ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 57

“ข้าซวงปี้ รับคำสั่งมาตรวจสอบ โปรดให้ความร่วมมือ”

บัณฑิตกวาดตามองป้ายคำสั่งอย่างแนบเนียนก่อนยิ้มพลางกล่าว “ซวงปี้? นามแฝงนี้แปลกใหม่ ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“เป็นนามแฝงที่เพิ่งตั้งใหม่” หมิงหวาจางเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าให้คำรับรองภารกิจ* ไปแล้ว ภายในสิบวันจะต้องหาสิ่งที่สูญหายไปกลับคืนมา จึงไม่มีเวลาพูดอ้อมค้อม โปรดเห็นใจด้วย ไม่ทราบว่ารายละเอียดการตายของเว่ยถานเหตุการณ์เป็นเช่นไรกันแน่”

หมิงหวาฉังเบิกตาโตมองพวกเขาอย่างมึนงง ต่อให้นางไร้สมอง ชั่วขณะนี้ก็ควรเดาออกว่าบัณฑิตที่ดูเสียมารยาทเสเพลผู้นี้คือผู้ประสานงานของหน่วยเค้าแมวนิล นางพลาดอะไรไป เหตุใดเหตุการณ์ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้วเล่า

นางอยู่กับหมิงหวาจางตลอด ระหว่างทางไม่ได้พูดคุยกับใครทั้งสิ้น บัณฑิตหาพวกนางพบได้อย่างไร

ไม่ถูก หมิงหวาฉังพลันมีท่าทีตอบสนอง ใช่ว่าหมิงหวาจางไม่ได้ทำอะไร ไม่นานก่อนหน้านี้เขาเขียนกลอนบทหนึ่งไว้บนกำแพงวัด

กำแพงด้านนั้นเปิดกว้างสำหรับทุกคนในเมืองฉางอัน ใครก็เข้าไปดูใกล้ๆ ได้ ใครก็ลบแก้บนนั้นได้โดยไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น หมิงหวาจางเขียนซ่อนฐานะของตนเองกับจุดนัดพบไว้ในกลอน จากนั้นก็มารอตามนัดหมาย ผู้ประสานงานเห็นแล้วก็ตามมา

อารมณ์ของหมิงหวาฉังซับซ้อนอยู่บ้าง ที่แท้นางอ่อนประสบการณ์เกินไป หลงนึกจริงๆ ว่าหมิงหวาจางมาเดินเล่นเป็นเพื่อนนาง มิหนำซ้ำนางยังอุตส่าห์แจกแจงอย่างจริงจังว่ากลอนบทนั้นของเขาเขียนได้ดี หารู้ไม่ว่าเจตนาของเฒ่าสุรามิได้อยู่ที่สุรา** นางต่างหากคือคนโง่เขลา

หมิงหวาฉังนึกถึงการแสดงออกของตนเมื่อครู่ ความเศร้าสลดก็ผุดขึ้นกลางใจ

หมิงหวาจางพบว่านางไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นานจึงหันไปมอง จากนั้นก็ดึงนางขึ้นจากริมทะเลสาบแล้วเช็ดมือให้นางจนแห้ง

“ฟ้ามืดแล้ว ระวังจะถูกความเย็นเล่นงาน พี่ชายท่านนี้ ข้ายังต้องพานางไปกินอาหาร พวกเรารีบจบงานเถิด มีข่าวใดโปรดรีบกล่าว”

บัณฑิตกวาดตามองหมิงหวาจางกับหมิงหวาฉัง ไม่ได้สอบถามว่าทั้งสองคนเกี่ยวข้องเป็นอะไรกัน “มิกล้ารับ ข้ามีนามแฝงว่าเยวี่ยหู*** สัญลักษณ์ลับเป็นรูปจิ้งจอก”

หมิงหวาจางกับบัณฑิตโต้ตอบรหัสลับกันก็แน่ใจแล้วว่าแต่ละฝ่ายไม่ใช่ผู้แอบอ้าง แต่สามคนยืนนานเช่นนี้จะสะดุดตาเกินไป หมิงหวาจางจึงเสนอให้เดินวนรอบทะเลสาบ เดินไปพลางสนทนาไปพลาง

พวกเขาทำทีเป็นเที่ยวชมทะเลสาบด้วยกัน หมิงหวาจางเอ่ยถาม “วันที่เว่ยถานตาย ท่านอยู่ในที่เกิดเหตุหรือไม่”

“ข้าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ” เยวี่ยหูตอบ “เว่ยถานเป็นศิษย์คนเดียวของเหยียนลี่เปิ่น มองตนเองสูงส่งยิ่ง แขกที่เขาเชิญมางานเลี้ยงล้วนเป็นสหายที่ใกล้ชิดและผู้มีความรู้สูง ข้าเป็นเพียงปัญญาชนเล็กๆ ผู้หนึ่ง ย่อมไม่เข้าตาเขา แต่เมื่อวานข้าได้รับคำสั่ง ได้ความว่าเว่ยถานตายอย่างกะทันหันในงานเลี้ยงที่เรือน ภาพแบบวังต้าหมิงที่เขาแกะแบบออกมาและเพิ่งจะวาดเสร็จนั้นก็หายไป ผู้ขโมยภาพแบบน่าจะเป็นสหายสนิทของเขานามว่าจางจื่ออวิ๋น จางจื่ออวิ๋นนับเป็นลำดับที่สามในหมู่พี่น้องบุรุษรุ่นเดียวกัน ปกติทุกคนจึงเรียกเขาว่าจางซัน*”

หมิงหวาฉังกับหมิงหวาจางสบตากัน ต่างรู้สึกผิดคาดอยู่บ้าง ที่แท้…จางซันมีชื่อเรียกว่าจางซันจริงๆ