ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 3

ตั้งแต่ฮ่องเต้บีบปลายคางของนาง นางก็รู้สึกว่าบนใบหน้าตรงที่ฮ่องเต้บีบนั้นเหมือนมีโคลนติดหนึ่งชั้น สกปรกอย่างยิ่ง

นางผิวพรรณเนียนนุ่มบอบบาง เช็ดจนปลายคางกับสองแก้มขึ้นสีแดง จากนั้นก็โยนผ้ากลับลงอ่างอย่างรำคาญใจเล็กน้อย

รอจนกระทั่งเสิ่นหุยปรับอารมณ์อย่างเต็มที่ ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง เหล่าสนมชายาต่างทยอยมาคารวะทักทายที่ตำหนักหย่งเฟิ่ง

เหวินผินมาเป็นคนแรก

เหวินผินรู้ว่าสนมชายาคนอื่นยังไม่มา พอพบหน้าเสิ่นหุยแล้วก็ตาแดงก่ำคุกเข่าลง ส่งเสียงสะอื้นเอาแต่เรียก ‘คุณหนูสาม’ อย่างเศร้าโศก

เดิมทีเหวินผินเป็นสาวใช้คนสนิทของพี่สาวคนรองของเสิ่นหุย มีชื่อจริงว่าเหวินเฮ่อ

เสิ่นหุยรีบให้เฉินเยวี่ยประคองเหวินเฮ่อลุกขึ้นแล้วเชิญนางให้นั่งลง

“ตอนนี้พวกเรามาอยู่ในวังกันแล้ว ไม่ได้อยู่ที่จวนสกุลเสิ่น ไม่มีคุณหนูสามอะไรอีก เจ้าก็ไม่ได้อยู่ในทะเบียนทาส มีตำแหน่งผินแล้วเช่นกัน”

เหวินผินยิ้มเศร้าๆ “แต่เหวินเฮ่อหวังว่าจะได้เป็นบ่าวจวนสกุลเสิ่นตลอดไป”

นางชิงรุดมาเป็นคนแรก ย่อมไม่ใช่เพื่อดึงตัวเสิ่นหุยมาเล่าความทุกข์พูดเรื่องเก่ากัน นางสะกดกลั่นอารมณ์แล้วเอ่ยอีกครั้ง

“เหนียงเหนียงประทับที่เจียงหนานมานาน รู้จักคนในเมืองหลวงไม่มาก นับประสาอะไรกับคนในวัง เหวินเฮ่อช่วยเหนียงเหนียงได้ไม่มาก แต่อย่างไรเสียก็อยู่ในวังหลวงนี้มาหลายปี รู้สภาพการณ์บางอย่าง ย่อมยินดีจะบอกเรื่องทุกอย่างที่รู้ พูดโดยไม่เก็บงำสิ่งใดแก่เหนียงเหนียงเพคะ“

เสิ่นหุยกำลังปวดศีรษะกับการที่จะมีสนมชายากลุ่มใหญ่มาคารวะทักทาย พอได้ฟังคำพูดของเหวินผินแล้วย่อมรู้สึกยินดี นางจึงพูดขึ้น

“มาอยู่ในวังที่ลึกลับน่ากลัวเช่นนี้ ได้พบคนคุ้นหน้าย่อมเป็นเรื่องโชคดี ตอนนี้เจ้ายังช่วยเหลือข้าได้มาก ในใจข้าย่อมยินดี”

มองดูท่าทางเสิ่นหุยยิ้มจนดวงตายกโค้ง เหวินผินก็นึกถึงนายหญิงของตนขึ้นมาทันใด นายหญิงของตนรักน้องสาวคนเล็กผู้นี้เป็นพิเศษ หากนายหญิงรู้ว่าน้องสาวคนเล็กก็เข้าวังมาแล้วต้องเดินตามทางของนางเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะเสียใจเพียงใด

นางติดตามไปปรนนิบัติในปรโลกเช่นเดียวกับเหวินลู่ไม่ได้ ทำได้เพียงอยู่อย่างกล้ำกลืนฝืนทนในวังลึกแห่งนี้ ทว่าเมื่อพบเสิ่นหุยแล้วกลับเหมือนหาที่พึ่งพิงได้

จากนั้นสนมชายาที่งดงามละลานตาก็ทยอยกันเข้ามา

คนที่มาถึงก่อนคือสนมตำแหน่งต่ำต้อย สตรีในวังหลังมีมากมายเหลือเกิน ที่มาที่ไปก็แปลกแตกต่างกันไป พวกนางมาคารวะทักทายฮองเฮาเป็นครั้งแรกย่อมต้องแนะนำตนเองก่อน ตอนเริ่มแรกเสิ่นหุยยังพยายามจดจำว่าพวกนางเป็นใครกันบ้าง แต่คนที่มามากขึ้นทุกที มากจนอัดแน่นในตำหนักใหญ่ เสิ่นหุยจึงจำพวกนางไม่ไหวแล้วจริงๆ

เหวินผินนั่งอยู่ตรงที่ใกล้กับเสิ่นหุย บางครั้งจะกระซิบข้างหูเสิ่นหุยสองสามประโยคถึงจุดพิเศษของสนมชายาบางคน

ตอนลี่เฟยมาถึง เสิ่นหุยที่เดิมทีใกล้จะทนไม่ค่อยไหวแล้วรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที รีบมองไปที่ประตู

ลี่เฟยสวมเสื้อนวมตัวใหญ่สีแดงเข้ม เมื่อเสื้อนวมตัวหนาเช่นนั้นคลุมร่างนางยังปิดบังความงามยามนางเคลื่อนไหวไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่นางเดินเข้ามายังนำกลิ่นหอมเย้ายวนเข้ามาด้วย