ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 1

เมื่อก่อนเวลาหลี่ซิวเหยาไปทำงานนางไม่เคยรู้สึกตั้งตารอเขากลับมาเช่นนี้ แต่วันนี้ทั้งวันกลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหมือนนานเป็นปี อยากแต่จะให้หลี่ซิวเหยากลับมาเร็วๆ

หลังจากสั่งให้ชิงเหอและชิงจู๋เก็บจานชามออกไปแล้ว เสิ่นหยวนก็หยิบสะดึงมาเริ่มปักผ้า ทว่าในใจไม่อาจสงบลงได้ เอาแต่คิดถึงหลี่ซิวเหยา ใจลอยอยู่เนืองๆ

แม้แต่ไฉ่เวยยังพูดขึ้นยิ้มๆ อย่างอดไม่ไหว “วันนี้ฮูหยินเป็นอะไรไปเจ้าคะ หน้าแดงอยู่ตลอดเชียว ซ้ำยังมีรอยยิ้มอีกด้วย”

เสิ่นหยวนเม้มปาก สองแก้มยิ่งแดงก่ำมากขึ้น

สุดท้ายนางก็วางสะดึงลงบนโต๊ะเล็กแล้วลุกขึ้นยืน เรียกไฉ่เวย “พวกเราไปเดินเล่นในสวนกัน”

ไฉ่เวยรับคำ ก่อนเดินไปเลิกม่านสีเขียวหยกปักลายดอกบนประตูฉลุลาย เชิญให้เสิ่นหยวนเดินออกไป

แม้จะอากาศเย็นเนื่องจากเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่โชคดีที่วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส จุดที่แดดส่องจึงยังอบอุ่นยิ่ง

มิหนำซ้ำดอกตูมบนต้นอวี้หลันที่หันเข้าหาดวงอาทิตย์ก็ดูเหมือนจะบานแล้ว

ทางด้านหน้าไม่ไกลยังมีดอกชาภูเขาเตี้ยๆ ต้นหนึ่งปลูกอยู่ข้างหินก้อนหนึ่ง ใบสีเขียวเข้ม ดอกตูมสีชมพูกำลังผลิบาน

ยามนี้เสิ่นหยวนอารมณ์ดี ย่อมจะเห็นทุกอย่างดีงามไปหมด

เสิ่นหยวนหยุดฝีเท้าลงข้างดอกชาภูเขา มองดูมันด้วยรอยยิ้มพลางพูดคุยกับไฉ่เวย ซึ่งล้วนแต่เป็นเรื่องที่บ้านเดิมของนาง

เสิ่นเฉิงจางยังคงว่างงานอยู่ที่บ้านเช่นเดิม

ขณะเสิ่นหยวนกับหลี่ซิวเหยาไปอวยพรปีใหม่ยังสกุลเสิ่นในวันที่สองเดือนหนึ่ง เหยาซื่อได้เปรยกับเสิ่นหยวนอย่างอ้อมๆ อีกครั้งถึงเรื่องที่อยากให้เสิ่นเฉิงจางกลับไปเป็นขุนนาง อยากให้เสิ่นหยวนช่วยพูดกับหลี่ซิวเหยาสักหน่อย ทว่าเสิ่นหยวนมิได้สนใจ

ส่วนตัวเสิ่นหยวนไม่อยากให้เสิ่นเฉิงจางกลับไปเป็นขุนนางอีกครั้ง

แต่ไรมาเสิ่นเฉิงจางก็เป็นคนหูเบา คิดว่าคงไปได้ไม่ไกลในเส้นทางขุนนางแน่

ยิ่งกว่านั้นเมื่อเย็นวานเสิ่นหยวนยังได้รู้อีกว่าเรื่องที่เสิ่นเฉิงจางกระทำทุจริตเป็นเรื่องจริง จึงยิ่งไม่อยากให้เขากลับไปเป็นขุนนางยิ่งกว่าเดิม

ส่วนเสิ่นหงนั้นแม้เสิ่นเฉิงจางจะไม่ได้เป็นขุนนางแล้ว แต่มีพี่เขยอย่างหลี่ซิวเหยาอยู่ เขาจึงยังสามารถศึกษาในสำนักการศึกษาหลวงต่อไปได้

นิสัยของเสิ่นเซียงดูนิ่งเงียบขึ้นกว่าที่แล้วมาไม่น้อย นางได้พบกับซ่งเฉิงจี้สองครั้ง และรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง ยามนี้จึงเอาแต่ปักชุดแต่งงานอยู่ในบ้าน รอออกเรือนในฤดูใบไม้ร่วงปีนี้อย่างสบายใจ