ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 61

ซานฉาแย้งอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น “พูดเสียน่าฟัง ใครจะไปรู้ว่าในใจท่านคิดอย่างไรกันแน่”

“ในใจข้าคิดอย่างไรไม่สำคัญ” อวี้ฉยงใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดถูผีผาพลางเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าเพียงต้องรู้ว่าเมื่อคืนก่อนยามไฮ่ข้าไม่ได้ลงมาชั้นล่าง หากไม่เชื่อเจ้าไปถามทุกคนดูได้ เมื่อคืนในโถงใหญ่คนมากปานนั้น มีใครเห็นข้าบ้าง”

เหล่าสตรีมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็กล่าวว่า “ดูเหมือนจะไม่เห็นจริงๆ”

ซานฉาอุตส่าห์จับจุดอ่อนของอวี้ฉยงได้ จะให้ยอมปล่อยผ่านเช่นนี้ไปได้อย่างไร! นางร้อนใจจนหอบกระชั้น หันกายอย่างยากลำบาก ชี้ไปยังเสาสีแดงข้างเวทีพลางเอ่ย

“เมื่อคืนเพื่อให้ระบำของข้าโดดเด่น มามาจึงให้ปล่อยม่านลงมาทั้งหมด หากพี่อวี้ฉยงลอบลงมาชั้นล่างแล้วซ่อนตัวอยู่หลังม่านย่อมหลบสายตาผู้คนได้”

อวี้ฉยงถอนหายใจ “ใช่ แต่ว่า…เวทีไม่มีสิ่งใดบังตา ข้าขอถามเจ้า เมื่อคืนเจ้าเหยียดเท้าถึงพื้นแล้วแถบแพรแดงตกอยู่ที่ใด”

ซานฉาพลันลำคอตีบตัน สาวใช้ผู้หนึ่งจึงตอบเสียงเบา “หลังจากพี่ซานฉาเหินลงมาจากชั้นบน มามากลัวว่าแถบแพรแดงจะทำให้นักระบำสมทบสะดุดล้ม จึงสั่งให้ข้านำไปเก็บ แต่ตอนนั้นข้าต้องไปส่งสุรา ปลีกตัวไม่ได้ จึงยัดแถบแพรแดงไว้หลังม่านด้านนั้นส่งเดช”

หมิงหวาฉังมองตามทิศทางที่สาวใช้ชี้ไป นั่นคือฝั่งทิศตะวันออกของเวที ทว่าห้องวิมานจันทร์อยู่ฝั่งทิศตะวันตก

ทางระเบียงฝั่งทิศตะวันออกกับทิศตะวันตกไม่เชื่อมต่อกัน หากอวี้ฉยงต้องการไปตรงนั้นก็ต้องลงมาชั้นล่าง เดินตัดผ่านเวทีหรือที่นั่งของแขกแล้วค่อยก้มเก็บแถบแพรแดง

คิดจะเดินข้ามฝั่งอย่างถือดีเช่นนี้ มิหนำซ้ำไม่ถูกผู้อื่นพบเห็นย่อมเป็นไปไม่ได้ ทว่าตามคำบอกเล่าของซานฉา เมื่อคืนตอนแสดงระบำได้ปล่อยม่านทั้งหมดในโถงใหญ่ลงมา บางทีมุมมองอาจไม่เปิดโล่งเช่นตอนนี้ก็ได้

หมิงหวาฉังเสนอ “มิสู้พวกเราจำลองตามอย่างเมื่อคืนดูสักครา ดูว่าเป็นสภาพการณ์เช่นไรกันแน่”

ซานฉามุ่งมั่นจะลากคอคนถ่อยที่ทำร้ายนางออกมาให้ได้ จึงสนับสนุนหมิงหวาฉังเต็มที่ แม่เล้าเห็นว่าขาซานฉาเพิ่งบาดเจ็บ ไม่เหมาะจะหักหน้าอย่างโจ่งแจ้ง กอปรกับแม่เล้าเองก็หมายจะเคาะภูเขาข่มพยัคฆ์* ปรามพวกแม่นางในหอสักครา จึงอนุญาตโดยนัย

พวกนางแก่งแย่งชิงดี แย่งชิงแขกกัน แม่เล้าหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไปได้ ทว่าจะไม่อนุญาตให้ทำร้ายกันเองภายใต้สายตาของนางเด็ดขาด แม่นางทุกคนล้วนเป็นบ่อเงินบ่อทองของนาง ขืนปล่อยปละละเลยนานเข้า สิ่งที่จะสูญเสียไปก็คือเงินทองของนางทั้งสิ้น!

ถึงอย่างไรวันนี้ก็ไม่มีแขกอื่น ให้พวกนางทำตัววุ่นวายสักครั้งแล้วกัน

คนเมื่อคืนล้วนอยู่กันครบ ตอนนี้ช่วยบอกกันและกันจึงคืนสภาพโถงใหญ่ให้เหมือนเมื่อคืนได้อย่างรวดเร็ว

หมิงหวาฉังทอดสายตามองไป แลเห็นโถงใหญ่ชั้นล่างของหอเทียนเซียงซึ่งกว้างขวางอย่างยิ่ง เพื่อรองรับตัวหอที่มีความสูงเพียงนี้ ในโถงจึงตั้งเสาใหญ่สีแดงสองแถวแยกกันรองรับหอฝั่งทิศตะวันออกกับทิศตะวันตก ชั่วขณะนี้เพื่อให้เวทีโดดเด่น หลังแนวเสาจึงปล่อยม่านสีแดงลงมาบดบังบันไดขึ้นลงหอทั้งสองฝั่งไว้

หากยืนมองจากประตูหน้า เวทีจะอยู่กึ่งกลางโถง ซ้ายขวาเป็นผ้าม่าน บดบังทุกสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้อง หลังเวทีเป็นที่ว่าง จัดวางฉากบังลมเขียนลายทิวทัศน์ไว้ชิดผนัง ทำให้พื้นที่ดูลึกขึ้น ต่อให้สองข้างปล่อยม่านลงมาก็ไม่รู้สึกคับแคบ