ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

เหล่านักดนตรีออกเดินทางได้ครึ่งเดือน เซี่ยหร่านก็ถือจดหมายฉบับหนึ่งเดินเข้าไปหาเซี่ยซูในห้องหนังสือ

“ตอนที่คณะนักดนตรีเดินทางผ่านหนิงโจวก็ถูกกองทหารของแคว้นฉินดักซุ่มโจมตี ทุกคนถูกจับแล้วถูกสังหารจนสิ้น”

พู่กันในมือเซี่ยซูร่วงลงพื้น

เซี่ยหร่านสีหน้าเย็นชาตลอดเวลายามเอ่ย “นี่เป็นข่าวด่วนที่เพิ่งมาถึง ท่านไปตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตนเองก็ได้ ไม่ใช่ฝีมือข้าแน่นอน” เขาหันหลังแล้วเดินออกไป

หลังจากตระหนกตกใจแล้ว เซี่ยซูก็กลับมาได้สติ นางหยิบฎีกาขึ้นมาอ่านซ้ำๆ ก็พบว่าเป็นเรื่องจริงแน่นอน

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดถึงที่สุดแล้วก็ยังต้องทำร้ายเขา…

เมื่อเดินกลับห้องยามราตรี ผ่านพุ่มพุดซ้อนอีกครั้งหนึ่ง นางก็ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่เนิ่นนาน

ร่ำรวยขึ้นเมื่อใดจะไม่ลืมกัน หู่หยา ข้าเป็นคนใจดำที่สุดในใต้หล้านี้…

การเข้าเฝ้ายามเช้าวันถัดมา เซี่ยซูไม่ได้มาเข้าเฝ้า

ฮ่องเต้รู้ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ แม้เซี่ยซูจะรวบอำนาจในราชสำนักไว้หมดแล้ว แต่ที่ผ่านมาก็ทำงานอย่างแข็งขันมาโดยตลอด ไม่เคยลาหยุดอย่างไม่บอกไม่กล่าวมาก่อนเลย

ไม่นานก็มีคนนำฎีกาจากจวนสกุลเซี่ยมายื่นที่วัง บอกว่าเซี่ยซูป่วยกะทันหัน ขอให้ฮ่องเต้อนุญาตให้ลาหยุดด้วย

อัครเสนาบดีที่ดูร่าเริงเปี่ยมด้วยชีวิตชีวามาตลอดกลับมาล้มป่วยกะทันหันเสียได้ เรื่องนี้ทำให้เกิดการถกเถียงอย่างร้อนแรงไปทั่วทั้งเมืองหลวง

พวกหูไวตาไวบางคนปะติดปะต่อเรื่องราวว่าก่อนหน้านี้ในคณะนักดนตรีที่ถูกส่งตัวไปไม่นานนี้มีนักดนตรีผู้นั้นซึ่งเขาเป็นผู้คัดเลือกเองกับมือเดินทางไปด้วย จึงพากันคาดเดาเป็นเรื่องเป็นราวอย่างมีสีสันว่า…

อัครเสนาบดีเกิดถูกตาต้องใจนักดนตรีผู้นั้น แต่ฮ่องเต้กลับส่งเขาไปยังแคว้นถู่อวี้หุน ไหนเลยจะรู้ว่าชาวแคว้นฉินช่างโหดเหี้ยมนัก ถึงกับจับตัวนักดนตรีไว้แล้วสังหารเสีย พออัครเสนาบดีทราบข่าวก็ร่ำไห้คร่ำครวญจนล้มป่วย

หวนถิงเพิ่งเดินเข้ามาในหอสุรา ได้ยินคนกลุ่มหนึ่งแพร่กระจายข่าวนี้ไปทั่ว เขาจึงเดินเข้าไปจับเจ้าตัวการมาเตะเข้าให้

“พูดมากนักนะ ท่านอัครเสนาบดีใช่คนที่เจ้าจะนำมาวิพากษ์วิจารณ์แบบไร้มูลเช่นนี้ได้หรือ”

ทุกคนพากันตระหนกตกใจแล้วก็แตกฮือกันออกไป

หยางจวี้เดินออกมาจากข้างในเพื่อต้อนรับหวนถิง สายตากวาดมองไปที่นอกประตูใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง แล้วพูดอย่างประหลาดใจ “นั่นรถม้าของจ้งชิงมิใช่หรือ เขาจะไปที่ใดกัน”