ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 57

หมิงหวาฉังลองเสนอความเห็น “ในวิธีเหล่านี้มีแต่ยาพิษที่ยืดเวลาเสียชีวิตได้ ก่อนหน้านี้อวี้ฉยงเป็นคนเดียวที่อยู่กับจางจื่ออวิ๋นเพียงลำพัง เป็นอวี้ฉยงวางยาพิษหรือไม่”

“ไม่แน่” หมิงหวาจางกล่าว “ต่อมาแม่เล้าเองก็ให้คนส่งสุรามา เป็นไปได้เช่นกันที่สุรานั้นจะมีปัญหา”

“เจ้าอุตส่าห์คิดไปถึงอวี้ฉยงได้อย่างไร” เยวี่ยหูพ่นลมขึ้นจมูกคราหนึ่ง คิดในใจว่าสตรีก็คือสตรี เขาบรรยายเหตุฆาตกรรมเสียละเอียด แต่นางกลับเอ่ยคำถามโง่งมพรรค์นี้ออกมาได้ ไม่มีสมองจริงๆ

เหตุใดเบื้องบนส่งคนเช่นนี้มารับช่วงภารกิจ คนหนึ่งอายุน้อย คนหนึ่งเป็นแค่สตรี จะทำอะไรสำเร็จได้

ในใจเขารู้สึกหยามหยัน ใบหน้าฉายแววดูแคลนออกมา “ต่อให้นางวางยาพิษจางจื่ออวิ๋น แต่หลังจากนั้นนางถูกเรียกตัวไป อยู่เป็นเพื่อนแขกผู้ทรงเกียรติตลอดไม่ได้กลับมา จนกระทั่งตอนที่แม่เล้าไปพบศพ นางก็ยังอยู่ข้างกายแขกผู้ทรงเกียรติ หากนางเป็นคนร้าย ภาพแบบจะหายไปได้อย่างไร”

“แล้วถ้ายาพิษอยู่ในสุราเล่า”

“ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี” เยวี่ยหูกล่าว “ไม่ว่าผู้ที่วางยาพิษเป็นใคร ช่วงเวลาหลังจากนั้นไม่มีใครเข้าออกห้องทั้งสิ้น ต่อมาแม่เล้าเปิดประตูห้อง ข้าก็ตามเข้าไปติดๆ เช่นนั้นเจ้าลองบอกข้ามาที ภาพแบบถูกขโมยไปด้วยวิธีใด”

ก็ถูก การสังหารใช้วิธีลงมือระยะไกลและยืดเวลาได้ แต่การขโมยของถึงอย่างไรก็คงต้องออกหน้าเอง หมิงหวาฉังไม่ได้ใส่ใจน้ำเสียงดูแคลนของเยวี่ยหู ยังคงถามเขาอย่างกระตือรือร้น

“ตอนนั้นท่านดื่มจนเมาแล้วใช่หรือไม่ นึกว่าตนเองแสร้งเมา ที่แท้ท่านเมาจริงต่างหาก มีคนลอบเข้าประตูไปตอนที่ท่านไม่ทันสังเกต จากนั้นก็สังหารจางจื่ออวิ๋น ฉวยภาพแบบแล้วหลบหนีไปตอนที่ท่านไม่รู้ตัว”

“ไม่มีทาง” เยวี่ยหูปฏิเสธเสียงแข็ง “ข้าไม่ได้ดื่มสุราด้วยซ้ำ จะเมาได้อย่างไรกัน ตำแหน่งที่นั่งของข้าอยู่ตรงข้ามกับห้องของจางจื่ออวิ๋น เงยหน้าก็เห็นประตูห้องเขาแล้ว หากมีใครสักคนเดินผ่านเบื้องหน้าสายตา ข้ามีหรือจะไม่เห็น”

“ห้องนั้นมีหน้าต่างหรือไม่” หมิงหวาฉังถามอีก “คนร้ายอาจเข้าออกทางหน้าต่างหรือไม่”

เยวี่ยหูยังคงส่ายหน้า “ห้องนั้นข้าเคยเข้าไปดูแล้ว ฝั่งติดถนนมีหน้าต่างบานเดียว บนถนนมีคนของพวกเราจับตาดูอยู่ พวกเขาเองก็พูดว่าไม่เห็นใครเข้าออกทั้งสิ้น”

หมิงหวาฉังพึมพำเบาๆ พลางครุ่นคิด น่าสนใจจริงๆ หน้าต่างปิดมิดชิด ไม่มีใครเข้าออกประตู ภายใต้สายตาของฝูงชน คนในห้องกลับเสียชีวิต เหตุฆาตกรรมในห้องปิดตาย…น่าสนใจ

เยวี่ยหูเห็นหมิงหวาฉังตั้งคำถามโง่งมซ้ำซาก ทั้งยังสงสัยในตัวเขาอีก ความรู้สึกหยามหยันจึงปรากฏบนใบหน้าของเขาอย่างเปิดเผย

หมิงหวาจางไม่ชอบท่าทีของเยวี่ยหูอย่างยิ่ง แต่เห็นแก่ที่อีกฝ่ายเป็นผู้ประสานงาน เขาจึงได้ฝืนอดกลั้นไว้ รอจนรายละเอียดที่อีกฝ่ายรู้ถูกบอกเล่าออกมาพอสมควร เขาก็จบการสนทนาอย่างเฉยชาทันที

“ได้ พวกเรารู้เหตุการณ์แล้ว ประเดี๋ยวพวกเราจะไปสืบทุกอย่างที่หอเทียนเซียงให้กระจ่าง หากต่อไปต้องให้ท่านร่วมมือ ข้าจะทิ้งข้อความไว้บนกำแพงวัดเหมือนอย่างวันนี้”

เยวี่ยหูตอบรับ “ได้ หากข้ามีธุระไม่อาจมาหรือถูกคนสะกดรอย ข้าจะไปวางดอกไม้กำมะหยี่สีขาวหนึ่งดอกไว้บนโต๊ะบูชาในวิหารปีกตะวันตกของวัด จากนั้นจะหาวิธีใช้รหัสลับติดต่อไป ใช้หนังสือ ‘ท่องถ้ำเซียน’ เล่มนี้ถอดรหัสลับ ท่านเห็นรหัสลับแล้วก็ค้นไปที่เลขหน้ากับเลขแถวตามนั้นก็จะรู้ข้อความได้”

หมิงหวาฉังเป็นมือใหม่ ยังฝึกฝนมาไม่ถึงขั้นนี้ ฟังแล้วคล้ายเข้าใจทว่าก็ไม่เชิง ผิดกับหมิงหวาจางที่ดูรู้เรื่องในคราเดียว เขารับหนังสือมาก่อนประสานมือกล่าว

“ขอบคุณอย่างยิ่ง เย็นมากแล้ว พวกเราต้องขอตัวก่อน ถนอมตัวด้วย”

“ถนอมตัวด้วย” เยวี่ยหูประสานมือคารวะเช่นเดียวกัน ราวกับคนเดินถนนมาพบกันโดยบังเอิญ สนทนากันถูกคอ จากนั้นก็ประสานมือจากอำลาอย่างสง่างาม

พวกเขาต่างไม่มีใครกล่าวคำว่าพบกันใหม่ สำหรับพวกเขาแล้วไม่พบกันใหม่จึงจะเป็นเรื่องดี