ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 3

เสิ่นหยวนหงรู้สึกว่าตนเองที่เคยจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ปกป้องแผ่นดินช่างเป็นที่น่าขบขัน เขาใช่ว่าจะไม่เคยนำความฉุนเฉียว ใช้ผลงานการรบหลายปีมานี้ อีกทั้งความดีความชอบและการตายในสงครามของบุตรชายทั้งสองไปขอร้องฮ่องเต้ หวังเพียงว่าจะสามารถรักษาบุตรคนสุดท้ายเอาไว้แล้วขอเกษียณกลับไปใช้ชีวิตในบั้นปลาย แต่ฮ่องเต้พูดว่าอย่างไรน่ะหรือ

เขาหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่าฮองเฮาคือสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า นี่คือเกียรติยศ เป็นศักดิ์ศรีที่ฮ่องเต้มอบให้

แต่ฮ่องเต้ทำให้บุตรสาวสองคนของเขาตายไปแล้ว! หากการตายของบุตรสาวคนโตเสิ่นถูเป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ เช่นนั้นบุตรสาวคนรองเสิ่นผูเล่า เมื่อคิดถึงบุตรสาวคนรอง เสิ่นหยวนหงก็รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังมีเลือดหยด

“ท่านแม่ทัพผู้เฒ่า!”

เสิ่นหยวนหงทอดถอนใจที่ตนเองไม่ได้เลือดร้อนเช่นนั้นอีกแล้ว เขาแตะไหล่ของจ้าวชั่งจิ่วแล้วหันกายเดินกลับจวนไป

จ้าวชั่งจิ่วยังคิดจะตามไปพูดต่อ แต่เสิ่นฮูหยินเอ่ยว่า “แม่ทัพจ้าว นายท่านของข้าแข้งขาไม่ดี อยู่ด้วยนานไม่ได้แล้ว”

จ้าวชั่งจิ่วยืนตกตะลึงอยู่ที่เดิม มองเสิ่นหยวนหงที่เดินกะโผลกกะเผลกจากไป

พอกลับถึงจวนสกุลเสิ่น สาวใช้กำลังเก็บกวาดห้องโถง จะโยนดอกเหมยแดงในแจกันที่แห้งเหี่ยวแล้วทิ้ง แต่เสิ่นฮูหยินรีบยับยั้งไว้

แม้ดอกเหมยแดงจะแห้งเหี่ยวแล้ว แต่เป็นอาหุยของนางจัดด้วยตนเองเมื่อหลายวันก่อน

พอกลับถึงวังหลวง เสิ่นหุยยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้ปล่อยให้นางกำนัลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ สือซิงผิงเสื้อผ้าไว้ข้างกระถางไฟจึงอุ่นร้อน

สือซิงถือชุดขนสัตว์ที่หนาหนักห่อตัวเสิ่นหุยเอาไว้แล้วให้นางกำนัลยกกระถางไฟสามใบมาวางข้างกายเสิ่นหุย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเตาอุ่นมือ ย่อมถูกยัดใส่อ้อมแขนของเสิ่นหุยนานแล้ว

เสิ่นหุยผิงไฟนิ่งไม่ขยับอยู่นาน ใบหน้าเล็กที่ซีดขาวจึงค่อยๆ มีสีเลือดขึ้นเล็กน้อย

วุ่นวายอยู่ข้างนอกมาทั้งวัน เสิ่นหุยรู้สึกหนาวจริงๆ ทั้งยังมีระดูอีก เอวและท้องที่เจ็บปวดราวกับถูกทุบตีกำลังทรมานตัวนาง รวมถึงบาดแผลบนขาที่รู้สึกเจ็บตลอดยามเคลื่อนไหว

สภาพเช่นนี้คนทั้งตำหนักหย่งเฟิ่งต่างรู้ว่าฮองเฮากลัวหนาวแล้ว คิดว่าวันหน้าต้องระวังมากขึ้นสักนิด

ร่างกายเสิ่นหุยเพิ่งจะปรับสภาพดีขึ้นก็สั่งคนยกน้ำร้อนมาให้ นางรับผ้าชุบน้ำร้อนที่ถูกบิดน้ำจนแห้งแล้วมาจากมือนางกำนัลก่อนเริ่มเช็ดหน้า พูดให้ถูกต้องก็คือเช็ดปลายคางกับสองแก้มของตนเอง

“เหนียงเหนียงจะเช็ดล้างหรือเพคะ บ่าวทำให้เพคะ” นางกำนัลรุ่นเล็กพูด

เสิ่นหุยส่ายหน้าแล้วเช็ดเงียบๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า

นางอดทนมากว่าครึ่งค่อนวันแล้ว