ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 6

เช้าวันถัดมาขณะเสิ่นหยวนตื่นนอนก็รู้สึกว่าดวงตาทั้งบวมทั้งแสบ

ศีรษะนางวางตะแคงอยู่บนหมอน มองไปที่นอกหน้าต่างอย่างใจลอย

ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงบนต้นกล้วยสองต้นที่นอกหน้าต่าง ทำให้ใบกล้วยสีเขียวสดฉาบด้วยสีทองบางๆ

นี่เป็นต้นกล้วยที่หลี่ซิวเหยาให้คนมาปลูกไว้เป็นพิเศษ

นางอดจะนึกถึงความฝันเมื่อคืนขึ้นมาไม่ได้ ความฝันครึ่งแรกคล้ายจะเลือนรางไปบ้างแล้ว จำได้เพียงอวี้หลางกับหลี่ซิวเหยาล้วนกำลังตำหนินาง หากแต่ครึ่งหลังนั้น…

มือที่วางอยู่บนผ้าห่มของเสิ่นหยวนพลันกำแน่น ใจเต้นแรงขึ้นมา

ความฝันครึ่งหลังนั้นนางกลับจำได้ชัดเจน

อ้อมกอดอันอบอุ่นและจุมพิตด้วยความรักและสงสารของหลี่ซิวเหยา แววปีติยินดีในดวงตาเขาขณะมองดูหน้าท้องที่นูนขึ้นมาน้อยๆ ของนาง ยังมีผ้าพันแผลที่พันอยู่บนฝ่ามือซ้ายของเขา ตลอดจนบาดแผลน่ากลัวบนฝ่ามือเขาขณะแก้ผ้าพันแผลออก…

เสิ่นหยวนตกใจ พลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที ทว่านางลุกขึ้นเร็วเกินไป ทารกในท้องคล้ายถูกทำให้ตกใจจึงเตะนางทีหนึ่งอย่างไม่ใคร่พอใจนัก ไม่รู้เช่นกันว่าเป็นเพราะลูกกำลังนอนหลับอยู่หรือไม่ ถึงได้พลิกตัวเปลี่ยนท่า จากนั้นก็หลับต่อไป

เสิ่นหยวนยกมือลูบท้องตนเองเบาๆ ครู่หนึ่งเป็นการปลอบลูกในท้อง

ครั้นในท้องไม่มีความเคลื่อนไหว คิดว่าลูกหลับไปอีกครั้งแล้ว เสิ่นหยวนถึงได้เอนร่างพิงราวเตียง ครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

หากบอกว่านั่นเป็นเพียงความฝัน นางก็รู้สึกว่ามันดูเหมือนจริงเกินไป ประหนึ่งว่าได้ประสบเหตุการณ์เองกับตัว

แต่หากบอกว่านั่นมิใช่ความฝัน เมื่อคืนหลี่ซิวเหยาจะเดินทางจากซานซีกลับมาเยี่ยมนางได้เชียวหรือ มิหนำซ้ำหลี่ซิวเหยายังออกปากยอมรับเองว่าเขาคืออวี้หลาง และนางเองก็มั่นใจว่าหลี่ซิวเหยาก็คืออวี้หลางเช่นกัน

เสิ่นหยวนคิดแล้วก็อดจะหัวเราะเยาะตนเองขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้

จะต้องเป็นเพราะช่วงที่ผ่านมานางรู้สึกว่าตนเองมีใจให้หลี่ซิวเหยาแล้ว ในใจจึงรู้สึกละอายต่ออวี้หลาง ขณะเดียวกันนางก็ไม่อยากทิ้งหลี่ซิวเหยาไป ดังนั้นถึงได้หลอกตนเองในความฝันว่าอวี้หลางก็คือหลี่ซิวเหยา หลี่ซิวเหยาก็คืออวี้หลาง เช่นนี้นางจึงจะสามารถมีใจให้หลี่ซิวเหยาต่อไปได้โดยไม่ต้องรู้สึกละอายใจต่ออวี้หลาง นางถึงได้ฝันอย่างเมื่อคืน

ทว่าความฝันนั้นก็เหมือนจริงเกินไปหน่อยแล้ว คล้ายว่ายามนี้อารมณ์ตื่นเต้นและตกตะลึงที่นางมีเมื่อคืนยังคงไม่หายไป ในใจจึงสงบลงไม่ได้เสียที

เสิ่นหยวนนั่งเงียบๆ ได้ครู่หนึ่งก็คิดจะเอ่ยปากเรียกไฉ่เวยเข้ามาปรนนิบัตินางตื่นนอน

แต่เวลานี้เองนางพลันสังเกตเห็นว่าฝ่ามือขวาของตนเองดูคล้ายจะเปื้อนอะไรบางอย่าง

นางยกมือขวาขึ้นมาดูก็เห็นว่าที่ฝ่ามือคล้ายจะมีผงสีขาวติดอยู่ เมื่อดมดูก็ได้กลิ่นแสบร้อนอยู่บ้าง เหมือนจะเป็นกลิ่นยาอะไรสักอย่าง

ในสมองเสิ่นหยวนพลันนึกถึงความฝันเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง