ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 57

บทที่ 57 หอเทียนเซียง

พอเข้ามาในตัวเมืองฉางอัน หมิงหวาฉังก็ถูกสะกดด้วยบรรยากาศที่ขรึมขลังน่าเกรงขามนั้น ฮ่องเต้ย้ายเมืองหลวงไปสิบกว่าปีไม่ได้กระทบต่อความรุ่งเรืองของเมืองฉางอันแม้แต่น้อย ท้องถนนในเมืองฉางอันยังคงมีม้ามีรถม้าขวักไขว่ การค้าเฟื่องฟู มีชาวซีอวี้จมูกโด่งตาลึกหลายคนเดินอย่างสบายอารมณ์อยู่บนถนน ผู้สัญจรคนอื่นๆ ล้วนมีท่าทีว่าเคยชินแล้ว

หมิงหวาฉังตกตะลึงไม่หาย ประเดี๋ยวชมดูท้องถนนของเมืองฉางอัน ประเดี๋ยวชมดูขบวนพ่อค้าชาวซีอวี้ เพียงรู้สึกว่าละลานตาจนชมดูไม่หวาดไม่ไหว หมิงหวาจางเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยถาม

“แม้เจ้าเกิดที่เมืองฉางอัน แต่จากไปครั้งนั้นนานหลายปี คงจะไม่เหลือภาพจำนานแล้ว ถือได้ว่าครั้งนี้เจ้ามาเมืองฉางอันเป็นครั้งแรก อยากจะแวะดูที่ใดหรือไม่”

หมิงหวาฉังตกใจ ลองถามหยั่งเชิง “แต่ว่า…งานของพี่รองรีบมากไม่ใช่หรือไร พวกเราจะไม่ไปหาพี่เซี่ยกันก่อนหรือ”

หลังออกจากภูเขาจงหนาน พวกเขาก็ใช้ชื่อจริงเรียกขานกัน ความจริงแล้วนามแฝงใช้เพื่อป้องกันเผื่อหน่วยเค้าแมวนิลมีคนทรยศ คนทั้งหมดจะได้ไม่พลอยถูกเปิดโปง เมื่อกลับสู่โลกภายนอก หากพวกเขาเรียกขานกันด้วยนามแฝงต่อย่อมเป็นเรื่องแปลก

พวกเขาหารือกันเรียบร้อยระหว่างลงเขา ห้าคนเข้าเมืองพร้อมกันสะดุดตาเกินไป กอปรกับหมิงหวาฉังขี่ม้าไม่คล่อง จึงตกลงให้หมิงหวาจางรั้งท้ายเป็นเพื่อนนางค่อยๆ เดินทาง พวกเซี่ยจี้ชวนจึงล่วงหน้าเข้าเมืองรอสมทบกันที่หอเยวี่ยหม่าน

หมิงหวาฉังนึกว่าพอเข้าเมืองหมิงหวาจางจะตรงไปที่หอเยวี่ยหม่านทันที นึกไม่ถึงว่าเขากลับไม่รีบร้อน บอกนางอย่างเย็นใจ

“ไม่ต้องรีบ เจ้าเพิ่งมาเมืองฉางอัน ข้าจะเดินเล่นเป็นเพื่อนเจ้าก่อน”

หมิงหวาจางเป็นคนที่เชื่อถือได้ ไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนมีแบบแผน นางได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้จึงไม่ปฏิเสธ จูงม้าเดินเล่นในตัวเมืองฉางอันกับเขา

ตะวันรอนสีดั่งทองหลอมละลาย ผืนฟ้าปุยเมฆราวกับถูกเพลิงแดงลามเลีย หมิงหวาฉังกับหมิงหวาจางเดินเคียงไหล่กันในตัวเมืองฉางอันยามอาทิตย์อัสดง สองข้างคือคนเดินถนนที่มีทรงผมหลากหลายแบบ มีหญิงชาวหูงามดุจบุปผาบรรเลงเพลงกลองเป็นระยะ มีหนุ่มสาวบ้างจับกลุ่มบ้างเคียงคู่เดินผ่านไป อารมณ์ของหมิงหวาฉังผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว

สองคนเดินไปจนถึงหน้าวัดแห่งหนึ่ง มีหลายคนรายล้อมอยู่หน้ากำแพงเพื่อเขียนกลอนและติชมกลอน กำแพงซึ่งเดิมทีสะอาดสะอ้านบัดนี้ถูกรอยน้ำหมึกต่างๆ ปกคลุม บ้างเป็นตัวอักษรพลิ้วไหว บ้างเป็นตัวอักษรบรรจง บ้างเป็นตัวอักษรหวัด ชั่วขณะนี้ล้วนแออัดอยู่บนกำแพงด้านเดียวกัน เขียนพรรณนาถึงสถานที่แห่งเดียวกัน…เมืองฉางอัน