ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 57

หมิงหวาจางถาม “จางซัน…จางจื่ออวิ๋นเป็นใคร”

“เขาสอบผ่านเป็นจิ้นซื่อในรัชศกฉุยก่งปีที่สาม ทว่าตลอดมาไม่ประสบความสำเร็จ ดังนั้นจึงละทิ้งเส้นทางขุนนาง จดจ่อแต่วาดภาพขับกลอน หลงใหลในด้านกวี คบหาสนิทสนมกับเว่ยถานดียิ่ง เขาถึงกับสังหารเว่ยถานเพื่อชิงภาพแบบ ช่างเหลือเชื่อจริงๆ แต่ในเมื่อเบื้องบนสั่งให้ข้าจับตามองจางจื่ออวิ๋น ข้าจึงติดตามเขาไปจนถึงหอเทียนเซียงในย่านผิงคังฟาง เขาโชคดีไม่น้อย ถึงกับได้รับเกียรติจากอวี้ฉยงดาวเด่นของหอ นางเชื้อเชิญเขาขึ้นชั้นสองต้อนรับเขาเพียงลำพัง ข้าไม่ได้รับเกียรติแนบชิดคนงาม จึงดื่มสุราฟังลำนำอยู่ในโถงใหญ่ชั้นล่าง ได้แต่ลอบจับตาประตูห้องของพวกเขา ต่อมามีแขกผู้ทรงเกียรติมาถึง ระบุชื่อจะให้อวี้ฉยงอยู่เป็นเพื่อนเช่นกัน แม่เล้าจึงไปเชิญอวี้ฉยง จางจื่ออวิ๋นย่อมไม่ยินยอม จึงทะเลาะกับแม่เล้ายกใหญ่ อาละวาดเสียจนไม่น่าดู ข้าอยู่ที่โถงใหญ่ก็เห็นเช่นกัน สุดท้ายเป็นอวี้ฉยงออกหน้าปลอบประโลมจางจื่ออวิ๋นแล้วค่อยจากไปกับแม่เล้า”

แม้หมิงหวาฉังไม่เคยไปย่านผิงคังฟาง ทว่าตั้งแต่ได้ยินชื่อ ‘หอเทียนเซียง’** ก็รู้ว่าเป็นสถานที่เช่นไรแล้ว นางกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็สนใจอยากรู้เรื่องของจางจื่ออวิ๋นจริงๆ พอได้ยินว่าอวี้ฉยงจากไปกับแม่เล้า นางก็อุทานเสียงดังแล้วเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ

“นางจากไปเช่นนี้เลยหรือ”

“ย่อมเป็นเช่นนี้” เยวี่ยหูมองไปทางหมิงหวาฉัง พิจารณานางขึ้นๆ ลงๆ คล้ายรู้สึกว่านางอ่อนประสบการณ์รู้น้อย “แต่ไหนแต่ไรในหอคณิกาผู้ใดให้ราคาสูงกว่าหรือมีอำนาจมากกว่าก็ฟังคำของผู้นั้น จางจื่ออวิ๋นไม่มีทั้งสองอย่าง จะเอาอะไรไปช่วงชิงกับผู้อื่นเล่า”

หมิงหวาฉังได้ยินก็พูดไม่ออก นางย่อมรู้ว่าหญิงคณิกาไม่เป็นตัวของตัวเอง ต่อให้เป็นดาวเด่นก็ไม่มีหนทางให้เลือก นางเพียงคาดไม่ถึงว่าพวกบุรุษที่ไปหาความสำราญจะเห็นพ้องยอมรับกฎเกณฑ์นี้ถึงเพียงนี้

หมิงหวาจางเพิ่มแรงที่มือเล็กน้อย ดึงนางมาอยู่ด้านหลังของเขาช้าๆ กิริยาท่าทางเช่นนี้ของเขาเรียบง่าย แต่ทำให้เยวี่ยหูเข้าใจเจตนาของเขาได้ในทันที

เยวี่ยหูจึงกล่าวต่อโดยไม่มองหมิงหวาฉังอีก “เดิมทีแม่เล้าจะเปลี่ยนแม่นางคนอื่นมาอยู่เป็นเพื่อนจางจื่ออวิ๋น แต่เขาไม่ยินยอม ข้าอยู่ที่โถงใหญ่ได้ยินคล้ายเขาโวยวายว่าจะอยู่ในห้องรออวี้ฉยงกลับมา แม่เล้าจะรีบไปต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติจึงไม่ได้สนใจเขา เพียงสั่งให้คนนำสุราเลิศรสมาส่งแล้วปิดประตูให้เขาอยู่เพียงลำพัง ข้ารออยู่ในโถงใหญ่ต่อ แสร้งทำทีเป็นเมามาย ตั้งใจว่ารอถึงกลางดึกจะลอบเข้าห้องไปฉวยภาพแบบ ทว่าไม่รอให้ข้าเคลื่อนไหว แม่เล้าก็กรีดร้องบอกว่ามีคนตาย ข้าจึงฉวยจังหวะชุลมุนขึ้นไปชั้นสอง เห็นจางจื่ออวิ๋นนอนอยู่ในห้องพร้อมกับเลือดเปรอะพื้นจริงๆ ต่อมาข้าหาโอกาสตรวจดูไม้เท้าของเขาก็พบว่าด้านในว่างเปล่าเสียแล้ว”

หมิงหวาฉังบังเกิดความสนใจ จึงรีบซักถาม “ในหอคณิกามีผู้คนมากมายเพียงนั้น คนตายไปทั้งคน พวกท่านถึงกับไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเลยหรือ”

เยวี่ยหูส่ายหน้า “ไม่ได้ยิน แม้วันนั้นซานฉาจะแสดงระบำอยู่ เสียงลำนำดนตรีดังตลอดค่ำ แต่การต่อสู้สังหารคนเป็นเสียงที่สะดุดหู ต่อให้ข้าไม่ได้ยิน คนอื่นในโถงใหญ่ก็ต้องได้ยิน ข้าแน่ใจว่าไม่มีเสียงผิดปกติใดๆ”

หมิงหวาจางนึกถึงความเป็นไปได้หลายอย่างทันที “ยาสลบ ยาพิษ อาวุธลับ ปาดคอ รัดคอ ล้วนเป็นไปได้ที่จะไม่เกิดเสียงใดๆ”

ทว่าใช้วิธีสังหารเหล่านี้…อย่างน้อยก็ต้องเห็นตัวผู้ลงมือ ในห้องที่เสมือนถูกปิดตายไม่มีคนเข้าออกจะสังหารคนได้อย่างไรกัน