ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทที่ 5

เช่นนี้มิวุ่นวายไปหมดหรือ เวลานี้ผู้ใดจะกล้าก้าวออกมาปฏิเสธกฎเกณฑ์ที่ตระกูลใหญ่ยึดถือปฏิบัติตามมาหลายยุคหลายสมัยเป็นเวลาหลายร้อยปีเล่า

เหล่าขุนนางเจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า เซี่ยตันหยางถือโอกาสนี้ก้าวออกไปด้านข้าง “ข้าสนับสนุนให้แต่งตั้งทายาทสายตรงคนโต”

คนของเซี่ยตันหยางก้าวตามเขาไปด้านข้างทันที พวกที่เป็นกลางขบคิดดูแล้วจึงตามไปยืนด้านข้างเซี่ยตันหยาง หลูยวนหลูไหวพี่น้องสายตาฉายความดุดันหลายส่วน ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีใครกล้าคัดค้านการแต่งตั้ง ‘ทายาทสายตรงคนโต’

มีคนออกหน้าไกล่เกลี่ย “คำพูดของผู้บัญชาการเซียวก็มีเหตุผล ข้าว่าเลือกเอาระหว่างตงไห่อ๋องกับหลางหยาอ๋องสักคนดีหรือไม่ ถึงอย่างไรซีไห่อ๋องก็เติบโตในเฟิงโจวตั้งแต่เล็ก ลักษณะของผู้คนที่นั่นห้าวหาญดุดัน ไม่รู้นิสัยของซีไห่อ๋องจะเป็นเช่นไร ตงไห่อ๋องกับหลางหยาอ๋องดีร้ายอย่างไรก็เคยเห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ ล้วนมีนักปราชญ์คอยชี้แนะ คิดว่านิสัยใจคอไม่น่าจะแตกต่างกันมากนัก เข้าวังแล้วมีแม่ทัพใหญ่คอยกำกับชี้แนะอีก คิดว่าต้องกลายเป็นฮ่องเต้ผู้ปราดเปรื่องแห่งยุคแน่ๆ”

หลูยวนฟังแล้วพลันรู้สึกเสียใจภายหลัง

เดิมทีเขาก็คิดจะแต่งตั้งฮ่องเต้โดยเลือกจากตงไห่อ๋องและหลางหยาอ๋องคนใดคนหนึ่ง แต่ซย่าโหวอวี๋เป็นเพียงสตรีในตำหนักในกลับสามารถบงการการแต่งงานของซย่าโหวโหย่วเต้าได้ บีบบังคับเขาทุกทาง ทำให้เขารู้สึกรังเกียจจึงตัดสินใจสั่งสอนซย่าโหวอวี๋ ด้วยการกีดกันพี่น้องต่างมารดาสองคนของนางที่มีฐานะถูกต้องสมเหตุสมผลออกจากตำแหน่งฮ่องเต้ แล้วหันไปแต่งตั้งซีไห่อ๋องที่มีสายเลือดใกล้ชิดกับอู่จงฮ่องเต้แทน เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู ข่มขวัญคนที่ไม่เชื่อฟังเขา ทั้งยังคิดว่าตงไห่อ๋องกับหลางหยาอ๋องเดิมทีเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดบัลลังก์อยู่แล้ว ไม่ว่าเขาจะสนับสนุนใครเป็นฮ่องเต้ พวกเขาก็ไม่ซาบซึ้งใจเป็นพิเศษ แต่ซีไห่อ๋องที่จู่ๆ ก็ก้าวกระโดดขึ้นมาจากคนธรรมดาจนกลายเป็นโอรสสวรรค์ ความตื่นเต้นยินดีเช่นนี้จึงจะทำให้ซีไห่อ๋องนอบน้อมเชื่อฟังเขาหลังจากขึ้นครองราชย์ พึ่งพิงและทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง

นอกจากนี้แล้ว ยังมีอีกข้อที่หลูยวนไม่ได้บอกแก่ผู้ใดทั้งนั้น ตั้งแต่เซียวหวนได้เป็นฟู่หม่าตูเว่ย ซย่าโหวโหย่วเต้าทำท่าเหมือนกลัวเซียวหวนจะคิดร้ายกับซย่าโหวอวี๋ จึงหันไปสนับสนุนเซียวหวน เห็นเขาเป็นขุนนางคนสนิท ซึ่งเรื่องนี้สร้างความไม่สะดวกให้หลูยวนอย่างยิ่งและทำให้เขาหวาดเกรงทีเดียว นี่เป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดหลังจากเซียวหวนรับตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลเซียงหยางแล้ว เขาจึงบีบให้ซย่าโหวโหย่วเต้าเลื่อนขั้นเซียวหวนเป็นผู้บัญชาการกองทัพในสวีโจวกับอวี้โจวสองมณฑลทันที

