ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

“เดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว พี่รองไม่ถือสาเสียหน่อย ท่านอย่าหาเรื่องยุ่งยากเลย”

เจิ้นกั๋วกงถลึงตาใส่หมิงหวาฉัง “ลูกอกตัญญู ถึงกับกล้าล่วงเกินข้า ยังไม่รีบไปอีก!”

แม้เขาจะโมโห แต่ก็รอจนสาวใช้นำชุดคลุมตัวใหม่มาแล้วให้หมิงหวาฉังถอดชุดคลุมกันลมของหมิงหวาจางออก

ด้านหน้าคือเรือนของเจิ้นกั๋วกงแล้ว หมิงหวาฉังก้าวเข้าประตู เปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็พับชุดคลุมกันลมของหมิงหวาจางอย่างเป็นธรรมชาติ เจิ้นกั๋วกงเห็นแล้วก็มีสีหน้าแปลกพิกลอยู่บ้าง

“เรื่องพวกนี้ย่อมมีสาวใช้คอยทำ เจ้าไม่ต้องลงมือเอง”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่รองพิถีพิถันยิ่ง ให้ผู้อื่นแตะต้องเสื้อผ้าของเขา เขาจะโกรธเอาได้ ข้าช่วยพับให้เรียบร้อยเอง ประเดี๋ยวจะได้แวะคืนเขา”

เจิ้นกั๋วกงฟังแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างห้ามไม่อยู่ “เจ้าสนิทสนมกับเขาถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด ยังพูดว่าผู้อื่น แล้วเจ้าไม่ใช่ผู้อื่นหรือไร รีบวางลงเสีย ประเดี๋ยวส่งไปซักก่อน ไม่มีธุระของเจ้าแล้ว”

หมิงหวาฉังเบ้ปาก วางชุดคลุมกันลมลงก่อนตัดพ้อ “ท่านมักหาว่าข้าเกียจคร้าน ข้าอุตส่าห์ขยันสักครั้ง ท่านยังจะห้ามอีก”

เจิ้นกั๋วกงได้ยินถ้อยคำนี้ก็โมโหขึ้นมาอีก “เจ้าควรขยันให้ถูกที่จึงจะถูก ข้าอยากให้เจ้าขยันเรื่องดีดพิณ เดินหมาก คัดอักษร และวาดภาพต่างหาก เจ้าอายุสิบเจ็ดปีแล้ว ถึงวัยที่ควรออกเรือนได้แล้ว จงระวังตัวสักหน่อย อย่าวิ่งไปที่ห้องของเจ้ารองทั้งวี่วัน”

หมิงหวาฉังเลิกคิ้ว ถูกต่อว่าจนงุนงง “ข้าไปหาพี่ชาย ไม่ใช่ลักลอบทำอะไรสักหน่อย เหตุใดท่านต่อว่าข้าอีกแล้ว”

เจิ้นกั๋วกงกระอึกกระอัก สุดท้ายก็ทำหน้าดุดัน เอ่ยอย่างเฉียบขาด “ฟังข้าเป็นใช้ได้ อย่าถามให้มากความ!”

หมิงหวาฉังแค่นเสียงเบาๆ อย่างไม่ยินยอม ทว่าก็ไม่โต้เถียงอีก ความขุ่นเคืองบนใบหน้านางเป็นไปโดยธรรมชาติ หัวใจเย็นเฉียบไปทั้งดวง

คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร หากเป็นในยามปกตินางคงจะไม่คิดมาก แต่นี่นางรู้อยู่แก่ใจว่าตนเองกับหมิงหวาจางไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ฟังคำพูดนี้ของเจิ้นกั๋วกงแล้วคล้ายแฝงนัยลึกซึ้งทุกตัวอักษร

เจิ้นกั๋วกงเองก็รู้อะไรมาใช่หรือไม่ ทว่าไม่มีเหตุผล ใครบ้างที่รู้ทั้งรู้ว่าอุ้มเด็กมาผิดตัวก็ยังเอาแต่ห่วงใยบุตรสาวที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตน ไม่รีบไปตามหาทายาทแท้ๆ กลับคืนมา หลายปีมานี้เจิ้นกั๋วกงไม่แต่งภรรยาใหม่ เห็นได้ชัดว่าผูกพันแน่นแฟ้นกับภรรยาผู้ล่วงลับ เขาไม่มีทางปล่อยให้เชื้อสายของภรรยาระหกระเหินอยู่ข้างนอกโดยไม่แยแส

หรือว่า…เด็กที่อุ้มมาผิดตัว…จะไม่ใช่นาง