ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

รัชศกหย่งอันที่สามสิบ เวลานี้องค์หญิงยังไม่เสกสมรส

ดวงตาของจือจือเป็นประกายวาบ ชาติก่อนนางแต่งเข้าตำหนักองค์หญิง นอกจากจะไม่ได้เจอครอบครัวตนเองแล้ว สุดท้ายยังต้องกลายเป็นวิญญาณล่องลอย ชาตินี้นางจะไม่ยอมแต่งงานเป็นอนุราชบุตรเขยอีกเป็นอันขาด

เด็กสาวสาบานกับตนเองอยู่ในใจ นางจะต้องหาทางแต่งงานออกไปก่อนพิธีเสกสมรสขององค์หญิงให้จงได้

ในเมื่อตั้งเป้าหมายแล้ว ก็ต้องวางแผนการโดยละเอียด

จือจือครุ่นคิดอยู่เจ็ดวันเต็มว่าจะแต่งงานกับผู้ใดดี

ปีนี้บุตรชายท่านหมอหลี่อายุยี่สิบ อายุอานามเหมาะกับนางกำลังดี เสียตรงที่หน้าตาเหมือนท่านหมอหลี่ราวกับถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน ขี้เหร่เกินรับได้ ไม่ไหวๆ

หลัวฟั่งที่อยู่ถัดไปหนึ่งถนนรูปร่างหน้าตาใช้ได้ เสียแต่ภายหลังกลายเป็นผีพนัน สุดท้ายถึงกับผลาญสมบัติในตระกูลจนสิ้น

มารดาเคยกล่าวไว้ บุรุษขี้ริ้วหรือยากจนเกินไปจะแต่งด้วยไม่ได้ แต่งด้วยก็เท่ากับไปลำบากเปล่าๆ

บุรุษที่มีเงินและหน้าตาดี…จือจือเค้นสมองคิดอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทันใดนั้นนัยน์ตาที่คุ้นเคยก็ผุดวาบเข้ามาในความทรงจำ

คืนนั้นดวงตานางสบประสานกับนัยน์ตาบุรุษผู้หนึ่ง

จือจือสลัดหัวทันที นี่นางคิดถึงบุรุษที่เป็นต้นเหตุทำให้นางตายได้อย่างไรกันนะ

แต่นั่นเป็นครั้งแรกที่นางใกล้ชิดบุรุษเพศขนาดนี้ เขาเคยวางมือพาดเอวนาง ซ้ำยังถอดเสื้อคลุมออกมาห่มร่างนาง…

“พี่ใหญ่ เหตุใดถึงได้หน้าแดงเล่า” เสียงของหลินหยวนน้องชายดึงสตินางให้กลับมาสู่ความเป็นจริง

“อ๊ะ?!” จือจือส่งเสียงร้องแล้วมองน้องชายอย่างลนลาน “พี่หน้าแดงหรือ คงจะรู้สึกร้อนกระมัง แหะๆ เตาผิงมันอยู่ใกล้เกินไปน่ะ”

หลินหยวนชะโงกหน้าเข้ามาจนใกล้ ความจริงสองพี่น้องหน้าตาละม้ายกันอย่างยิ่ง เพียงแต่คนน้องเป็นเด็กชาย เครื่องหน้าจึงเข้มกว่านิด คมคายกว่าหน่อย ทว่ามีนัยน์ตาหงส์เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน

จือจือเป็นสาวแล้ว ดังนั้นเพียงตวัดตาชม้ายมองนิดเดียวก็ทรงเสน่ห์สะกดใจ