เขาพอคาดเดาได้ว่าเซียวหวนรู้ข่าวแล้วจะต้องรีบรุดกลับมา เขาจึงตั้งใจส่งคนไปสกัดตามทาง แต่คนที่เขาส่งไปสกัดเซียวหวนยังคงล้มเหลวกลับมา ไม่เพียงไม่อาจขัดขวางเซียวหวน เซียวหวนยังรุดกลับมาทันเวลาสำคัญและบุกเข้ามาในตำหนักทิงเจิ้งได้ เรื่องนี้ทำให้เขาสงสัยว่าระหว่างซย่าโหวอวี๋กับเซียวหวนต้องมีช่องทางติดต่อกันที่เขาไม่รู้มาตลอดแน่

ทว่าถึงอย่างไรหลูยวนก็มีจิตใจแข็งแกร่ง ความรู้สึกเสียใจภายหลังผุดขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกกดไว้ในส่วนลึกของจิตใจ กับเรื่องที่กลายเป็นความจริงไปแล้ว เขาไม่เคยย้อนคิดถึง คิดเพียงว่าจะใช้วิธีใดแก้ไขสถานการณ์ลำบากตรงหน้า

เขาตัดสินใจในทันที เพียงยิ้มเย็นเอ่ยว่า “ข้าแต่งตั้งซีไห่อ๋องหาใช่เพราะประโยชน์ส่วนตน ข้าสนับสนุนให้แต่งตั้งซีไห่อ๋อง” ฟังดูค่อนข้างดื้อรั้นไร้เหตุผลอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงกลับห่อเหี่ยวเล็กน้อย

คนที่อยู่ในตำหนักล้วนเป็นขุนนางที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจในราชสำนัก รู้ว่าหลูยวนถูกบีบให้ล้มเลิกความคิดในการแต่งตั้งซีไห่อ๋องแล้ว เพียงแต่ด้วยตำแหน่งและฐานะของเขา ต่อให้ยอมถอยและยอมแพ้ ท่าทีที่แสดงออกก็มิอาจแพ้ได้ เขาพูดเช่นนี้ก็เพื่อรักษาหน้าตนเองไว้เท่านั้น

จิตใจที่ตึงเครียดของเซี่ยตันหยางพลันผ่อนคลายลง ถึงอย่างไรผู้ที่กุมอำนาจทหารไว้ในมือย่อมร้ายกาจกว่า พอเซียวหวนมา พวกคนที่ภายนอกเชื่อฟังแต่ในใจไม่เห็นด้วยก็มีความกล้าขึ้นมาทันที หลังผ่านพ้นเรื่องนี้ไป ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องได้ตำแหน่งขุนนางที่มีอำนาจสักตำแหน่งหนึ่งแน่

เซียวหวนโล่งอกเช่นกัน แม้สกุลเซียวจะร่ำรวยอันดับหนึ่ง มีกองกำลังเกินหมื่น เขาเองกุมอำนาจทหารไว้ในมือ แต่สกุลหลูดำรงอยู่มาหลายยุคหลายสมัย หาใช่สกุลเซียวจะเทียบเทียมได้ หากวันนี้หลูยวนยืนกรานไม่ยอมถอย ใครจะเป็นฝ่ายชนะยังพูดยากจริงๆ

เขาเหลือบมองซย่าโหวอวี๋ นางหลุบตายืนอยู่ข้างหลังเขา สีหน้าโศกเศร้ากลับเจือแววงุนงงอยู่หลายส่วน ราวกับไม่กระจ่างแจ้งนักว่าในราชสำนักเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาขบคิดและถอนสายตากลับมา เดินหน้าไปหลายก้าวอย่างไม่เร็วไม่ช้า ยืนอย่างมั่นคง จากนั้นจึงกวาดตามองเหล่าขุนนาง

ตำหนักข้างค่อยๆ เงียบเสียงลง จวบจนเงียบสนิทไร้เสียงใดแล้ว เซียวหวนจึงหันไปมองเซี่ยตันหยาง

เซี่ยตันหยางพูดเสียงดัง “ข้าคิดว่าควรแต่งตั้งตงไห่อ๋องเป็นฮ่องเต้” ในตำหนักข้างมีคนสนับสนุนและมีคนที่คัดค้าน

ซย่าโหวอวี๋เงยหน้าขึ้นพิจารณาเซียวหวนอย่างละเอียด

เซียวหวนในยามนี้ผิวพรรณขาวสะอาด เส้นผมดำขลับเงางาม ดวงตาเปล่งประกายระยับ คิ้วคมปลาบทำให้เขาดูองอาจสง่างามแต่ไม่สูญเสียความเฉียบคมฮึกเหิม ทว่าหางตาที่ดูเหมือนอ่อนโยนกลับฉายแววหยิ่งทะนงสูงส่งออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว หล่อเหลาจนทำให้คนมองต้องเหลียวหลัง

เซียวหวนในอีกสิบปีให้หลัง รูปโฉมยังคงโดดเด่นถึงเพียงนั้น รูปร่างยังคงผึ่งผายถึงเพียงนี้ แต่คิ้วคมสันของเขากลับไม่มีผู้ใดกล้าชื่นชมอีกแล้ว ผู้คนมีแต่จะหวาดหวั่นขยาดกลัวเขาเวลาเขาพูดคุยหัวเราะแสดงความรู้สึกอย่างอิสรเสรี ท่าทีผ่อนคลายของเขาเหมือนกุมความเป็นความตายของผู้อื่นไว้ในมือตลอดเวลา