ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

บทที่ 114 นัดหมาย

เมื่อไม่นานมานี้หมิงหวาฉังลอบหนีออกจากจวน มิหนำซ้ำยังเผชิญหน้ากับฆาตกร เจิ้นกั๋วกงได้ยินก็แทบตกใจตาย นับแต่นั้นมาจึงจับตามองหมิงหวาฉังอย่างเข้มงวด แทบไม่ปล่อยให้นางออกจากจวนอีก เดิมทีหมิงหวาฉังเสียดายอย่างยิ่ง มาเมืองฉางอันปีแรกกลับต้องพลาดชมงานโคมไฟ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะพบจุดเปลี่ยนได้ อาศัยหน้าตาของจวนเฉิงกั๋วกงออกจากจวนอย่างง่ายดาย

จวนเจิ้นกั๋วกงต่อให้ตกอับก็ไม่ถึงขั้นยืมใช้องครักษ์ของจวนอื่น เจิ้นกั๋วกงเพียงแค่โรคระแวงกำเริบ ไม่วางใจให้หมิงหวาฉังไปยังสถานที่ที่คนมากเท่านั้น แต่ในเมื่อรับปากคนนอกไปแล้ว เขาย่อมจัดผู้ติดตามให้นางอย่างครบครัน หมิงหวาฉังหน้าระรื่น พวกเจาไฉเองก็แสนจะเริงร่า รายล้อมข้างกายคุณหนูพลางถกกันเรื่องเสื้อผ้าเครื่องประดับที่จะใส่ในวันเทศกาลซั่งหยวน พอหมิงหวาฉังเบาหูได้บ้างก็พบว่าหมิงหวาจางหายตัวไปแล้ว นางจึงถามขึ้น

“พี่รองเล่า”

สาวใช้รอบด้านเหลียวมองจนทั่วก่อนตอบ “คุณชายรองอาจรำคาญที่จะฟังเรื่องพวกนี้ จึงปลีกตัวไปแล้วกระมังเจ้าคะ”

หมิงหวาฉังไม่ได้ซักถามต่อเพราะคิดว่าอุปนิสัยของเขาเป็นเช่นนี้จริงๆ กอปรกับในโถงหลักคนบ้านรองกับคนบ้านสามกำลังสนทนากันอย่างออกรส หมิงซั่วออดอ้อนขอเครื่องประดับจากฮูหยินผู้เฒ่าหมิงอยู่ ไม่เหมาะที่หมิงหวาฉังจะขอตัวในเวลานี้ จึงทำเพียงยิ้มฟัง

ภายใต้การออดอ้อนแสร้งเขลาของหลานสาว ไม่ช้าฮูหยินผู้เฒ่าหมิงก็เผยรอยยิ้ม กวาดตามองคนทั้งหมดก่อนกล่าว

“ยามปกติก็แล้วไปเถิด แต่เทศกาลซั่งหยวนจะต้องเดินทางร่วมกับสกุลเฉิง จวนเจิ้นกั๋วกงไม่ควรเสียหน้า ลวี่ฉี่ ก้นหีบของข้ามีปิ่นระย้าหลายอัน เจ้าจงไปนำมาให้คุณหนูทั้งสามเลือก”

หมิงอวี๋กับหมิงซั่วได้ยินก็รีบแย้มยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ ความจริงแล้วหมิงหวาฉังไม่ค่อยสนใจเครื่องประดับ ทว่าท่านย่ามีเจตนาดี นางย่อมไม่อาจบอกปัดน้ำใจท่านย่า จึงทำทีว่าชื่นชอบเช่นกัน จากนั้นก็เลือกปิ่นระย้าไปอันหนึ่ง

กว่าหมิงอวี๋กับหมิงซั่วจะเลือกเครื่องประดับที่พึงพอใจได้ เวลาก็ล่วงเลยไปนานยิ่ง หมิงหวาฉังคิดว่าในที่สุดก็จะไปได้เสียที นางกำลังจะออกจากประตูโถงหลัก แต่กลับถูกเจิ้นกั๋วกงเรียกตัวไว้อีก

เขากล่าวว่า “ฉังฉัง เจ้าตามข้ามา”

หมิงหวาฉังจึงได้แต่สวมชุดคลุมกันลมเดินตามไป เจิ้นกั๋วกงเห็นนางสวมชุดคลุมกันลมขนาดใหญ่ไม่พอดีตัวก็ขมวดคิ้วถาม

“ชุดคลุมของเจ้ามันเรื่องอะไรกัน”

หมิงหวาฉังทำข้าวของของหมิงหวาจางเสียหายประจำ จึงเอ่ยอย่างไม่แยแส “นี่เป็นชุดคลุมของพี่รอง ข้ายังคิดอยู่ว่าจะคืนให้เขา แต่ไม่รู้ว่าเขาไปที่ใดแล้ว”

เจิ้นกั๋วกงขมวดคิ้ว มองนางโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ สาวน้อยผิวผ่องดั่งหยกน้ำแข็ง ใบหน้าแย้มยิ้มปานบุปผา อยู่ในช่วงวัยสาวที่สดใสที่สุด ร่างปกคลุมด้วยชุดคลุมกันลมสีดำตัวใหญ่และหนักเช่นนี้ ดูราวกับดอกคุนซานเยี่ยกวง* สลัดโคลนดำโผล่พ้นผิวดิน

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นชุดคลุมกันลมบุรุษ แต่นางกลับสวมอย่างเปิดเผย เป็นธรรมชาติ และสมเหตุสมผล ไม่รู้สึกสักนิดว่าผิดแปลก เจิ้นกั๋วกงจึงเอ่ยหน้าเคร่งขรึม

“ชุดคลุมของพี่ชายเจ้า เจ้าสวมใช้ได้ที่ใดกัน ยังไม่รีบถอดออกอีก จงนำชุดคลุมตัวใหม่มาให้คุณหนู”

เดินมาถึงกลางทางแล้ว หากเปลี่ยนชุดคลุมจะไม่ใช่ลำบากผู้อื่นหรือ หมิงหวาฉังจึงทวงความเป็นธรรมให้สาวใช้