ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 60

ซานฉานางเด็กคนนี้นี่ เมื่อวานให้นางแสดงระบำเฟยเทียนเป็นครั้งแรกก็ไม่เห็นว่าจะระบำได้ดีเท่านี้ วันนี้เกิดเสียสติอะไรขึ้นมา เหตุใดจู่ๆ ถึงเริ่มระบำเสียได้ แม่เล้าได้แต่แค้นใจที่วันนี้ไม่มีแขกอื่นมาชม สิ้นเปลืองภาพฉากนี้ไปอย่างสูญเปล่า ไม่อาจใช้เพิ่มค่าตัวซานฉาให้สูงขึ้นได้

ทว่าดีชั่วอย่างไรก็ยังมีเจียงอันโหวซื่อจื่ออยู่ทั้งคน แม่เล้าปรายตาไปทางเจียงหลิง ปลอบใจตนเองว่ายังมีปลาใหญ่ตัวนี้อยู่ ไม่นับว่าขาดทุน

ตรงมุมอับมีคนงานทั่วไปสองคนยืนอยู่ กำลังทอดสายตามองสตรีที่เหินวนอยู่กลางหอ ตอนนี้ทุกคนล้วนมองแต่นาง พวกเขาสองคนจึงไม่นับว่าแปลกแยก บุรุษที่ร่างเตี้ยกว่าเล็กน้อยเอาไหล่ชนคนด้านข้างแล้วลดเสียงลงเอ่ยยิ้มๆ

“นึกไม่ถึงจริงๆ น้องหญิงรองอยู่ในสถานที่เช่นนี้ยังเป็นปลาได้น้ำ* เริ่มจากชิงรักหักสวาทกับดาวเด่นคนปัจจุบัน ตอนนี้ยังทำให้ว่าที่ดาวเด่นคนถัดไประบำเพื่อนางได้ ข้ารู้สึกละอายใจโดยแท้ที่ไม่อาจเทียบนางได้”

บุรุษในเงามืดฟังจบก็เหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา รูปโฉมของเขาแม้สามัญ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลุ่มลึกปานธารดารา ดวงตาเช่นนี้อยู่บนใบหน้าเช่นนี้ช่างน่าเสียดายโดยแท้

“หุบปาก” เขาลดเสียงพูดให้ฟังดูแหบแผ่ว คล้ายไม่อยากให้ผู้อื่นได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน “ไปที่ห้องเก็บสุราใต้ดิน ตรวจสอบบ่าวใบ้ที่ไปส่งสุราวันนั้น อย่ามัวเอ้อระเหยอยู่ตรงนี้”

“ข้าเอ้อระเหยเมื่อไรกัน” เซี่ยจี้ชวนไม่ได้รับความเป็นธรรม “เจ้าจะเข้าไปดูดาวเด่น แต่กลับให้ข้าไปหาบุรุษที่ทั้งแก่ชราและเป็นใบ้ ว่ามา เจ้าจงใจใช่หรือไม่”

หมิงหวาจางยินดีจะไปตรวจสอบบ่าวใบ้ผู้นั้นเสียมากกว่า ทว่าหมิงหวาฉังอยู่ในหอทำเอิกเกริกสะดุดตาอย่างยิ่ง เขากลัวว่านางจะเกิดเรื่อง จึงได้แต่คอยจับตาดูนางไว้ เขาถลึงตาใส่เซี่ยจี้ชวนอย่างเย็นชา ไม่รับคำล้อเล่นของอีกฝ่าย เอ่ยย้ำอย่างไม่หวั่นไหว

“รีบไปเสีย”

“น่าเบื่อ” เซี่ยจี้ชวนบ่นพึมพำ จากนั้นก็หันกายอย่างช้าๆ ขณะที่เขาจะเดินเข้าสู่มุมมืดก็ได้ยินเสียงร้องแหลมดังมาทางด้านหลัง

“ระวัง!”

เซี่ยจี้ชวนกับหมิงหวาจางหันไปอย่างพร้อมเพรียงก็เห็นแถบแพรแดงฉีกขาด ซานฉาเสียหลักร่วงลงมาทันที

* ไม่ใช่พวกกินผักหญ้า เปรียบเปรยถึงไม่ใช่พวกที่ตอแยได้ง่าย ที่มาของสำนวนนี้บ้างอธิบายว่าไม่ใช่ผู้มีจิตเมตตาถือศีลกินเจ บ้างอธิบายว่าไม่ใช่สัตว์กินพืชซึ่งอ่อนแอและมักเป็นผู้ถูกล่า

** ยามซวี คือช่วงเวลา 19.00 น. ถึง 21.00 น. ตรงกับยามหนึ่ง

* น้ำดินถิ่นหนึ่งหล่อเลี้ยงได้ผู้คนถิ่นหนึ่ง หมายถึงสภาพแวดล้อมวิถีชีวิตที่ต่างกันในแต่ละพื้นที่ย่อมส่งผลให้ผู้คนในแต่ละพื้นที่มีลักษณะเฉพาะของตัวเอง

* เฟยเทียน เรียกอีกชื่อว่ากั้นท่าผอ ถอดเสียงจากภาษาบาลีคำว่า ‘คนฺธพฺพ’ (คัน-ทับ-พะ) หรือคนธรรพ์ ในมหาปรัชญาปารมิตาสูตรกล่าวว่าเป็นผู้ขับร้องร่ายรำของเทพ คอยติดตามบรรเลงดนตรีแก่เหล่าเทพ เฟยเทียนไม่แบ่งแยกชายหญิง เสพควันธูปกำยานเป็นอาหาร ยามที่พุทธองค์ปรากฏตัวจะมีเฟยเทียนอยู่ด้วยเสมอ

* ปลาได้น้ำ หมายถึงการพบเจอคนที่นิสัยใจคอไปในทางเดียวกัน หรือการพบเจอสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับตน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 30 ส.ค. 69