ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

ปลายเดือน แคว้นจิ้นส่งขุนนางกองสังคีตหกคนกับนักดนตรีและนักขับร้องหญิงหลายสิบคนไปยังราชสำนักแคว้นถู่อวี้หุนเพื่อเป็นบรรณาการ

เซี่ยซูเก็บเขี้ยวซี่นั้นไว้ในกล่องไม้…ซ่อนไว้ก้นหีบ

รถม้าแล่นออกจากเมืองหลวงเจี้ยนคัง เหล่านักดนตรีล้วนโศกเศร้า แม้การใช้ชีวิตนับจากนี้จะดีกว่าในตอนนี้ ทว่าพวกเขาล้วนต้องจากบ้านเกิดไปตลอดกาล ชั่วชีวิตนี้จำต้องฝังร่างในต่างแดน

ค่อยๆ มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นในคณะเดินทาง เสียงนั้นดังระงมขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ถูกขุนนางกองสังคีตตวาดจึงได้หยุดร้อง นักขับร้องหญิงสองสามคนอดครวญเพลงออกมาเบาๆ ไม่ได้ ท่วงทำนองเศร้าสร้อยจับใจ แม้แต่คนที่อยู่ข้างทางต่างอดใจเงี่ยหูฟังไม่ได้

ฉู่เหลียนนั่งอยู่ริมในสุดของรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย นักดนตรีที่อยู่ข้างๆ ถามเขาว่า “บ้านเจ้าอยู่ที่ใด ไม่คิดถึงบ้านบ้างหรือ”

“จิงโจว หลังเกิดความอดอยากที่นั่นเมื่อแปดปีก่อน ข้าก็ไม่มีบ้านอยู่นานแล้ว”

“อ่า ขออภัยด้วย”

ฉู่เหลียนหันไปทางประตูเมืองทิศตะวันตกที่ค่อยๆ ลับหายจากสายตา อีกครึ่งชีวิตนี้เขาต้องระหกระเหินเร่ร่อน ในที่สุดก็ต้องไปยังดินแดนที่ไกลออกไปอีก

คนผู้นั้นจะใช้หรูอี้หรือไม่นะ

หากใช่…ก็ถือว่าได้บอกลากันแล้ว หากไม่ใช่…คิดเสียว่าเป็นนางก็แล้วกัน

เขาก้มหน้ามองดูมือตนเองที่กำลังประคองจู้เอาไว้ มือคู่นี้ถูกคนมากมายลูบคลำ หยิก ตีเพื่อให้มีชีวิตรอด ตอนที่ยังอดอยาก เขารู้สึกว่าทำทุกอย่างจนสุดชีวิตแล้วเพื่อความอยู่รอด แต่พอได้เป็นนักดนตรีจึงค่อยเข้าใจว่านั่นก็แค่ผิวเผินเท่านั้น

ชีวิตที่ผ่านมาล้วนมืดดำ สมาชิกในครอบครัวล้มหายตายจากไปทีละคนสองคน เสาหลักในชีวิตเขาล้มครืนไปทีละต้น มีเพียงใบหน้าที่ร่าเริงดุจบุปผาแห่งวสันต์ในความทรงจำเท่านั้นที่เป็นความหวังให้แก่เขา

นางจะต้องไม่เมินเฉยต่อเขาแน่ ดังนั้นเขาต้องกลับไปให้ได้

ทว่าหนทางจะหวนกลับไปช่างยากเย็น เขาแทบจะหาเงินไม่พอไถ่ตนเองเลย และไม่กล้าจะไหว้วานใครให้สอบถามเรื่องของนางด้วย ด้วยกลัวจะได้ฟังข่าวร้าย หากเป็นเช่นนั้นแม้แต่ความหวังเดียวก็พลอยหมดสิ้นไปด้วย

หรูอี้ ยามนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้กินอิ่มนอนอุ่นหรือไม่

หากอัครเสนาบดีผู้นั้นเป็นเจ้าก็คงดีมาก ไม่ว่าจะแสร้งเป็นชายหรือหญิง…อย่างน้อยก็เป็นเจ้า

ทว่านับจากนี้ไปข้ากับเจ้าต้องแยกจากกัน ต่อให้เจ้าไม่รังเกียจข้า ข้าก็ไม่คู่ควรกับเจ้าอยู่ดี

เขาก้มหน้าตีจู้ ฟังเสียงนักขับร้องหญิงครวญเพลง เขาก็ร้องคลอตามด้วยเบาๆ “ยามมาไม่ทัก ยามจากไม่ลา ล่องตามเมฆาให้ลมพาไป ทุกข์ตรมเพราะพรากจำจากแสนไกล หวนคืนเมื่อใด อิ่มใจเปรมปรีดิ์”