ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 13-บทที่ 14

“งานเสกสมรสขององค์หญิงผ่านไปแล้ว จริงสิ เมื่อเช้ายังมีการประกาศพระราชโองการว่าหากบ้านใดมีบุตรสาวอายุครบสิบสี่แล้วยังไม่ได้แต่งงาน ต้องส่งภาพเหมือนไปให้หมด ตอนแรกไม่จำเป็นต้องส่งภาพของพี่ใหญ่ แต่ในเมื่อพี่ใหญ่ฟื้น ท่านพ่อจึงส่งภาพเหมือนของท่านไปแล้ว” ความประหลาดใจฉายอยู่ในดวงตาของหลินหยวนเมื่อพูดจบ “องค์หญิงผู้นี้พิลึกพิลั่นจริงๆ…”

จือจือไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วทั้งนั้น สมองของนางตอนนี้ขาวโพลนไปหมด

เหตุใดนางถึงได้หลับไปหนึ่งเดือน ซ้ำจังหวะเวลายังประจวบเหมาะถึงเพียงนี้…

‘แม่นางโปรดวางใจ ผู้น้อยจะต้องมอบของขวัญล้ำค่าให้แม่นางแน่’

นางนึกถึงคำที่ผีหนุ่มพูดกับตน

อย่าบอกนะว่านี่คือของขวัญที่อีกฝ่ายมอบให้

“พี่ใหญ่ เหตุใดถึงร้องไห้เสียเล่า” คำถามของหลินหยวนดึงความคิดของจือจือกลับมาทันที

นางปาดน้ำตาพลางฝืนยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอก เสี่ยวหยวน ต่อไปเวลามีใครพูดกับเจ้ากลางถนน เจ้าห้ามตอบเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่ แล้วก็อย่าเที่ยวรับปากคำขอของใครง่ายๆ ด้วย”

“หา?”

หัวใจนางเจ็บร้าวเหลือเกิน

นับตั้งแต่รู้ว่าตนเองหลับไปถึงหนึ่งเดือน จือจือก็ไม่อยากข้าวอยากน้ำ เอาแต่นอนน้ำตารินอยู่บนเตียงทั้งกลางวันกลางคืน หลินหยวนนึกว่าพี่สาวร้องไห้เพราะเซี่ยงชิงจวี จึงพูดปลอบโยนนาง

“พี่ใหญ่ อย่าทุกข์ใจไปเลย พอพี่เซี่ยงรู้ว่าพี่ใหญ่ฟื้นแล้วยังเขียนจดหมายมาให้ท่านด้วย”

เขาเขียนจดหมายมา แต่จือจือไม่ฉีกอ่านด้วยซ้ำ นางไม่รู้หนังสือ จะเขียนจดหมายมาให้ทำไมกัน

จือจือร่ำไห้ราวกับเป็นมนุษย์น้ำตา ระหว่างนั้นทางกองสมรสก็ได้ประกาศรายชื่ออนุของราชบุตรเขย

ชื่อของจือจือเป็นหนึ่งในนั้นจริงๆ

หลินผู้พ่อตกใจเสียไม่มีดีเมื่อได้รู้ ส่วนหลินหยวนฟังแล้วร้องไห้โฮ