ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 6

ภายหลังนางจับมือซ้ายที่ได้รับบาดเจ็บของหลี่ซิวเหยาไว้แน่น ในฝันเนื้อหนังตรงบาดแผลที่ฝ่ามือเขาปริออก ดูน่ากลัวอย่างที่สุด ด้านบนนั้นใส่ยาผงห้ามเลือดและระงับความเจ็บเอาไว้

และตอนนี้บนมือของนางก็มีผงสีขาวเหล่านี้

เสิ่นหยวนใจเต้นรัว พลันผุดลุกนั่งตัวตรง หากบอกว่าเรื่องเมื่อคืนเหล่านั้นเป็นเพียงความฝันของนาง เช่นนั้นยามนี้ที่ฝ่ามือนางมีผงเหล่านี้ได้อย่างไร

คิดถึงตรงนี้เสิ่นหยวนก็เลิกผ้าห่มลงจากเตียง ยังไม่ทันสวมชุดตัวนอกก็เปิดม่านบนประตูฉลุลายเดินออกไปแล้ว สายตามองตรงไปที่ประตูสองบานของโถงกลาง

แม้ประตูฉลุลายสองบานนั้นจะปิดสนิท แต่กลอนที่ด้านบนกลับไม่ได้ลงไว้

เนื่องจากตอนกลางคืนนางหลับไม่สนิทจึงไม่ชอบให้คนมารบกวน ถ้าลงกลอนเอาไว้นางก็จะยิ่งรู้สึกวางใจ ดังนั้นเวลานางนอนจึงต้องลงกลอนประตูไว้ทุกครั้ง

โดยเฉพาะหลังจากหลี่ซิวเหยาไปซานซี ก่อนเข้านอนทุกคืนนางไม่เคยลืมว่าต้องลงกลอนประตูก่อน หากแต่ยามนี้กลอนกลับถูกเปิดออก…

เสิ่นหยวนรู้สึกว่าตนเองใจเต้นราวกับรัวกลอง ฝ่ามือมีเหงื่อซึมชื้น

นางสูดหายใจลึกครั้งหนึ่ง จากนั้นถึงค่อยๆ เดินไปที่ประตู ย่อตัวลงเก็บกลอนไม้ขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียดทั้งบนล่างซ้ายขวา ก็เห็นว่าตรงกลางข้างใต้กลอนไม้มีรอยบากเล็กๆ อยู่รอยหนึ่ง น่าจะเกิดจากการถูกของแหลมคมงัดเปิด

ตรงหน้านางคล้ายปรากฏภาพเมื่อคืนขณะที่นอกประตูมีดาบหรือกระบี่ที่บางราวกับกระดาษสอดผ่านช่องประตูเข้ามางัดกลอนนี้อย่างระมัดระวัง จากนั้นก็มีคนเปิดประตู ผลุบตัวเข้ามาในห้อง…

คืนก่อนที่หลี่ซิวเหยาจะไปซานซีได้บอกนางว่าเขาได้วางองครักษ์ลับไว้เฝ้าอยู่นอกเรือนจิ้งหยวนราวยี่สิบคน เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของนางในช่วงที่เขาไม่อยู่

ใครกันที่สามารถหลบพ้นองครักษ์ลับที่สายตาเฉียบคมและเคลื่อนไหวว่องไวจำนวนมากปานนั้นเข้ามาในเรือนจิ้งหยวน ซ้ำยังเข้ามาถึงเรือนหลักได้โดยไร้สุ้มเสียงบ้าง

นอกจากหลี่ซิวเหยา เสิ่นหยวนก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะมีคนที่สองบนโลกนี้

เพราะฉะนั้นยามนี้หลี่ซิวเหยาไม่ได้อยู่ที่ซานซี แต่กลับมาแล้ว?

ในเมื่อเขากลับมาแล้ว เหตุใดจึงไม่กลับมาพบนางอย่างเปิดเผยเล่า กลับแอบย่องมาเสียกลางดึก กระทั่งเมื่อคืนเขายังหลอกนางว่านี่เป็นเพียงความฝัน

เพราะอะไรเขาต้องทำเช่นนี้ มีความจำเป็นใดถึงกับต้องปิดบังแม้แต่นางกระนั้นหรือ

คิดแล้วเสิ่นหยวนก็เริ่มจะตื่นเต้นขึ้นมา

เมื่อคืนนางได้เห็นบาดแผลที่ฝ่ามือซ้ายของหลี่ซิวเหยาจริงๆ และนางก็ได้ยินเขาบอกเองกับปากว่าตนเองคืออวี้หลาง

หลี่ซิวเหยาก็คืออวี้หลาง…อวี้หลางก็คือหลี่ซิวเหยา บนโลกนี้ไม่มีเรื่องใดสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว

เสิ่นหยวนลุกขึ้นดึงประตูเปิด ก่อนร้องเรียกเสียงดังทันที “ไฉ่เวย! ไฉ่เวย!”