ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 61

จุดที่สาวใช้รุ่นเล็กยัดแถบแพรแดงคือหลังม่านหอฝั่งทิศตะวันออก เหรินเหยาสวมบทเป็นอวี้ฉยงออกจากห้องวิมานจันทร์ที่ชั้นสองของหอฝั่งทิศตะวันตก เดินลงมาชั้นล่างอย่างเบามือเบาเท้าแล้วซ่อนตัวหลังเสา

“พวกเจ้ามองเห็นข้าหรือไม่”

หมิงหวาฉังกับเจียงหลิงนั่งตรงที่นั่งแขกชั้นล่าง ส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียง “หากไม่สังเกตก็มองไม่เห็น ตอนนี้เจ้าลองเดินไปหลังม่านหอฝั่งทิศตะวันออกดู”

เหรินเหยาทดสอบด้วยวิธีต่างๆ ไม่ว่าจะคลานข้ามไป วิ่งข้ามไป หรือหลบตามที่นั่งแขกเพื่อเดินข้ามไปล้วนใช้ไม่ได้

เจียงหลิงนั่งอยู่หน้าเวทีที่สว่างเปิดโล่ง เท้าคางพลางกล่าว “เว้นเสียแต่คนในโถงใหญ่หลับตากันทุกคน มิฉะนั้นก็ไม่มีทางมองไม่เห็น”

อวี้ฉยงอุ้มผีผายืนอยู่ด้านข้าง น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง “บอกแล้วว่าไม่ใช่ข้า ตอนนี้…ควรเชื่อเสียทีกระมัง”

ซานฉาไม่ยินยอม ทว่าคิดแล้วคิดอีกก็ยังคิดไม่ออกว่ามีวิธีใดสามารถเดินตัดเวทีผ่านผู้ชมมากมายด้านล่างไปถึงอีกฝั่งหนึ่งโดยไม่ถูกค้นพบได้

เมื่อคืนนางคือนักระบำหลัก รู้รูปขบวนของระบำชุดนี้ดี ไม่มีช่วงจังหวะใดที่นักระบำสมทบยืนเรียงหน้ากระดาน เปิดช่องโหว่ให้คนหลบหลังนักระบำเดินผ่านไปได้ อีกทั้งต่อให้มีรูปขบวนเช่นนี้ การจะเดินหลบโดยไม่ให้นักระบำบนเวทีสักคนรู้ตัวก็ไม่ต่างจากการเพ้อฝัน

วุ่นวายอยู่นาน ปรากฏว่าคว้าน้ำเหลว มิหนำซ้ำตนเองยังต้องพักหนึ่งเดือนไม่อาจรับแขก ซานฉาจึงโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ หมิงหวาฉังเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็ลอบถอนหายใจก่อนเอ่ยขึ้น

“ขาเจ้าบาดเจ็บอยู่ เรื่องเกี่ยวพันถึงชั่วชีวิตของเจ้าเอง พักรักษาอาการจึงจะสำคัญที่สุด อย่าเอาแต่โกรธอีกเลย กลับไปพักผ่อนให้ดีๆ เถิด”

ซานฉาขานรับอย่างไม่เต็มใจ ถลึงตาอย่างดุดันใส่อวี้ฉยง ก่อนจะให้คนแบกนางขึ้นไปชั้นสาม

เพื่อร่วมสนุกเป็นเพื่อนเจียงซื่อจื่อ ผู้คนในหอเทียนเซียงวุ่นวายกันยกใหญ่ จนถึงตอนนี้สีท้องฟ้ายามรัตติกาลมืดสนิท ทุกคนล้วนเหนื่อยล้าแล้ว แม่เล้าเองก็ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงเสนอระคนยิ้มประจบ

“ซื่อจื่อ ท่านดูเถิด ยามไฮ่เข้าแล้ว ท่านควรพักผ่อนใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เจียงหลิงเอ่ยอย่างหมดอารมณ์ “วันนี้พอเท่านี้ก่อนก็ได้ พวกเจ้าส่งน้ำร้อนไปที่ห้อง ข้านายน้อยจะแช่กาย”

แม่เล้ากระตือรือร้นขานรับ ถามด้วยความคาดหวัง “ซื่อจื่อ ส่งไปห้องใดเจ้าคะ”

เจียงหลิงเรียกร้องจะแช่ชำระกายตามความเคยชิน ตอนนี้ถูกแม่เล้าเตือนสติจึงค่อยกะพริบตาปริบๆ เพิ่งตระหนักได้ว่าไม่ถูกต้อง

ชั่วขณะนี้เขาไม่ได้อยู่ในจวนเจียงอันโหว ไม่ได้อยู่ในเรือนพักของตนเอง แต่อยู่ในหอคณิกา และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ…ข้างกายเขายังมีสตรีติดตามมาถึงสองนาง

* หมีซู่ไต้ หรือเข่าลา คือหมีโคอาลา

* สมองปลา หมายถึงคนที่หัวไม่ดีหรือความจำสั้น

** ตั่งคนงาม เป็นอีกชื่อหนึ่งของตั่งกุ้ยเฟยหรือตั่งเซียงเฟย คือตั่งยาวมีพนักให้นั่งพิงและมีที่เท้าแขนข้างหนึ่งให้เอนนอนได้ ตัวตั่งค่อนข้างแคบและมีรูปแบบงามประณีต เป็นเครื่องเรือนที่สตรีโบราณนิยมใช้พักผ่อนอิริยาบถ จึงเป็นที่มาของชื่อตั่ง

* เคาะภูเขาข่มพยัคฆ์ หมายถึงเจตนาขู่เตือนให้ตกใจหรือยอมแพ้ ตรงกับสำนวนไทยที่ว่า ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนกันยายน 2569)