ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 1

เสิ่นหยวนมองเห็นแมวตัวนี้ก็มีอาการอึ้งงันอยู่บ้าง

ชาติก่อนนางเก็บลูกแมวยังไม่หย่านมตัวหนึ่งได้จากเรือนด้านหลังของเรือนฮุ่ยชุน มันมีสีขาวหิมะทั้งตัว และมีเพียงปลายหูขวาที่มีสีดำเช่นนี้ ต่อมานางก็เลี้ยงแมวตัวนั้นไว้ตลอด เวลาเบื่อๆ ก็จะคุยกับมัน หลังจากที่นางถูกพิษจนสองตามืดบอด ในใจก็ยังคงพะวงว่าแมวตัวนั้นจะหิวโหยหรือไม่

คิดไม่ถึงว่าชาตินี้จะยังได้เห็นลูกแมวตัวนี้อีก

มีสาวใช้อุ้มลูกแมวตัวนั้นขึ้นมา เซี่ยเจินเจินรับมาประคองไว้ในมือ ก่อนกล่าวยิ้มๆ กับเสิ่นหยวน “ข้าเก็บได้จากเรือนด้านหลังเมื่อสองวันก่อน เวลานั้นเจ้านี่ดูน่าสงสารยิ่ง ข้าจึงสั่งให้คนเลี้ยงดูมันอย่างดี แต่มันกลับเป็นเจ้าแมวที่เรื่องมาก ทุกวันนอกจากนมวัวก็ไม่ยอมกินยอมดื่มอย่างอื่น”

เซี่ยเจินเจินยิ้มขึ้นมาอีก “จะว่าไปเจ้านี่ก็ได้อาศัยใบบุญพี่สะใภ้ใหญ่ มันยังเล็ก ไม่อาจกินของอย่างอื่นได้ ทำเอาข้าร้อนใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี ต่อมาได้ยินว่าในโรงม้ามีแม่วัวอยู่ตัวหนึ่ง เป็นวัวที่พี่ใหญ่ซื้อมาไว้ให้พี่สะใภ้ใหญ่ได้ดื่มนมอุ่นๆ โดยเฉพาะ ข้าจึงให้สาวใช้นำเงินไปให้คนที่มีหน้าที่เลี้ยงวัว เพื่อให้เขาเจียดนมวัวมาให้ข้าทุกวัน ต้องขอบคุณนมวัวเหล่านี้ มิเช่นนั้นเกรงว่าเจ้านี่คงไม่รอดแล้ว”

เซี่ยเจินเจินพูดพลางก้มหน้าลง ใช้นิ้วสะกิดจมูกของลูกแมวน้อยเบาๆ “ไกวไกว รีบขอบคุณฮูหยินใหญ่เร็วเข้า”

คิดว่า ‘ไกวไกว’ คงจะเป็นชื่อที่เซี่ยเจินเจินตั้งให้ลูกแมวตัวนี้ ส่วนชื่อที่ชาติก่อนเสิ่นหยวนตั้งให้มันคือ ‘เสี่ยวเหมาฉิว’

เสิ่นหยวนจึงพูดยิ้มๆ กับเซี่ยเจินเจิน “แค่นมวัวนิดเดียวเท่านั้น มีค่าอะไรกัน วันหน้าหากเจ้าต้องการก็ไปเอามาได้เลย มากเท่าไรก็ได้” ก่อนจะมองลูกแมวน้อยในมืออีกฝ่ายพลางกล่าวอีกว่า “มันดูน่ารักมากจริงๆ ให้ข้าอุ้มหน่อยได้หรือไม่”

เซี่ยเจินเจินยิ้มพลางยื่นลูกแมวน้อยมาให้

เสิ่นหยวนยื่นมือไปรับมาประคองไว้ในมือแล้วมองดูมัน

ลูกแมวน้อยตากลมดิก ลูกตาเป็นสีดำ เสียงร้องฟังดูโตไม่เต็มวัย เสิ่นหยวนมองแล้วก็อดจะยกมือเกาคางมันเบาๆ ไม่ได้

ลูกแมวน้อยหรี่ตาลงด้วยความสบายทันที ทั้งยังส่งเสียงร้องออกมาสองสามครั้ง

เห็นดังนี้เซี่ยเจินเจินก็กล่าวยิ้มๆ “ดูท่าไกวไกวจะชอบให้พี่สะใภ้ใหญ่เกาคางมันยิ่ง”

เสิ่นหยวนยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ชาติก่อนนางก็ชอบอุ้มเสี่ยวเหมาฉิวไว้ในอ้อมแขนแล้วเกาคางมันเบาๆ เช่นนี้ เสี่ยวเหมาฉิวใช้ชีวิตผ่านวันเวลาอันเงียบเหงาเดียวดายเป็นเพื่อนนางเกือบสองพันวัน ในใจนางย่อมให้ความสำคัญกับมันมาก

เสิ่นหยวนพลันอยากเอ่ยปากขอเสี่ยวเหมาฉิวกลับไปเลี้ยงกับเซี่ยเจินเจิน แต่ครั้นคิดดูอีกที อีกฝ่ายดูท่าทางชอบเสี่ยวเหมาฉิวอย่างมาก นางจะแย่งของรักของผู้อื่นได้อย่างไรเล่า

มิหนำซ้ำทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องดูที่วาสนา จะอย่างไรชาตินี้ก็เป็นเซี่ยเจินเจินเก็บเสี่ยวเหมาฉิวได้ก่อน…

เรื่องที่พลาดไปแล้วก็ทำได้เพียงปล่อยให้มันเป็นไป