ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

“ข้าเข้าใจในความห่วงหาอาทรของท่านพ่อ แต่เกรงว่าคุณชายใหญ่เฉิงจะไม่ใช่คู่ครองที่ดี”

เจิ้นกั๋วกงมีสีหน้าเคร่งขรึมทันตา “เพราะเหตุใด วันนี้เขาทำอะไรเจ้าหรือ”

หมิงหวาฉังรีบแก้ต่างให้เฉิงสวิน “ไม่ได้ทำอะไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าความคิดของพวกเราไม่ตรงกัน ไม่อาจพูดไปในทางเดียวกันได้”

เจิ้นกั๋วกงพรูลมหายใจช้าๆ ถลึงตาใส่หมิงหวาฉังคราหนึ่ง “ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร พวกเจ้าเพิ่งรู้จักกันย่อมพูดไปคนละทาง รอวันหน้าอยู่ร่วมกันนานเข้าก็จะดีเอง”

เจิ้นกั๋วกงไม่รู้สึกสักนิดว่านี่เป็นเรื่องร้ายแรง หมิงหวาฉังจึงเอ่ยอย่างจริงจังอีกครา “แต่ว่า…ข้าไม่ชอบเขา”

เจิ้นกั๋วกงยิ่งไม่เก็บมาใส่ใจ “เจ้ายังเด็ก พูดคำว่าชอบติดปากทั้งวี่วัน รอจนเจ้าโตกว่านี้ก็จะรู้ คนสองคนใช้ชีวิตด้วยกันได้สำคัญที่สุด ชอบหรือไม่ชอบนานวันเข้าย่อมจืดจาง ตอนที่ข้าเพิ่งแต่งงานกับมารดาเจ้าก็ติดๆ ขัดๆ เช่นกัน หนึ่งเดือนพูดกันไม่กี่ประโยค ต่อมาก็ยังคงมีพวกเจ้าพี่น้องได้ไม่ใช่หรือไร”

หมิงหวาฉังขมวดคิ้วพลางโต้แย้ง “แต่…นี่มันคนละเรื่องกัน…”

เจิ้นกั๋วกงตัดบทนาง “เจ้าอย่าเพิ่งปฏิเสธ ต่อให้เจ้าไม่ชอบคุณชายใหญ่เฉิง มิสู้ทำความรู้จักดูก่อน เทศกาลซั่งหยวนไปเดินเล่นกับเขาสักหน่อย ดูว่าเขาปฏิบัติตนเช่นไร ไม่แน่เจ้าอาจรู้สึกว่าคนผู้นี้ก็ไม่เลว หากไปเที่ยวเทศกาลซั่งหยวนกลับมาเจ้ายังคงไม่ยินดี ข้าจะช่วยออกหน้าปฏิเสธแทนเจ้าเอง ต่อให้จวนเจิ้นกั๋วกงตกอับก็จะไม่ให้เจ้าอดข้าวสักคำเดียว”

หมิงหวาฉังเผยรอยยิ้ม ปากเล็กขมุบขมิบ “ไม่ใช่แค่ข้าวคำเดียว ข้ายังจะกินส่านจื่อเปี๊ยะนึ่ง เปี๊ยะอบกรอบ ทังปิ่ง ขนมถั่วแดงแก้วเจียระไน…”

เจิ้นกั๋วกงทั้งฉุนเฉียวทั้งจนปัญญา มองดูบุตรสาวคนเล็กกางนิ้วมือนับของกิน ไม่รู้เขานึกไปถึงสิ่งใด สายตาจึงเปลี่ยนเป็นทอดมองไปไกล ราวกับผ่านร้อนผ่านหนาวจนอ่อนล้า จนกระทั่งหมิงหวาฉังแจกแจงรายการอาหารมาพอสมควร เขาก็เอ่ยขึ้น

“เอาล่ะ รู้ว่าเจ้ากินเก่ง ไม่ให้เจ้าหิวตายแน่ ใครอยู่บ้าง จงไปโรงครัวสั่งอาหารที่คุณหนูรองพูดถึงเมื่อครู่แล้วให้ส่งมาที่เรือนข้า ไม่ได้กินอาหารพร้อมหน้ากันนานแล้ว ไปตามคุณชายรองมาด้วย”

ยามหมิงหวาฉังสั่งอาหารกระตือรือร้นกว่าเลือกเครื่องประดับมาก นางถึงกับกำชับบ่าวที่จะไปโรงครัวอย่างละเอียดว่าอาหารแต่ละอย่างต้องใส่เครื่องปรุงใดบ้าง พูดจนปากคอแห้งผาก ต้องดื่มชาไปหนึ่งคำ ตอนนี้เองเสียงทักทายของพวกบ่าวที่ด้านนอกก็ดังเข้ามาให้ได้ยิน

หมิงหวาจางเดินเข้าประตูมาแล้ว แววตาเรียบเฉย สีหน้านิ่งขรึมเยือกเย็นดุจหิมะ เขาปลดชุดคลุมกันลมแล้ววางเข้าที่ด้วยตนเอง ยามที่หันกายมาค่อยแลเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่งนั่งอยู่ด้านใน

หมิงหวาจางชะงักไปโดยพลัน ถามด้วยความประหลาดใจ “ฉังฉัง?”

หมิงหวาฉังสวมชุดหรูฉวินที่ทั้งอบอุ่นและคล่องตัว ชะโงกศีรษะออกมาจากหลังม่าน “พี่รอง เป็นอะไรไป”