าผิดปกติ เจิ้นกั๋วกงเรียกให้หมิงหวาจางนั่งลงก่อนเอ่ยขึ้น

“เทศกาลซั่งหยวนเป็นเทศกาลของพวกเจ้าคนหนุ่มสาว อย่าให้ผ่านไปเสียเปล่า ปีนี้พวกเจ้าพี่น้องก็อายุสิบเจ็ดปีแล้ว ควรพิจารณาเรื่องสำคัญชั่วชีวิต หวาจาง เจ้ามีความเห็นหรือไม่”

หมิงหวาจางนิ่งงันไปชั่วครู่ ดวงตาดำขลับปานหยกสีน้ำหมึกแช่ในน้ำแข็งคู่นั้นค่อยๆ เหลือบไปด้านข้างอย่างเรียบเฉย

น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่งถึงเพียงนั้น เอ่ยอย่างสุภาพนอบน้อม “ล้วนฟังท่านพ่อจัดการ”

เจิ้นกั๋วกงส่ายหน้าพลางกล่าว “นี่เป็นเรื่องของเจ้า หากเจ้าไม่มีใจ ข้าก็จะไม่บังคับ แต่หากมีคนที่พึงใจก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ต่อให้เป็นเทพธิดาในวังจันทรา ข้าก็จะคิดหาทางช่วยเจ้าสู่ขอให้ได้”

หมิงหวาฉังพร่ำบ่นเบาๆ “ท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านไม่เห็นพูดเช่นนี้กับข้าเลย”

“เจ้าหุบปาก!” เจิ้นกั๋วกงถลึงตาใส่หมิงหวาฉังอย่างหัวเสียคราหนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับหมิงหวาจางอย่างอบอุ่นอ่อนโยน

“หวาจาง เทศกาลซั่งหยวนลำบากเจ้าคอยระวังสักหน่อย เฝ้าดูฉังฉังกับคุณชายใหญ่เฉิงที อย่าให้นางวิ่งส่งเดชไปทั่ว”

หมิงหวาฉังแค่นเสียงเบาๆ ดวงตาดุดันของเจิ้นกั๋วกงเบิกโตพลางกล่าว

“ทำเสียงอะไรของเจ้า จงสงบเสงี่ยมเชื่อฟังหวาจาง ชมโคมไฟกับคนจวนเฉิงกั๋วกงเสร็จก็กลับมา ห้ามทำตามใจชอบ ได้ยินหรือไม่”

หมิงหวาฉังขานรับอย่างไม่เต็มใจ “รู้แล้วเจ้าค่ะ”

หมิงหวาจางใบหน้าขาวราวหิมะ สายตากวาดผ่านเจิ้นกั๋วกงกับหมิงหวาฉัง รู้สึกคล้ายตนเองนั่งอยู่บนม้าพยศโดยไร้เชือกบังเหียน สูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง

เขาถามว่า “ท่านพ่อ ท่านคิดจะให้ฉังฉังไปพบคุณชายใหญ่เฉิงจริงๆ หรือ”

เจิ้นกั๋วกงไม่แสดงท่าทีแน่ชัด เพียงตอบว่า “สกุลเฉิงกับพวกเรานับว่าฐานะสมกัน ทำความรู้จักดูก่อน เรื่องอื่นยังไม่รีบร้อนพูดคุย”

ในใจหมิงหวาจางหนาวยะเยือก หันไปมองหมิงหวาฉัง คาดหวังจะเห็นสีหน้าต่อต้านคัดค้าน แต่กลับเห็นใบหน้างามละมุนละไมปานดอกบัวนั้นเพียงยิ้มบางๆ ถึงกับไม่ได้มองมาทางเขาด้วยซ้ำ

เขาพูดไม่ออกว่าในใจเป็นความรู้สึกเช่นไร นี่เป็นเรื่องสมควร เขาเป็นพี่ชายของนาง คุ้มกันน้องสาวก็เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว

ต่อให้เป็นการส่งน้องสาวไปตามนัดหมายของบุรุษอื่นก็ตามที

เขามัวเพ้อฝันอะไรอยู่เล่า

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 27 ก.ย. 69