ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 13-บทที่ 14

บทที่ 14

จือจือลังเลอยู่นานถึงค่อยตอบไปว่า “เจ้าบอกให้คุณชายเซี่ยงรอก่อน อีกเดี๋ยวพี่จะออกไป”

“อืม” เสียงฝีเท้าของหลินหยวนดังห่างออกไปเรื่อยๆ

เด็กสาวเช็ดผมพลางเดินไปด้านหลังฉากบังตา แล้วไม่แน่ใจว่าตนเองเหยียบโดนอะไรเข้า ดูเหมือนจะเป็นฝักเจ้าเจี่ยวแต่นางไม่ได้วางมันไว้บนพื้นเสียหน่อย

ก่อนสติจะขาดหาย นางเห็นแค่เพดานห้องหมุนกลับหัวเท่านั้น

จือจือรู้สึกว่าตนเองนอนหลับไปนานมาก

นางปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วได้ยินเสียงน้องชายอุทานอย่างยินดี

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว”

เด็กสาวรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว นางเป็นอะไรไปนะ

บิดาที่วิ่งเข้ามาจากข้างนอกปราดมาที่เตียง “จือจือลูกพ่อ ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้วล่ะ…ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

นางไตร่ตรองอย่างจริงจัง “ข้า…ข้าแค่หิว”

หลังได้กินโจ๊กไปสามชามรวด เรี่ยวแรงของจือจือถึงค่อยฟื้นคืนกลับมาบ้าง แล้วนึกได้ว่าดูเหมือนตนเองจะลื่นล้มจนหมดสติไป

“เสี่ยวหยวน คุณชายเซี่ยงกลับไปหรือยัง” นางแอบถามน้องชาย

หลินหยวนมองพี่สาวอย่างประหลาดใจ สีหน้าเจ็บปวดนิดๆ เมื่อตอบว่า “พี่ใหญ่ ท่านหมดสติไปหนึ่งเดือนเต็ม”

“อะไรนะ!” ช้อนที่นางถืออยู่ร่วงตกลงไปในชามดังแกร๊ง