ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 1

เสิ่นหยวนจึงล้มเลิกความคิดที่จะขอเสี่ยวเหมาฉิวมาจากเซี่ยเจินเจิน นางคิดว่าเซี่ยเจินเจินดูจะชอบเสี่ยวเหมาฉิวออกปานนี้ จะต้องดีต่อมันมากแน่นอน ส่วนเรื่องนมวัวนางจะบอกคนที่มีหน้าที่เลี้ยงวัวเองว่าต่อไปทุกวันให้เขาส่งนมมาให้เซี่ยเจินเจินมากขึ้นหน่อย

เสิ่นหยวนคุยกับเซี่ยเจินเจินต่อโดยที่กอดเสี่ยวเหมาฉิวไว้ในอ้อมแขนอยู่ตลอด เรื่องที่คุยคือบรรดาเรื่องสนุกตอนที่นางเคยเลี้ยงสัตว์เล็กๆ ยามเป็นเด็ก

เซี่ยเจินเจินเองก็บอกกับเสิ่นหยวนว่าตอนยังเด็กเคยเลี้ยงกระต่ายตัวหนึ่ง ทว่าต่อมากระต่ายได้ตายลง ทำให้นางเสียใจอย่างมาก คนทั้งสองคุยกันได้ถูกคอยิ่ง

เวลานี้เองก็เห็นสาวใช้นางหนึ่งเปิดม่านเดินเข้ามายอบตัวคารวะเซี่ยเจินเจิน ก่อนกล่าวว่า “ฮูหยิน หลี่มามาบอกว่าขนมที่ท่านบอกนางเมื่อวานเย็นมีขั้นตอนหนึ่งที่นางลืมไป มิทราบว่าควรทำอย่างไร ในเตาตอนนี้ยังมีไฟอยู่ นางจึงให้บ่าวมาถามท่านเจ้าค่ะ”

หลี่มามาเป็นบ่าวหญิงผู้ดูแลการปรุงอาหารในครัวเล็กของเรือนฮุ่ยชุน เมื่อเย็นวานจู่ๆ เซี่ยเจินเจินก็นึกอยากกินขนมแป้งกระจับผสมน้ำตาลดอกกุ้ย จึงเรียกหลี่มามาให้นางมาทำในวันนี้

หากแต่หลี่มามาทำไม่เป็น เซี่ยเจินเจินจึงได้อธิบายให้นางฟังอย่างละเอียดว่าต้องทำอย่างไร คิดไม่ถึงว่านางยังลืมเสียได้

เซี่ยเจินเจินอธิบายวิธีการทำให้สาวใช้ฟังอย่างละเอียดอีกรอบ

แต่เพราะสาวใช้อายุยังน้อยจึงจำได้ไม่หมด และเซี่ยเจินเจินเองก็รู้สึกว่าให้หลี่มามาทำขนมนี้ครั้งแรกเกรงว่าคงจะทำออกมาไม่ได้ ตนเองจำต้องไปทำให้ดูสักหน่อย

ด้วยเหตุนี้เซี่ยเจินเจินจึงกล่าวกับเสิ่นหยวน “พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าจะไปที่ครัวเล็กเสียหน่อย ไม่นานก็กลับมา ท่านรอข้าก่อน ประเดี๋ยวข้าจะเชิญให้ท่านลองกินขนมแป้งกระจับผสมน้ำตาลดอกกุ้ย”

เสิ่นหยวนหันหน้าไปมองแสงอาทิตย์ที่ด้านนอก คิดว่ายังห่างจากเวลาเลิกงานของขุนนางอยู่บ้าง กลับไปก็ว่างงาน อีกทั้งนางเพิ่งได้พบเสี่ยวเหมาฉิว ไม่อยากจะจากไปทันทีเช่นกัน จึงตกปากรับคำไป

เซี่ยเจินเจินจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

ส่วนเสิ่นหยวนก็กอดเสี่ยวเหมาฉิวไว้ในอ้อมแขน ยกมือเกาคางมันต่อ ทางหนึ่งก็พูดกับมันเบาๆ ประหนึ่งว่าย้อนกลับไปในช่วงที่พึ่งพาอาศัยกันเมื่อชาติก่อนก็มิปาน

ขณะกำลังพูดเสิ่นหยวนพลันรู้สึกว่าในห้องสว่างขึ้นกะทันหัน มีคนเปิดม่านออก แสงที่ด้านนอกลอดเข้ามา

เสิ่นหยวนนึกว่าเป็นเซี่ยเจินเจินกลับมาแล้ว จึงเงยหน้ายิ้มพลางเอ่ยว่า “กลับมาแล้วหรือ”

แต่ครั้นเสิ่นหยวนมองเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงประตูชัดเจน รอยยิ้มบนหน้านางก็แข็งค้างไปทันใด

เป็นเซี่ยเจินเจินกลับมาเสียที่ใดกัน เป็นหลี่ซิวหยวนต่างหาก!

เพียงแต่ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ไฉนเขาถึงได้กลับมาก่อนเล่า

ติดตามตอนต่อไป (คลิก)