ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

ฝนฤดูคิมหันต์พร่างพรมอีกหลายระลอก กลิ่นดอกพุดซ้อนในสวนฟุ้งกำจายในยามราตรี หอมยวนใจน่าหลงใหล

เซี่ยซูยืนอยู่ข้างต้นไม้พลางสูดดมกลิ่น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงพูดดังมาจากหลังต้นไม้

“ฉู่เหลียนคารวะท่านอัครเสนาบดี”

นางได้แต่ตะลึงงัน

“โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยมิได้มีเจตนาจะทำให้ท่านขุ่นเคือง เพียงแค่มาขอบคุณที่ท่านเห็นคุณค่าในความสามารถของข้าน้อยก็เท่านั้น”

มู่ไป๋รู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างบังอาจนักที่กล้าล่วงล้ำเข้ามา ขณะที่จะไล่เขาออกไปก็ถูกเซี่ยซูห้ามเอาไว้

ฉู่เหลียนพูดขึ้นมาอีก “ข้าน้อยไม่อาจตอบแทนพระคุณ ทำได้เพียงตีจู้เพลงหนึ่งให้ท่านฟัง หวังให้ท่านอยู่อย่างผาสุก ร่ำรวยรุ่งเรืองไปชั่วกาล”

เขานั่งลงห่างๆ โดยมีต้นไม้ต้นหนึ่งกั้นกลาง เริ่มตีจู้และขับขานบทเพลง “ปีนเขาเก็บหญ้าประทังกาย ทนหิวแทบตายจนเย็นย่ำ น้ำรินหว่างเขาลมกระหน่ำ น้ำค้างพร่างฉ่ำระกำใจ ไก่ป่าแซ่เสียงสำเนียงพ้อง ฝูงลิงวิ่งท่องเนินไศล เหลียวหาถิ่นเก่าลำเนาไซร้ แน่นขนัดรกไปด้วยพุ่มพรรณ…”

ตะเกียงแขวนไว้สูง เซี่ยซูมองใบหน้าที่ก้มต่ำของเขาผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งก้านไม้ ไม่ได้พบกันหลายปี เขามิใช่เด็กหนุ่มเลือดร้อนเหมือนตอนนั้นอีกแล้ว

ใบหน้าที่เคยกรำแดดจนแดง บัดนี้กลับขาวเนียนละเอียด รอยยิ้มแสนซื่อเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยั่วช่างประจบที่นางคุ้นชินเสียแล้ว สองมือที่เคยขุดคุ้ยดินโคลน บัดนี้กลับพลิ้วพรมบนสายเครื่องดนตรี

บ้านเก่าไม่อาจได้กลับไปเห็น สหายเก่าต่างกระจัดพลัดพราย…

เสียงดนตรีหยุดลง ฉู่เหลียนวางจู้ลงข้างๆ แล้วคุกเข่าลงคำนับ “ขออภัยต่อท่านด้วย ข้าน้อยมีเรื่องจะขอร้อง”

เซี่ยซูเอ่ยเสียงแหบต่ำ “พูดมาเถอะ”

“ตั้งแต่เล็ก ข้าน้อยสัญญากับหญิงสาวผู้หนึ่งว่าหากไถ่ตัวได้เมื่อใดจะกลับไปหา แต่น่าเสียดาย จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่อาจได้ทำสมความตั้งใจ บัดนี้ข้าน้อยจำต้องจากไปยังดินแดนห่างไกล ไม่อาจทำตามคำสัญญาได้อีกแล้ว หากมีโอกาส ขอท่านช่วยบอกเล่าที่มาที่ไปของเรื่องนี้ให้สหายเก่าผู้นั้นฟังแทนข้าน้อยด้วย”

“ได้สิ”

“ขอบคุณท่านมาก” ฉู่เหลียนลุกขึ้น มองเซี่ยซูผ่านสุมทุมพุ่มไม้ที่หนาทึบ พลางหลุบตาแล้วเดินจากไป

นางไม่ได้ถามว่าสหายเก่าผู้นั้นคือใคร ฉู่เหลียนก็ไม่ได้บอกมาชัดเจน

เซี่ยซูหันไปพูดกับมู่ไป๋ “เรื่องในคืนนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว”