ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 5

ความคิดของจือจือไม่ได้จดจ่ออยู่กับเซี่ยงชิงจวีนานนัก เพราะนางเหลือบไปเห็นบิดาเสียก่อน

หลินผู้พ่อหน้าตาซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ ต้องให้เซี่ยงชิงจวีช่วยประคอง ดูน่าเป็นห่วงอย่างมาก จือจือรีบวิ่งเข้าไปหา

“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

บิดาโบกมือพลางฝืนยิ้ม “ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก หิมะตกพื้นลื่น พ่อเดินไม่ระวังเลยลื่นล้มเท่านั้นเอง” พูดมาถึงตรงนี้ก็หันไปมองเซี่ยงชิงจวี “โชคดีคุณชายเซี่ยงมาเจอเข้า เลยพาข้ามาส่งบ้าน จือจือ เข้ามาพยุงที ได้นอนสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”

เซี่ยงชิงจวีหลุบตา “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ข้าเป็นคนประคองท่านหลินเข้าไปดีกว่า”

หลินผู้พ่อนิ่งคิด จือจือแรงน้อย ให้เซี่ยงชิงจวีช่วยประคองคงดีกว่าจริงๆ

จือจือรอจนชายหนุ่มประคองบิดามานอนที่เตียง แล้วบอกอย่างห่วงใยว่า “ท่านพ่อ ข้าจะไปตามหมอมานะเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงท่านมาก” พูดจบนางก็หมุนตัวทำท่าจะเดินออกไป

“ช้าก่อน” เซี่ยงชิงจวีร้องเรียกนางไว้

จือจือหันมามองเขาอย่างฉงน

อีกฝ่ายไม่มองนาง กลับผินหน้าไปอีกทางแทน “ข้าจะไปตามหมอให้เอง แม่นางอยู่เฝ้าท่านหลินที่นี่เถิด”

จือจือยิ่งงุนงงกว่าเก่า จวบจนเซี่ยงชิงจวีเดินออกไป แล้วหลินหยวนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้น “พี่ไม่หนาวหรือ”

นางถึงเพิ่งตระหนักว่าตนเองแต่งตัวอย่างไร จากนั้นก็ก้มหน้ามองชุดที่สวมอยู่ทีหนึ่ง “พี่จะไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้ล่ะ”

เมื่อจือจือเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเดินเข้ามาอีกที ท่านหมอหลี่ก็มาถึงแล้ว ทว่าเซี่ยงชิงจวีไม่ได้อยู่ด้วย ท่านหมอหลี่ดูอาการบิดานางแล้วบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก นอนพักสักหน่อยก็ลงจากเตียงได้แล้ว เพียงแต่ว่าระยะนี้อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวมากนักก็พอ

เด็กสาวอดจะถามไม่ได้ระหว่างเดินออกไปส่งท่านหมอหลี่ “คุณชายเซี่ยงไปแล้วหรือเจ้าคะ”

อีกฝ่ายตอบยิ้มๆ “ใช่ เห็นบอกว่าที่บ้านมีธุระต้องจัดการ เลยกลับไปก่อน”

ตกกลางคืน จือจือนอนแอบอยู่ใต้โปงผ้าห่มเช่นเดิม