ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 58

เมื่อคิดได้เช่นนี้แม่เล้าก็มีความมั่นใจยิ่งขึ้น เชิดหน้าพลางกล่าว “ตายจริง ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ถึงกับมองฐานะของคุณชายไม่ออก คุณชายจะไขข้อสงสัยให้ข้าน้อยเพิ่มพูนความรู้สักหน่อยได้หรือไม่”

แม่เล้าเอ่ยวาจาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ดวงตาชำเลืองมอง เห็นได้ชัดว่าจงใจพูดตรงข้ามกับใจคิดเพื่อเหน็บแนมคนทั้งสาม หมิงหวาฉังกลับแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา แม้สวมชุดบ่าว รูปโฉมอัปลักษณ์ซูบเหลือง ทว่ายามเอ่ยคำไม่รู้เหตุใดถึงกับทำให้แม่เล้าไม่กล้าสบตาตรงๆ

แม่เล้าคิดในใจว่าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ วัยสิบสองปีนางเริ่มแขวนป้ายชื่อขายฝีมือ วัยสิบสี่ปีก้าวขึ้นเป็นดาวเด่น บัดนี้เลยวัยสามสิบปีได้เป็นเถ้าแก่เนี้ย คนที่นางเคยพบเจอยังมากกว่าเมล็ดข้าวที่หนุ่มสาวหน้าอ่อนเยาว์พวกนี้เคยกิน นางคลุกคลีกับเรื่องชายหญิงมาชั่วชีวิต อบรม ‘บุตรสาว’ ออกมาหลายต่อหลายรุ่น ย่อมมองออกแต่แรกว่าบ่าวที่ดูอ่อนแอแต่งชุดบุรุษอยู่ผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นสตรี

แต่แล้วอย่างไรเล่า ติดตามบุรุษเข้าหอคณิกาเช่นนี้ยังจะเป็นสตรีสูงส่งมาจากที่ใดได้หรือ ไม่พ้นเป็นแค่สาวใช้ที่ได้รับความโปรดปรานจึงทำตัวเป็นจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ* เมื่อครู่เหตุใดนางถึงเกิดความรู้สึกกลัวเกรงสาวใช้ผู้นี้ขึ้นมาได้

ในใจแม่เล้ากำลังฉงนสงสัยทำให้นางช้าไปครึ่งจังหวะกว่าจะได้ยินถ้อยคำของหมิงหวาฉัง “พูดออกมาแล้วกลัวจะทำให้พวกเจ้าตกใจตาย คุณชายของพวกเราคือบุตรชายสายตรงคนโตของเจียงอันโหว ซื่อจื่อแห่งจวนเจียงอันโหวซึ่งผ่านการแต่งตั้งรับรองจากราชสำนักอย่างเป็นทางการ!”

เจียงหลิงพยักหน้า จากนั้นก็พบว่าไม่ถูกต้อง รีบหันไปมองหมิงหวาฉังอย่างตกตะลึง “หา?”

เหรินเหยาเบนสายตาไปทางอื่นเงียบๆ ซ่อนใบหน้าของตนเองไว้…ขอบคุณฟ้าดินที่ข้าไม่ใช่บุรุษ หากเอ่ยชื่อของจวนผิงหนานโหวออกมาในสถานที่พรรค์นี้ ท่านย่าต้องตีข้าตายเป็นแน่

แม่เล้าอ้าปากค้าง มองเจียงหลิงอย่างตกตะลึง พูดจาไม่คล่องอีกต่อไป “ซื่อ…ซื่อจื่อแห่งจวนเจียงอันโหวหรือ”

“ใช่” หมิงหวาฉังเลิกคิ้ว สายตามองต่ำพลางเอ่ย “เจ้าคงไม่ใช่มิรู้จักเจียงอันโหวกระมัง”

แม่เล้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร! แม้ตอนนี้ฮ่องเต้ไม่อยู่ในเมืองฉางอัน แต่ที่นี่ยังคงเป็นแหล่งที่พักของตระกูลใหญ่มากมาย ทุกคนคอยจับตาทิศทางของราชสำนักอยู่ทุกเมื่อ หากถามถึงผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในราชสำนักยามนี้ยังสรุปได้ยาก ทว่าผู้ที่ได้รับความโปรดปรานสูงสุด…คือองค์หญิงไท่ผิงอย่างแน่นอน!

เจียงอันโหวคือคนสนิทขององค์หญิงไท่ผิง หอเทียนเซียงกิจการเล็กๆ ที่อาศัยผู้สูงศักดิ์เลี้ยงชีพมีหรือจะกล้าล่วงเกินซื่อจื่อของเจียงอันโหว

สีหน้าแม่เล้าเปลี่ยนไปโดยพลัน รอยย่นกองสุมจนดวงตาแทบมองไม่เห็น ยิ้มพลางประจบไม่หยุดปาก “ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ บกพร่องต่อซื่อจื่อ สมควรตีจริงๆ! ซื่อจื่อคอยประเดี๋ยว ข้าน้อยจะไปเรียกอวี้ฉยงมาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

ในใจเจียงหลิงสิ้นหวังอย่างยิ่ง ไม่กล้าคิดภาพว่าหากข่าวที่เขาเที่ยวหอคณิกาแพร่ไปถึงเมืองลั่วหยาง บิดาของเขาจะมีสีหน้าเช่นไร เขาหมดอาลัยตายอยากในชีวิต หน้าตาบึ้งตึง โบกมือพลางกล่าวไปตามอารมณ์

“ไสหัวไปได้ ข้ามาเที่ยวเล่นที่เมืองฉางอันเท่านั้น ไม่อยากเอิกเกริก พวกเจ้าห้ามพูดส่งเดช”