ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

หมิงหวาฉังยิ่งคิดยิ่งกระสับกระส่าย ใจกลางฝ่ามือเย็นดุจน้ำแข็ง เจิ้นกั๋วกงไม่ทันสังเกตเห็นว่านางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาเพียงถามขึ้น

“ฉังฉัง คุณชายใหญ่ของจวนเฉิงกั๋วกง เจ้าเห็นว่าเป็นอย่างไร”

หมิงหวาฉังกำลังถูกการคาดเดาของตนเองข่มขวัญจนใจสั่น ไฉนเลยจะยังมีอารมณ์สังเกตบุรุษ นางจึงตอบส่งเดช

“ซื่อตรงสุขุม ใจดีมีมารยาท เป็นคนดีผู้หนึ่ง”

คำประเมินฟังดูไม่เลว อารมณ์ของเจิ้นกั๋วกงซับซ้อน ไม่รู้ควรดีใจหรือไม่ เขาเอ่ยอย่างอึดอัดอยู่บ้าง

“หมายความว่า…เจ้าเองก็ยินดีหรือ”

หมิงหวาฉังกำลังคิดเรื่องอื่น พอได้ยินคำนี้ก็ตกตะลึง เพิ่งจะมีท่าทีตอบสนอง “ยินดีอะไรกันเจ้าคะ”

เจิ้นกั๋วกงหลงนึกว่านางเขินอาย ทำให้อารมณ์ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม “จวนเฉิงกั๋วกงไม่เคยคบหากับจวนเรา แต่วันนี้ถึงกับมาอวยพรวันปีใหม่ทั้งครอบครัว ระหว่างพบปะพูดคุยกันก็ถามถึงเจ้าหลายครั้ง เจ้ายังไม่รู้ความคิดของพวกเขาอีกหรือ คุณชายใหญ่เฉิงคร่ำครึไปบ้าง ทว่ามีดีที่อารมณ์เย็น อยู่ในเมืองหลวงก็นับว่าเป็นคู่ครองที่ดี ฉังฉัง เจ้ายินดีจะแต่งให้เขาหรือไม่เล่า”

หมิงหวาฉังได้ยินว่าถึงกับเป็นเรื่องนี้ก็ไม่รู้ควรทำสีหน้าเช่นไรดี “ท่านพ่อ ท่านเห็นข้าขัดตาเพียงนี้เชียวหรือ จึงคิดหาทุกวิถีทางจะแต่งข้าออกไปให้ได้”

“ข้าก็อยากเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิตอยู่” เจิ้นกั๋วกงเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แต่สตรีเติบใหญ่พึงออกเรือน สุดท้ายเจ้าก็ต้องแต่งงานอยู่ดี ตัดสินใจเร็วสักหน่อยเจ้าย่อมได้คัดเลือกผู้อื่น ขืนชักช้าจะกลายเป็นผู้อื่นเป็นฝ่ายคัดเลือกเจ้า”

จารีตมักโหดร้ายกับอายุของสตรีเป็นพิเศษ หมิงหวาฉังปลงตกกับเรื่องนี้แล้ว จึงตอบว่า “ข้าไม่สนใจ หากข้าจะแต่งงานต้องเป็นเพราะพบเจอคนที่ทำให้ข้าอยากแต่งด้วย ไม่มีทางเป็นเพราะถึงวัยแล้วจำเป็นต้องแต่ง หากไม่พบเจอคนผู้นี้ตลอดไป อยู่ตัวคนเดียวชั่วชีวิตก็ดียิ่ง”

“เหลวไหล!” เจิ้นกั๋วกงตำหนิเสียงดัง “เจ้าคิดง่ายดายเกินไปแล้ว ตอนที่ข้ามีชีวิตอยู่ยังปกป้องเจ้าได้ หากข้าไม่อยู่แล้ว ใครกันยินดีจะดูแลเจ้า คุ้มครองเจ้าโดยไร้คำติติง ไร้ข้อเรียกร้อง”

หมิงหวาฉังโต้แย้งกลับไปโดยไม่ต้องขบคิด “พี่รองอย่างไรเล่า”

เจิ้นกั๋วกงไม่พูดไม่จา นิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยว่า “แน่นอนว่าข้าเชื่อ ด้วยอุปนิสัยของเขาย่อมไม่มีทางไม่ไยดีเจ้า แต่วันหน้าเขาเองก็จะมีบุตรมีภรรยา แส้ยาวอย่างไรก็ไปไม่ถึงเจ้าควรมีครอบครัวเป็นของตนเองจะดีกว่า”

หมิงหวาฉังพบว่าเจิ้นกั๋วกงเป็นห่วงชีวิตในอนาคตของนางจริงๆ นางจึงเลิกโต้แย้งว่าจะออกเรือนหรือไม่ เพียงบอกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง