ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 57

ในหน่วยเค้าแมวนิล เซี่ยจี้ชวนผ่านตาไม่ลืมเลือน กล่าวได้ว่าได้เปรียบ จึงเป็นที่หนึ่งในการสอบเชิงบุ๋นได้อย่างไม่แพ้ใคร ส่วนเหรินเหยามุ่งมั่นจะช่วงชิงเกียรติยศแทนบิดา ยามฝึกยุทธ์ทุ่มเทสุดชีวิต ในด้านความบากบั่นจึงไม่มีใครเทียบนางได้ ทว่ายามที่หานเจี๋ยมอบหมายภารกิจกลับยังคงมอบให้หมิงหวาจางเป็นหัวหน้า

เพราะว่าเขาเป็นคนหนักแน่น เขาอาจไม่ใช่สุดยอดของด้านใดด้านหนึ่ง ทว่าเขาสามารถทำได้ดีทุกด้านในเวลาเดียวกัน หากบอกว่าเซี่ยจี้ชวนคือผู้ที่ได้กินอาหารเพราะสวรรค์ประทานให้ เหรินเหยาคือผู้ที่ได้กินอาหารเพราะยื้อแย่งจากสวรรค์ เช่นนั้นหมิงหวาจางก็คือผู้ที่คิดหมายจะเป็นสวรรค์เสียเอง

พร้อมสรรพทั้งรุกรับ วางแผนทีละขั้นตอน ขอเพียงเขาปรารถนา ไม่ว่าเรื่องยากเข็ญสักเพียงใดก็ทำจนสำเร็จลุล่วงได้ ต่อให้เป็นสวรรค์ พอเห็นคนเช่นนี้แล้วก็ยังต้องส่ายหน้า

หมิงหวาจางรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าตนเองยังไม่ดีพอ แต่ในสายตาของหมิงหวาฉังเขากลับดีพร้อมทุกด้าน หมิงหวาจางจึงหลุดหัวเราะ

“เจ้าไม่ตั้งใจเล่าเรียน รู้จักแต่ใช้วาจาน่าฟังมากล่อมผู้อื่น ไม่ว่าใครเป็นพี่ชายเจ้า เกรงว่าเจ้าก็คงพูดเช่นนี้หมด”

“ไม่แน่เสียหน่อย” หมิงหวาฉังท้วง “ข้าเพียงอยากให้ทุกคนเบิกบานใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องโกหก”

“เจ้ามีเหตุผลเสมอ” หมิงหวาจางหยุดฝีเท้า ชี้ไปยังทะเลสาบข้างหน้า “นั่นคืออุทยานชวีเจียงฉือ พวกเราไปที่ริมทะเลสาบกันเถิด”

หมิงหวาฉังตอบรับด้วยความยินดี สองคนนำม้าไปผูกกับต้นไม้ก่อนเดินเคียงไหล่กันไปที่ริมทะเลสาบ

อุทยานชวีเจียงฉือเป็นอุทยานหลวง ไม่ว่าผู้มียศศักดิ์หรือชาวบ้านสามัญล้วนชอบมาท่องเที่ยวที่นี่ ต่อให้ตะวันใกล้ลับทิศประจิม ผิวทะเลสาบก็ยังคงมีเรือลอยลำ เสียงดนตรีทอดไกล

หมิงหวาฉังนั่งยองๆ ริมทะเลสาบ วักน้ำเล่นเบาๆ

ครั้นนางล้างสองมือจนสะอาด กำลังจะหันไปเรียกหมิงหวาจางก็เห็นคนผู้หนึ่งเดินมาทางนี้ อีกฝ่ายแต่งกายเช่นบัณฑิต ในมือถือม้วนหนังสือ หน้าปกเขียนว่า ‘ท่องถ้ำเซียน’* เขาเห็นพวกหมิงหวาฉังก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

“ทั้งสองท่านมาเที่ยวชมทะเลสาบเช่นกันหรือ ข้ารู้มาว่าแถวนี้มีหลายจุดที่ทิวทัศน์ไม่เลว มิสู้พวกเราไปเดินเที่ยวด้วยกันเถิด”

หมิงหวาฉังคิดในใจว่าคนผู้นี้ไม่มีมารยาทนัก นางกำลังจะปฏิเสธ แต่ได้ยินหมิงหวาจางตอบรับ “ดี”

นางลำคอตีบตัน มองไปทางหมิงหวาจางด้วยความฉงนสงสัย เห็นเขามีสีหน้าเรียบเฉยเยือกเย็น ส่วนบัณฑิตกวาดตามองมาแล้วถามยิ้มๆ

“ทั้งสองท่านดูไม่คุ้นหน้า เพิ่งจะมาเมืองฉางอันหรือ”

“เพิ่งมาถึงวันนี้”

“ท่านมาจากที่ใด เหตุใดถึงมาเมืองฉางอันเล่า”

“มาจากทางใต้ ชื่นชมชื่อเสียงของเมืองฉางอันมานาน จึงมาเยือนราชธานีตะวันตก** เพื่อสืบเสาะชมภาพวาดโบราณสถาน”

“ท่านช่างมีความชอบที่สุนทรีย์ยิ่ง ที่แท้ก็เป็นคนคอเดียวกัน” บัณฑิตเอ่ยพลางยิ้ม “ไม่ทราบว่าท่านอยากจะชมภาพวาดของผู้ใด”

“เสนาบดีขวาเหยียน”

“ภาพวาดของเสนาบดีขวาเหยียนเสาะหาไม่ง่าย” บัณฑิตกล่าว “ตอนนี้ภาพของเขาหากไม่อยู่ในสถานที่ลับของราชวงศ์ก็ถวายวัดพุทธ คนนอกอยากชมไม่ต่างกับปีนป่ายขึ้นสวรรค์”

หมิงหวาจางหมดความอดทนจะพูดอ้อมค้อมต่อไป จึงยื่นป้ายคำสั่งออกมาครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็เก็บกลับคืนมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอ่ยหน้านิ่ง