ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 1

บทที่ 1

ขณะลวี่อวิ๋นเข้ามาในมือได้ถือห่อผ้าที่นางนำมาเมื่อวานด้วย คิดว่าคงจะเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว

หลังจากเข้ามานางก็คุกเข่าให้เสิ่นหยวนทันที ก่อนกล่าวว่า “เป็นบ่าวที่ไร้วาสนา มิอาจปรนนิบัติรับใช้นายท่านและฮูหยินได้ บ่าวเต็มใจจะกลับไปปรนนิบัติรับใช้ไท่ไท่เจ้าค่ะ” พูดเหมือนว่าล้วนเป็นความผิดของตนเองก็มิปาน

เสิ่นหยวนรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงเงยหน้ามองลวี่อวิ๋น

เสื้อตัวยาวกุ๊นขอบสีม่วงอ่อนดอกติงเซียง คู่กับกระโปรงบุนวมสีขาว เส้นผมดำขลับประหนึ่งขนนกกาน้ำ หน้าตาก็งามพิสุทธิ์ เป็นหญิงสาวที่รู้ความรู้กาลเทศะนางหนึ่ง

เสิ่นหยวนคิดแล้วก็สั่งไฉ่เวย “เจ้าไปหยิบตั๋วเงินสองร้อยตำลึงมา”

ไฉ่เวยรับคำ เดินเข้าห้องนอนของเสิ่นหยวน เปิดตู้ใบเล็กลงรักฝังมุก หยิบตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงสองใบออกมาจากกล่องไม้ใบเล็กใบหนึ่งในตู้ จากนั้นก็ปิดประตูตู้ แล้วเดินออกมาอีกครั้ง

เสิ่นหยวนทำท่าบอกให้ไฉ่เวยนำตั๋วเงินมอบให้ลวี่อวิ๋น

เงินสองร้อยตำลึงมิใช่จำนวนน้อยๆ เลย! เห็นเช่นนี้ลวี่อวิ๋นก็ตกใจจนสะดุ้ง รีบปฏิเสธ “บ่าวมิกล้ารับ ท่านเก็บกลับไปเถิดเจ้าค่ะ!”

“เจ้ารับเอาไว้เถอะ!” เสิ่นหยวนกล่าวเสียงอ่อนโยน “ถือเสียว่าเป็นการชดเชยจากข้า”

เสิ่นหยวนและลวี่อวิ๋นต่างรู้แก่ใจดีว่าเจี่ยงซื่อเป็นคนรักหน้าตา เสิ่นหยวนส่งลวี่อวิ๋นกลับไปยามนี้ เจี่ยงซื่อมีหรือจะเก็บนางไว้รับใช้ข้างกายต่อให้เห็นแล้วโมโหทุกวัน จะต้องจับลวี่อวิ๋นแต่งงานออกไปแน่นอน เกรงว่าคงต้องแต่งไปไกลๆ อีกด้วย ดีไม่ดีอาจเป็นในพื้นที่กันดารห่างไกลสักแห่ง

ลวี่อวิ๋นได้ยินดังนี้ขอบตาก็เรื่อแดงขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่

นางรับตั๋วเงินสองร้อยตำลึงนั้นมาอย่างเงียบๆ ก่อนพับเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วฟุบลงโขกศีรษะให้เสิ่นหยวนทันที

เงินสองร้อยตำลึงนี้เพียงพอจะทำให้นางไม่ต้องกังวลเรื่องการกินการอยู่ไปทั้งชาติแล้ว บุญคุณในครานี้ของเสิ่นหยวน นางจะจดจำไว้เสมอ

เสิ่นหยวนเรียกไฉ่เวยให้ประคองลวี่อวิ๋นลุกขึ้น ส่วนตนเองก็ลุกขึ้นจากตั่งหลัวฮั่นเพื่อจะเดินไปยังเรือนของเจี่ยงซื่อเช่นกัน