ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 57

เมืองฉางอันที่มีนามเลื่องลือไปทั่วหล้า ปัญญาชนที่คิดว่าตนเองมีฝีมือไม่ว่าอยู่ในวัยใดล้วนอยากมาที่นี่สักครั้ง วิธีสร้างชื่อเสียงที่นี่จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก วิธีนั้นก็คือการเขียนกลอน

วัดวาอาราม หอสุราหอน้ำชา งานเลี้ยงชนชั้นสูง ทุกที่สามารถแปรเป็นกระดาษของพวกเขาได้ แต่การเขียนคำกลอนบนกำแพงขาวของวัดคือวิธีที่สิ้นเปลืองน้อยที่สุดและได้รับความนิยมที่สุดจากคนตระกูลชนชั้นล่าง

เณรน้อยในวัดเห็นจนชินตาเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ปัญญาชนเขียนกลอนไม่เพียงนำพากลิ่นอายแห่งความรู้มาสู่วัด ผู้มีจิตศรัทธาจุดธูปไหว้พระเสร็จก็ยินดีจะรั้งอยู่ในวัดอีกสักครู่ ขณะเดียวกันผู้มาเยือนวัดจำนวนมากยังเป็นผู้ชมและมอบชื่อเสียงให้กับปัญญาชน สองฝ่ายต่างเอื้อผลประโยชน์กัน ดังนั้นพอกำแพงด้านหนึ่งเขียนจนเต็มแล้ว ทางวัดก็จะทาสีใหม่อย่างเอาใจใส่เพื่อให้เหล่าปัญญาชนมาเขียนกันอีก

ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ หัวถนนท้ายตรอกของเมืองฉางอันล้วนมีแต่กวี แม้แต่เด็กน้อยห้าขวบก็อ้าปากขับกลอนได้

หมิงหวาฉังเองก็หยุดอยู่หน้ากำแพงวัด ไล่อ่านกลอนที่เขียนอยู่บนนั้น เพียงดูจากลายมือกับเนื้อความหลากรูปแบบ นางก็แทบจะเห็นภาพว่ามีคนเช่นไรบ้างมายืนอยู่หน้ากำแพงยกพู่กันเขียนตัวอักษรเหล่านี้

นางชมดูอย่างเพลิดเพลิน ครั้นเห็นกลอนดีบทหนึ่งก็หันไปเรียกหมิงหวาจาง แต่กลับพบว่าเขาฉวยพู่กันด้ามหนึ่งมาจากที่ใดก็สุดรู้ กำลังเขียนกลอนห้าคำสี่ประโยค* บทหนึ่งตรงที่ว่างเล็กๆ ซึ่งเหลืออยู่ตรงมุมกำแพง

นางประหลาดใจจึงรีบเดินไปดู “พี่รอง ท่านเขียนอะไร”

ท่ามกลางช่องว่างของตัวอักษรหวัดคุกคามสายตานั้นมีตัวอักษรที่งามเด่นเป็นระเบียบเขียนแทรกอยู่ ตัวอักษรของหมิงหวาจางเพรียวบางสูงสง่า ลื่นไหลเป็นอิสระ ยามตวัดเฉียบขาดมีพลัง แฝงความทะนงอยู่ในตัว เทียบกันแล้วกลอนดีบทนั้นไม่มีจุดเด่นอันใด สี่ประโยคเขียนถึงทิวทัศน์ ถูกต้องตามฉันทลักษณ์ ใช้คำสุภาพงดงาม ไม่อาจบอกว่าด้อย เพียงแต่ไม่ค่อยคู่ควรกับตัวอักษรของเขานัก

หมิงหวาจางเขียนเสร็จก็จับจูงข้อมือนาง บอกนางเสียงเรียบว่า “เขียนส่งเดชไปตามอารมณ์เท่านั้น ไม่คู่ควรจะเอ่ยถึง ไปกันเถิด พวกเราไปดูข้างหน้ากัน”

นิ้วมือของเขาเรียวยาว โอบล้อมข้อมือนางได้อย่างง่ายดาย นางเดินตามเขาไปพลางเหลียวหลังไปพลาง ปากก็เอ่ยชมอย่างจริงจัง

“พี่รอง ท่านบังเกิดอารมณ์สุนทรีย์เขียนส่งเดชก็เขียนได้เนื้อความประณีตแปลกใหม่เช่นนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าท่านรอบรู้ พื้นฐานแน่น หากกลับไปขัดเกลาอีกสักครู่ต้องทำให้ผู้คนรอบด้านตกตะลึงแน่นอน!”

หมิงหวาจางหัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ย “ผู้มีพรสวรรค์ในเมืองฉางอันมีอยู่มากมาย ตัวอักษรที่ข้าเขียนไว้นับเป็นอะไรเล่า”

“นั่นเป็นเพราะท่านไม่ช่วงชิง” หมิงหวาฉังแย้ง “คนที่มีพรสวรรค์กว่าท่านไม่ได้ซื่อตรงพากเพียรเท่าท่าน คนที่พากเพียรกว่าท่านไม่ได้ตื่นรู้มีแบบแผนเท่าท่าน คนที่ตื่นรู้กว่าท่านไม่ได้ยึดมั่นคุณธรรมความถูกต้องเท่าท่าน เพียงหยิบยกออกมาหนึ่งด้าน ท่านอาจไม่นับเป็นที่หนึ่ง ทว่าท่านจัดอยู่ลำดับต้นๆ ได้ทุกด้าน สรุปแล้วท่านก็คือคนที่เก่งกาจที่สุด”