ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 4

จือจือนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่กล้าโผล่ออกมา ทว่าวิญญาณล่องลอยสองตนที่อยู่ข้างนอกคุยกันออกรสขึ้นทุกที หัวข้อสนทนาเลยเถิดขึ้นเรื่อยๆ

“เฮ้อ…ช่วงนี้เจ้าได้ไปดูเจ้าหนุ่มสกุลเซี่ยงบ้างหรือไม่”

“ไปมาแล้ว” วิญญาณล่องลอยอีกตนลดเสียงลงกระซิบกระซาบ “ข้าไปแอบดูเขาอาบน้ำมาด้วย คิกๆ”

“…” จือจือที่อยู่ใต้ผ้าห่มรู้สึกหมดคำพูด

“สวรรค์! แล้วเจ้าเห็นอะไรบ้าง”

“เห็นกล้ามท้องของเจ้าหนุ่มเซี่ยง แล้วยังข้างล่าง…” วิญญาณล่องลอยตนนั้นเว้นช่วงไปเล็กน้อย “แม่นางน้อยผู้นี้ได้ยินที่พวกเราคุยกันหรือไม่”

“ได้ยิน”

“เช่นนั้นพวกเราออกไปพูดกันต่อข้างนอกดีกว่า คิกๆ”

จือจือยิ่งรู้สึกหมดคำพูดไปกันใหญ่ “…”

“เรื่องอะไรจะแบ่งปันของดีๆ ให้นางหนูนี่ฟัง”

ข้างนอกเงียบไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีเสียงให้ได้ยินแม้แต่นิดเดียว จือจือทนนอนอึดอัดใต้ผ้าห่มต่ออีกพักใหญ่ถึงค่อยๆ โผล่หัวออกมาอย่างระมัดระวัง

น่าจะไปแล้วกระมัง

แต่เพิ่งจะโผล่หัวออกมา ก็เจอกับใบหน้าผีสองดวงทันที

หน้าหนึ่งยังมีเลือดหยดติ๋งๆ อีกหน้าหนึ่งไม่มีปาก

แค่เห็นแวบเดียว จือจือก็เป็นลมหมดสติไป

วิญญาณล่องลอยสองตนหันไปมองหน้ากัน “ชะรอยจะมองเห็นพวกเราจริงด้วย พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว แค่นึกถึงภาพวิญญาณล่องลอยสองตนก้มลงมามอง จือจือก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

เสียงของหลินหยวนดังขึ้นข้างนอก “พี่ใหญ่ ตื่นหรือยัง”

“อืม ตื่นแล้ว” เด็กสาวลุกขึ้นมานั่ง

“ป้าหลัวมาแน่ะ บอกว่าเอาไข่ไก่บ้านมาให้ ท่านพ่อออกจากบ้านตั้งแต่ย่ำรุ่ง พี่ใหญ่ออกไปรับหน้าหน่อยเถิด”